Kapıların Arkasında

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Geçmişte paylaşılan dostlukların, yarım kalan bağların ve kapanan kapıların ardından söylenmiş kırgın bir veda... Bir insanın hayatından çıkarken geride bıraktığı izleri ve artık açılmayacak kapıların ardında beklememeyi anlatan içsel bir hesaplaşma.

16 Kasım 2026 - 10:45
16 Kasım 2026 - 10:45 ⏱ 4 dk Okuma Süresi
 2  30
Kapıların Arkasında

“Bana bir iyilik yap, Karaca. Artık sana kapanan kapıların ardında ağlama.”

Merhaba Karaca. Bugün nehrin ötesindeki 154. gün. Seni ardımda öylece bırakmış olmanın acısı zaman zaman yüreğimin en gizli kısmında bir sızıya yol açsa da hâlâ buradayım. Zihnimi artık bambaşka şeyler meşgul ediyorken kulaklarımı dolduran sesini bile neredeyse unuttum. Hâlâ ağlıyor musun? Sahiden mi? Ne acı. Sana geride bırakmanı söyleyememiş olmam belki de benim suçumdur. Ama senin beni hâlâ yüreğinde taşımaya devam etmen çoğunlukla senin suçun.

Taş kalpli bir adam olduğumu söylüyorlar. Herkes haklıydı, ben hariç.

Aylardır güneşi özlüyorum. Sana söylüyorum: Parmaklarının arasında sıkı sıkı tuttuğun kalbimi artık bırakmalısın. Çünkü benim yıllar önce kaybettiğim bu duygu senin kalbini şehirlerce sürükleyecek. Bıkmadın mı artık sürüklenmekten? Bu biraz acımasızca. Biliyorum. Elimi değdirdiğim herkes acı çekiyor, Karaca. Bu yüzden nehrin ötesindeki 154. günüm.

Bana bir iyilik yap, Karaca.

Artık sana kapanan kapıların ardında ağlama.

Yüzüne kapatılan kapılardan biri olmak istemezdim ancak ben buyum. Onlar girebilir ancak sen değil. Eskiden yaşanılan her şeyi geride bırakmak ne de acı, değil mi? Günü gelmiş, birbirimize dost, kardeş, hatta aile olmuştuk.

Ancak hayat biraz da böyle. Zamanında yaşını sildiğin kızın günü gelir, gözyaşlarının sebebi olursun ve her adam mutlaka yaşar bunu. Yemek masasından kovulan senin için yemeğini ısıtmış olmam beni dünyanın en iyi kalpli adamı yaptı. Belki de öyleydim ama hep senin için değil. Seni son kez gördüğüm o gece herkesin içinden bir şeyleri öldürdü.

Birileri birilerinin ruhunun katili, Karaca. Bense senin gözyaşlarının katiliyim.

Yanakların ıslakken gururlu başını dik tutuyor olman ne zamandan beri seni güçlü biri yapıyor?

Kapanan kapının ardında ağlama, Karaca, çünkü kapının ardında seni bekleyen kimse yok. Onlar çoktan başka kapılardan içeri girdiler bile... Ve sen böyle yaparak yalnızca kapının dışında kalacaksın, bir tanem. Ben de elbette yaşayacağım, iyi veya kötü.

Bunu hiç bilemeyecek olmanın bize oynadığı oyun, bir zamanlar oturduğumuz masalarda attığımız kahkahaların sesinin artık yok olmuş olmasından daha büyük değil.

Bir kez tattığın soframa yeniden oturmayı bekledikçe sen daha fazla kovulacaksın o masalardan.

Kapıların arkasında bekleme, Karaca. Sana açılmayacaklar. Ara sıra aklıma düşecek yüzün. Kelimelerini düşüneceğim. Anlattıklarını... Söylemediklerini düşüneceğim zaman zaman. Sonra bir şey olacak ve senin benim için arkasında ağladığın kapının önünden ayrılacağım ben. Ama hâlâ senin dostunum. Şimdi son kez bunu al ve sıkı sıkı tut parmaklarının arasında. Ancak sen hâlâ orada mı olacaksın?

Kapıların arkasında?

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow