İnsan En Çok Kendine Kör Olmamalı

İnsan En Çok Kendine Kör Olmamalı

​İnsanın hayalleri olmalı. Yaşın hiçbir önemi yok. Her zaman geleceğe umutla bakmalı. Bazen ayağı yere sağlam basmalı, bazen de imkânsızı istemeli. Ne zaman ne olacağını kimse bilemez.

​Dünyayı gezmeyi dilemeli mesela; küçük bir karavanla yollara düşmeyi… Ya da bazen tembelliğin dibine vurmalı. Hiçbir şey yapmadan kumlara uzanmalı. Sahilde oluşan ayak izlerine bakarken gözlerini ufuk çizgisine çevirmeli ve içten bir sevinç duymalı. Belki sağlıklı bir güne uyandığı için, belki de sevdikleri yanında olduğu için…

​Sevdiği biri varsa elini şefkatle tutmalı. Yoksa bunu sorun etmemeli. Kendiyle mutlu olmayı öğrenmeli. “Benim isteklerim de önemli.” diyebilmeli.

​Kırıldığı yerden kopmamayı öğrenmeli. Yaralarına rağmen yoluna devam etmeli. Bazen başkalarına ışık, yol gösteren bir deniz feneri olmalı. Öyle parlamalı ki ışığıyla çevresindekileri etkisi altına alsın; bir tanrıça misali güçlü, bir perikızı edasıyla özgürce dolaşmalı etrafta.

​Korkmadan, kızmadan, sabırla…

​Hayatın ne getireceğini bilemez insan. Belki bugün imkânsız sandığımız bir şey, yarının en güzel gerçeği olur. Bu yüzden hayal etmekten, istemekten, yeniden başlamaktan asla vazgeçmemeli.

​Çünkü insan en çok kendine kör olmamalı.

​Kendi sesini duymalı, kendi kalbinin ne istediğini bilmeli. Başkalarının hayatında kaybolmadan kendi yolunu bulmalı.

​Ve her sabah, yeni bir güne uyandığında içinden sessizce şunu söylemeli:

​“Benim hayatım. Benim hayallerim. Benim isteklerim de önemli.”