Deli Bir Sevda Yükü

Şimdi bir şiir yazasım var

deli bir sevda yüküyle

ama prangalardan kurtulamıyorum

gökyüzüm yine duvarlar ardında

ve yine ben tutsağım

yine bir deli hasretle yanıyorum

gökyüzüm sanki bir çiçek

penceremde nazlı nazlı duruyor

ah bu kör penceremde olmasa

duvarlar üstüme yıkılacak

hani gökyüzüne bakıp

tekrar tekrar dirilmesem

çoktan can vermiş olurdum

şimdi yaşıyorum ama nasıl

bir şiir bile yazamıyorum

gitmek ya da kalmak tercihim değil

çünkü prangalı bir tutsağım

sonu gelmeyen ağır bir roman gibiyim

ustura ağzında yol yürüyüp kanamışım

ah bu şiir yazma duygusu da olmasa

tutsak olduğumu belki de hiç hatırlamayacağım

ama yine de güzel oluyor

bu şekilde ara sıra gökyüzüyle dertleşiyorum

duvarların ise halden anladığı hiç yok

halden anlayacak bir dost lazım insana

bana masal anlatan hiç olmadı hayatımda

belki de bu yüzden duvarlarla muhabbete daldım

belki bu yüzden zindanlardan kaçamadım

yani bize masal anlatan biri olsaydı

bizde güneşli günleri iple çekerdik

ve gökyüzünde uçurtma uçururduk

yaşardık yani kısacası yaşardık

bize masal anlatan olmadığı için

zindanların öyküsünü dinlemeye mahkum kaldık

gözlerimiz şafakları aradı durdu ama ne fayda

şimdi kör penceremizde şafak diye bir çiçek var

ellerimiz ayağımız prangalı yapacak bir şey yok

duvarlar yüreğini açmıyor şiir yazmam için

asi bir rüzgar esiyor kalbim aşkla asice çarpıyor

yine deli bir sevda yüküyle yorgunum vurgunum

yine aşkı hasreti soluyorum yine aşkla hasretle soluyorum

deli bir sevda yüküyle yine dönülmezlerdeyim

gökyüzü penceremde bir çiçek ama uzanamıyorum

gece oluyor çiçeğim vedalaşmadan gidiyor

yine ben deli bir sevda yüküyle yine ben aşkla soluyorum

Sinan Bayram