Güneşi Bekleyen Tohumlar

Sırma, zamanın yavaş aktığı, gökyüzünün her sabah başka bir maviye boyandığı küçük bir kasabada yaşardı. Sırma’nın çocukluğundan beri kalbinde taşıdığı bir hayali vardı: Kasabanın hemen arkasındaki o gri, taşlı ve terk edilmiş tepeyi, rengârenk çiçeklerle dolu bir bahçeye dönüştürmek. Diğer çocuklar oyunlar oynarken, Sırma elinde küçük bir toprak çömleğiyle o tepenin eteklerinde dolaşır, rüzgârın getirdiği tohumları toplardı.

En yakın arkadaşı Işıl, Sırma’nın bu hayaline çocukluktan beri ortak olmuştu. Birlikte, kasabanın en bilge kişisi olan Sera Ninesi’nin yanına giderlerdi. Sera Nine, elindeki bastonla toprağa dokunur ve bilgece fısıldardı: “Güzel çocuklarım, doğa bir tohumun uyanışını bekler ama o tohumun en çok ihtiyaç duyduğu şey, insanın sabırla gösterdiği çabadır. Bir ağaç bir günde büyümez, bir hayal de bir günde gerçek olmaz.”

Sırma, ninesinin bu sözlerini aklına kazımıştı. O, sadece bekleyen değil, zamanı gelince harekete geçen biri olmayı hedefliyordu.

Yıllar birbirini kovaladı. Sırma büyüdü, genç bir kız oldu ama o tepenin hayali hiç değişmedi. Kasabanın insanları; “Orası sadece taştan ve tozdan ibaret, orada hiçbir şey büyümez,” diyerek onu vazgeçirmeye çalışsalardı da Sırma pes etmedi. Sırma ve Işıl, çocukluktan genç kızlığa geçiş dönemlerinde bile bu hayali asla bırakmadılar.

Bir yaz mevsimi, kuraklık kasabayı sarıp sarmaladığında, Sırma artık harekete geçme vaktinin geldiğini anladı. Yanına en iyi arkadaşı Işıl’ı aldı; sırtlarında su testileri, ellerinde eski kazmalarla o gri tepeye tırmanmaya başladılar. Yolculuk hiç kolay değildi. Güneş tepelerine bir mızrak gibi iniyor, taşlar ayaklarını yoruyordu.

Zirveye ulaştıklarında karşılaştıkları manzara, umut kırıcıydı: Toprak sertleşmiş, güneşten kavrulmuştu. Ancak Sırma, çocukluk hayalinin gücüyle elindeki kazmayı toprağa vurdu. Günler, geceler boyunca çalıştılar. Elleri nasır tuttu, yorgunluktan dizleri titredi ama Sırma’nın gözlerindeki o kararlı ışık hiç sönmedi.

Tepenin en yüksek noktasında, toprağın derinliklerinde saklı kalan cılız bir su sızıntısı buldular. Taşları büyük bir özenle dizerek, o minik suyu aşağıya, yani tohumları ektikleri bölgeye doğru yönlendirdiler. Su, yıllardır kuru kalan toprağa ulaştığında, tepe adeta derin bir nefes aldı. Sırma ve Işıl, ellerindeki tohumları toprağın bağrına emanet ettiler.

Haftalar geçti. Bir gün kasaba halkı, çıplak tepelerden aşağıya doğru süzülen bir yeşilliği fark etti. Önce cılız filizler, sonra rengârenk çiçekler tepenin gri örtüsünü yırtıp atmıştı. Kasabalılar gözlerine inanamadı.

Sırma, çocukken hayalini kurduğu o tepenin zirvesinde durduğunda, aşağıda yemyeşil bir bahçenin gülümseyen renklerini gördü. Sırma ve Işıl tepeyi çiçeklerle donattıklarında, artık sadece iki çocuk değil, bir hayali gerçeğe dönüştüren iki genç kadındılar.

Sera Nine, torunlarına bakıp gururla gülümsedi. İnsanlar o günden sonra sadece yağmuru beklemekle kalmadılar; Sırma’nın açtığı yoldan giderek toprağı işlediler; ağaçlar diktiler ve doğaya el uzattılar. Artık o kasabada kimse umutsuzluğa kapılmıyor, güneş her doğduğunda tepelere bakıp gülümsüyordu.

Çünkü herkes biliyordu ki; bir çocuğun hayali, sabır ve emekle birleştiğinde en kurak toprağı bile cennete çevirebilirdi. Sırma’nın çocukluk hayali, sadece bir tepeyi değil, tüm kasabanın kalbini yeşertmişti.