KÖŞE YAZISI

ARAFTA

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

“Bir yanımız insanlara yaklaşmak ister, diğer yanımız biraz daha uzak durmak…”

Esra Doğan

19 Ağustos 2026 - 06:30

19 Ağustos 2026 - 06:30 ⏱ 3 dk Okuma Süresi

0 22

Arafta

Hayat bazen ne tam içinde kalabildiğimiz ne de dışına çıkabildiğimiz bir yerde bırakır bizi. Adına “arafta kalmak” deriz. Bir yanımız insanlara yaklaşmak ister, diğer yanımız biraz daha uzak durmak… İçimiz konuşmak isterken dışımız susar. Bazen kalabalıkların içinde yalnız, bazen yalnızlığımızın içinde fazlasıyla kalabalık oluruz. İlişkilerde de böyledir. Birini hayatımızda tutmak için gösterdiğimiz çabalar, anlaşılmak için kurduğumuz cümleler, kırıldığımız hâlde yeniden denemeler… İnsan bir noktadan sonra kendine şu soruyu sorar: “Ben gerçekten sevdiğim için mi mücadele ediyorum, yoksa kaybetmekten korktuğum için mi?” Çünkü her çaba karşılık bulmaz. Her iyi niyet anlaşılmaz. Her verdiğimiz emek, bize aynı şekilde geri dönmez. Ama insanın asıl mücadelesi çoğu zaman karşısındakiyle değil, kendi içinde başlar. Bir gün susmayı öğrenirsin. Bir gün herkese kendini anlatmak zorunda olmadığını anlarsın. Bir gün gitmek ile kalmak arasında verdiğin savaşın, aslında kendini bulma savaşı olduğunu fark edersin. İçe dönersin; kendini dinlersin. Dışa dönersin; hayatı yeniden keşfedersin. Ve ikisinin arasında, yavaş yavaş kendine ait bir yol bulursun. Belki de hayatın en zor tarafı budur: Nereye ait olduğunu bilmeden yürümeye devam etmek. Arafta olmak her zaman kaybolmak değildir. Bazen eski hâlinle yeni hâlinin arasında kurduğun köprüdür. Bugün ne istediğini bilmiyor olabilirsin. Bir ilişkiyi sürdürüp sürdürmemek konusunda kararsız, insanlara güvenip güvenmemek konusunda yorgun, hayatın nereye gittiğini anlamakta zorlanıyor olabilirsin. Ama unutma… Her cevap hemen gelmek zorunda değil. Bazen insanın kendine verebileceği en büyük şans, biraz durmak, biraz susmak ve kendi sesini yeniden duymaktır. Çünkü hayat, her zaman neyi kaybettiğinle değil; bütün kayıpların arasında kendini ne kadar koruyabildiğinle de ilgilidir. Ve belki bugün araftasındır. Ne tamamen gitmişsindir ne de gerçekten kalmış… Ama yine de çabalıyorsundur. İşte bazen umut tam da budur: İçinde hâlâ bir yerlerin “devam et” diyorsa, hikâyen henüz bitmemiştir.