BİR ÇOCUK SEVDİM

BİR ÇOCUK SEVDİM

O günebakan sarısı yazları ve bir zaman geyiklerin aşkla dolaştığı kırların meşe ağaçlarında üveyik oynaşları... 

Kuşların akşam dönüşleri, çeşme başları... 

Cami meydanında kırlangıç uçuşları... 

Bir çocuk sevdim; ince uzun parmakları, haşarı dalgalı saçları... 

Yaşadığı yerde bir zaman ceylanlar koşuşturdu diye midir bilmem ama ceylan bakışlıydı. Belki de onun dünyaya gelişi, çok kardeşli bir ailenin son çocuğu olarak gecikmeli ve biraz da mucizemsi olduğundan her noktasına kalemle çizgi çizgi şiirsel anlamlar katarak olağanüstü yaratıldı. 

İşte ben o çocuğu tanıdım. 

Yaramaz gülüşlü, davudi sesli, ince telli saçlıydı ve onun bir kedisi vardı! O zamanın çocukları, mantar evli küçük mavi yaratıkları çok seyrettiğinden midir bilmem; kedisinin adı, kediye de yakışır şekilde Azman'dı. Çok vakit sonra, hatıralarından hikayeler paylaştığı gece sohbetlerinden birinde; küçükken Azman'ın sırtına bindiğinden bahsedecek, karşısındaki de o sahneyi hayalinde canlandırmakta epey zorlanacaktı. Bir de ablasının sırtına bırakma hikayesi var ki anlatan o olunca gülmekten karın ağrıtacak cinstendi. 

Şükür ki ben o çocuğu tanıdım. 

Olması gerektiği, kendisine de yakışır nispette yaramaz ve ince ruhluydu. Kendine münhasır huyları, kocaman bir düş dünyası vardı. Bahar sonu yaz başı zamanlarında açan küçük mavi çiçekleri, o zaman henüz çiçeklerden daha güzel olduğunu bilmediği çiçekler gibi küçük dudaklarıyla öperdi. O an çiçekler kokulanır, daha bir güzel olurlardı. 

Bir çocuk sevdim, sanki masallardan çıkıp da gelmişti. 

O güzel zamanlarda, köyün ovasına çokça günebakan ekilirdi. O çok severdi ayçekirdeklerini çiğ yemeyi. Yerken ince parmakları kararırdı. Bir keresinde görüp dayanamamış, yiyivermişti tarlanın birinden de, sonra anneciği haber verip helallik istemişti tarla sahibinden, Âh, bilmiyordu ki o, tarlalar feda edilecek kadar herkesçe sevilesi olduğunu. 

Ben o çocuğu tanıyıp sevdim. 

Yaşadığı yerler, o orada diye güzeldi; o var diye anlamlıydı. İnce uzun parmaklıydı da teyzesi ona 'kartpostal elli kızım" derdi. Sonra kışın evlerde maşınga yanardı. O severdi sokaktan eve girdiğinde arkasını dönüp ısınmayı. O öyle ısınınca hem zaten kar da yağardı! Onun olduğu yerde kar yağdığında bile mevsim hep bahardı. 

Bir çocuk sevdim, adı kadar güzeldi.