Zeynep'in resmi

Zeynep hiç okula gitmemişti. Koyunlarıyla arkadaşlık eden küçük bir çobandı. Çoban olmanın ne olduğunu bile bilmezken, çoban oluvermişti. Her sabah olduğu gibi, koyunları ve kuzusuyla ağır ağır otlağa doğru ilerlerken bir türkü mırıldanıyordu. Sesi de çok güzeldi. Bu kocaman yalnızlıkta, yankılanan sesini dinliyordu. Sabahın erken saatleri, heryere çiğ düşmüştü.Zeynep etrafı uzun uzun izledi.Birden aklına bir fikir geldi. Koyunlarını bir yere topladı. Yerden kırık bir dal parçası aldı. Ve bir öğretman edasıyla konuşmaya başladı. Okulda ne yapıldığını bilmediğinden, defalarca prova yaptı. İçini bir heyecan kaplamıştı. Okula gitmek bir kenara dursun, okul oyunu oynamak bile heyecan vericiydi. Her sabah bu heyecana kalbim dayanır mıydı? zannetmiyorum. Peki bu çocuklar buna nasıl dayanabiliyordu? O sırada ses çıkaran kuzulara uyarılarda bulundu ve onları sıraya sokmaya çalıştı. Onlara bazı sorular sordu. Öyle öyle, zaman geçmişti. Birden uzaktan gelen fülüt sesine kulak kesildi. O da ne? bu amcasının oğlu Ramazan dan başkası değildi.Elindeki sopayı yere fırlattı. Kuzusunu kucağına alıp sesin geldiği yere doğru çılgınlar gibi koşmaya başladı. Okuldan eve dönen Ramazanın türküsüne ortak oldu. Ramazan ‘a yaklaştığında kuzusunu yere bıraktı ve kollarını iki yana açıp onu kucakladı. Ramazan okula nasladığından beri Zeynep yalnız kalmıştı. Birçok kuzeni vardı fakat Ramazan başkaydı. Onunla kardeşten de öteydiler. Ramazan okulda çizdiği resmi zeynep’e gösterdi. Zeynep dakikalarca resme baktı. Gözyaşlarını tutamadı. Türküyü birlikte söyleyerek evlerine doğru yola koyuldular. Zeynep eve geldiğinde elindeki resmi ailesine gösterdi. Babası başkasına ait olan şeyleri eve getirmesinin doğru olmadığını söyledi. Zeynep bunun bir hediye olduğunu söylesede, yaşadıkları dönemde katı kuralları olan ailesinin ısrarıyla resmi amcasının oğluna geri götürüp üstüne üstlük özür diledi. Ramazan da resmi kendisinin verdiğini söylemek istese de sözünü dinletemedi. Büyüklerin sözleri ve kuralları tartışmaya açık değildi. O günden sonra Zeynep için hiçbirşey aynı olmadı. Hediye almak hala onun suçlu hissetmesine neden oluyordu. Mutlu olmak yerne suçlu hissetmek, yaşamda hep yanlış yollara sapmak gibi birşeydi. Hakettiklerini hiç alamadı. çünkü; vermeden almak hiç yoktu yaşamında.