Eski bir evden kalan hatıralar

Yıllar sonra yüzleştim olmadığın çocukluğumun içinde  ve birkaç kare  hatırlatıldı tutuşturdular elime bir kaç poz gereken mecbur anılar. 

Bana yalan söylediler kaderden bahsetmediler.

Hafızamda ne var sadece anılarımız mı….Bir büyük boşluk sadece…Hastalığına rağmen direnişin… Belki bir pazar kahvaltısında bir arada olamadık ama fakülteden kalma kitaplarını annem bağış yapmış büyünce öğrendim,şimdi olsa kocaman bir kütüphane kurardım o eve senin adına.

Mersin’deki yazlığı senden sonra annem gözden çıkarmış.Babannem hiç götürmedi beni oraya baba! Belki bu konuda beni orada hiç yanlız bırakmadın hissettim çünki,Resimler asla yalan söylemez di mi ? 

Mahalleye gelirken ıslık çalarmışsın,Ben pelit ağacındaki böceklerle oynarmışım. Kâğıttan uçaklar yapıp o evin penceresinden uçurmayı da çok severmişim, annem öyle anlattı.Büyüdükçe daha bir anlam buluyor her hatıra.Ben hatırlamasam bile,öylesine daha bir anlamlı daha bir derinlerdeyim tahmin bile edemezler .Ama sen bil! Benim minicik ellerim varmış tutarmışsın severmişsin  gezdirirmişsin.Ben özledim evet ama o nasıl tarif edilebilen bir duygu bilmiyorum,öğretenim yok'ki bu duygu satılmıyor ki gidip alayım kime sorsam herkesin boynu bükülüyor...Öğret bana Baba hissettir!

Yıllar geçti , o eski evin temelleri hala duruyor ayakta ama hep birşey eksik , bende buruk bir tat ne zaman o binaya dışardan bakmaya gitsem aklıma eski bir evden kalan hatıralar geliyor . Ve gözyaşlarım teselli arıyor o anda...

Unutmam seni unutamam ben anlamam zaman falan arsızım uslu durmam konuşurum kokunla yürürüm yağmurla,her bahardan sonra kelebeklerle ölürüm...