Her Nefeste Yeniden

“Yorulsa da kalp incinse de ruh,

Her yara içinde saklar yeni bir umut. 

Düşerken kalkmanın sebebi aranır, 

Her karanlık kendi sabahına vardırır.” 

Hayat aslında tam da bu dizelerin anlattığı gibi bir döngüden ibarettir. Yorulmak, kırılmak, düşmek... Bunlar kaçınılmazdır. Ama asıl mesele bunların içindeki ışığı görebilmektir. İnsan, zorluklardan kaçtığında değil alt ettiğinde kendine bir adım atmış olur. Her yara bir nebze güç bırakır, her düşüş yeniden kalkmanın sebebini aratır. Ve her karanlık gece, sabahı içinde saklar. İnsan yaşarken sadece mutluluğu değil acıyı da sırtlanmak zorundadır.  

Yaşamaktan aldığımız zevk yalnızca kahkahalarımız da ya da güneşli günlerde saklı değildir. Gözyaşlarımızın içinde, kalp kırıklıklarımızda veya kaybettiğimiz yollar da bile hala bir umut ışığı taşırız içimizde. Düştüğümüzde ayaklanmak için gösterdiğimiz çaba, yaşamın, aldığımız zevkin en saf kanıtıdır. Çünkü yaşamak nefes almaktan çok pes etmemeyi seçmektir.  

 Bir ağaç düşünün. Kökleri karanlık toprağa gömülmüş, dalları fırtınalı havalarda eğilmiş. Ama buna rağmen bahar geldiğinde yine çiçek açar. İnsan da öyledir.  Ne kadar ezilirse ezilsin, vakti geldiğinde yeniden filizlenir.  Her engel insana yol gösteren bir işaret gibidir. 

Yani demem o ki, hayatı görmek isteyen gözlere sahip olmamız gerekiyor. Kimimiz gökyüzüne bakar ve sadece bulutları görür.  Kimimiz ise aynı gökyüzünde saklı olan güneşi görür. Kimimiz acıyı içinde yaşar, kendini tüketir. Kimimiz ise kendini deliliğe vurur, yok sayar. Yani yaşamak büyük olaylardan ziyade küçük ayrıntılar da gizlidir. Belki bir çocuğun tebessümün de belki sabah pencereyi açıp içimize çektiğimiz temiz hava da veya beklenmedik bir ‘merhaba’ da.  Eğer gözlerimiz görmeyi, kulaklarımız duymayı ve kalbimiz hissetmeyi öğrenirse o zaman yaşamımızın bize sunduğu mükemmellikleri fark ederiz. Ama tabii ki de hayat mükemmel olduğu için değil eksiklikleri de olduğu için bu kadar değerlidir. Tebessüm de gözyaşı da bize var olduğumuzu, insan olduğumuzu hatırlatır.  

Çünkü düşmek bir son değildir aksine yeniden ayaklanmanın başlangıcıdır. Karanlık da sabaha açılan eşiğin ta kendisidir. 

O yüzden hayat bize ne sunarsa sunsun son damlasına kadar değerini bilmeliyiz. Yaşamak başlı başına bizlere verilmiş en büyük armağandır. Bize verilen bu armağanı küçümsemek, şikayetlerle harcamak elimizdeki en değerli hazineyi çöpe atmak demektir. Yaşamak, kendimize verdiğimiz sözdür, karanlıktan ışığa doğru yürümektir. Her yeni gün bir başlangıcın kapısını aralar. Her aldığımız nefes bize bir şans daha verir. Yeter ki görmeyi, hissetmeyi bilelim.