Biz o günleri yaşamış, mütevazı insanlarız. Belki de en küçük şeylerden mutlu olabilmemiz bundandır.

Her eve televizyonun, hele hele ev telefonunun girmediği günlerden söz ediyorum. Renkli televizyonun eve alındığı gün yaşadığım mutluluk hâlâ yüreğimin bir köşesinde durur. Ev telefonu salonun başköşesinde olurdu. Birimiz konuşurken bütün aile ne konuşulduğunu duyardı ve kimse bundan rahatsızlık duymazdı.

Abartılı, kabarık saçlar vardı ama estetik müdahalelerle birbirine benzeyen yüzler yoktu. Dudakların inceliği, kaşların kalınlığı, yüzün şekli kişiye özeldi. Herkes kendine has, doğal ve farklıydı.

Kasetten dinlenen müziğin ise yeri bambaşkaydı. Sevdiğimiz bir şarkıyı başa sarıp sarıp dinler, kaset bozulsa bile yine dinlemeye çalışırdık.

Radyo vardı; “Arkası Yarın”lar vardı. Vurdulu kırdılı olmayan, ailece izlenebilen televizyon dizileri vardı. Yüzlerce kanal yoktu belki ama içeriklerin birçoğu daha nitelikliydi. Pazar günleri western filmleri izlemek ayrı bir keyifti.

Belki de her şeye bu kadar kolay ulaşamadığımız için güzeldi o günler.

Şimdi ülkece bir tükenmişlik sendromu yaşıyor olabilir miyiz?

Belki de seksenlere, doksanlara duyduğumuz özlemin altında biraz da bu var.

Kapının üzerinde anahtar bırakılan dönemlerden geldik. Şimdi ise kapımızı iki ayrı kilitle kilitliyor, üzerine bir de hırsıza karşı alarm taktırıyoruz.

Ne oldu da toplum olarak bu kadar büyük bir ahlak ve değer kaybı yaşadık?

Bunu sorgulamak zorundayız.

Belki de bazı şeylere yeniden başlamamız gerekiyor. Kaybettiğimiz değerleri çocuklarımıza yeniden hatırlatmalıyız. Ellerine sürekli telefon vermek, televizyonu açıp karşısına oturtmak yerine onlara kitap vermeliyiz. Birlikte oyunlar oynamalı, sohbet etmeli, paylaşmayı ve beklemeyi öğretmeliyiz.

Çünkü çocuklarımızı teknoloji büyütürken, biz sadece seyrediyoruz.

Çok geç olmadan bazı değerlerimizi yeniden hatırlamalıyız.

Yoksa kendi ellerimizle, çocuklarımızın yaşayacağı dünyanın sonunu hazırlıyor olabiliriz.

Laf olsun diye kurulmaz hayaller,

Düşleri sessizce yürür insanla.

Nereye gidersen git,

Bir parçası kalır yüreğinde. 

Bir parçası düşlerinin, 

Her yeni sabahla.

Sevgiyle sarıl hayata,

En sevdiğin yanındaysa,

Sıkıca kucakla yaşamı.

Çünkü bazı anlar,

Bir daha dönmez geriye.

Bırak ayakların anlatsın,

Kalbinin bilmediği yolları.

Önünde kaç ayrım var? 

Hangisi nereye çıkar? 

Bilemezsin...

Her yolun bir sebebi var, 

Her ayrımın bir hikâyesi.

Bazen akıl susar,

Hisler konuşur sessizce, 

Ve kalbin bilir... 

Hangi yöne gitmesi gerektiğini.

Güven...

Korkma düşmekten,

Korkma yeniden başlamaktan.

Unutma ki sen varsan, 

Düşlerin var...

​İnsanın hayalleri olmalı. Yaşın hiçbir önemi yok. Her zaman geleceğe umutla bakmalı. Bazen ayağı yere sağlam basmalı, bazen de imkânsızı istemeli. Ne zaman ne olacağını kimse bilemez.

​Dünyayı gezmeyi dilemeli mesela; küçük bir karavanla yollara düşmeyi… Ya da bazen tembelliğin dibine vurmalı. Hiçbir şey yapmadan kumlara uzanmalı. Sahilde oluşan ayak izlerine bakarken gözlerini ufuk çizgisine çevirmeli ve içten bir sevinç duymalı. Belki sağlıklı bir güne uyandığı için, belki de sevdikleri yanında olduğu için…

​Sevdiği biri varsa elini şefkatle tutmalı. Yoksa bunu sorun etmemeli. Kendiyle mutlu olmayı öğrenmeli. “Benim isteklerim de önemli.” diyebilmeli.

​Kırıldığı yerden kopmamayı öğrenmeli. Yaralarına rağmen yoluna devam etmeli. Bazen başkalarına ışık, yol gösteren bir deniz feneri olmalı. Öyle parlamalı ki ışığıyla çevresindekileri etkisi altına alsın; bir tanrıça misali güçlü, bir perikızı edasıyla özgürce dolaşmalı etrafta.

​Korkmadan, kızmadan, sabırla…

​Hayatın ne getireceğini bilemez insan. Belki bugün imkânsız sandığımız bir şey, yarının en güzel gerçeği olur. Bu yüzden hayal etmekten, istemekten, yeniden başlamaktan asla vazgeçmemeli.

​Çünkü insan en çok kendine kör olmamalı.

​Kendi sesini duymalı, kendi kalbinin ne istediğini bilmeli. Başkalarının hayatında kaybolmadan kendi yolunu bulmalı.

​Ve her sabah, yeni bir güne uyandığında içinden sessizce şunu söylemeli:

​“Benim hayatım. Benim hayallerim. Benim isteklerim de önemli.”

Bazen bir şarkı, bazen bir anı kutusunun içinde unutulmuş küçücük bir obje yetiyor insanı yıllar öncesine götürmeye. Bir anda o günlere, o insanlara, o hislere dönüveriyorsunuz.

Çünkü bazı şeyler gerçekten geçmiyor; sadece zamanın içinde sessizleşiyor. Ve insan, hiç beklemediği bir anda, geçmişin hâlâ içinde bir yerlerde yaşadığını fark ediyor....

"Ben bunu neden daha önce görmedim?" diye geçiriyorum içimden.

Ertesi sabah yürüyüş rotamızı bu tarlanın kenarından geçecek şekilde değiştiriyoruz. Her zamanki meraklı haliyle mahallenin kedisi Pamuk da bana eşlik ediyor. Sanki "Ben de bu karelerde olmalıyım." der gibi, bir an olsun yanımdan ayrılmıyor.

Zaman burada bambaşka akıyor... Belki de hiç akmıyor. Sadece duruyor; ayçiçeklerinin sessizliğinde, rüzgârın usulca dokunduğu yapraklarda ve insanın fark etmeyi yeniden öğrendiği o küçük anlarda duruyor...

Hayat mücadelesi onlar için hiç bitmez. Kimi zaman "kayıp kuşak" denir onlara. Oysa onlar; her şeyi bilmesi, her sorunu çözmesi, verilen her görevi zamanında yetiştirmesi beklenen kuşaktır.

Çevresindeki insanların mutluluğunu o kadar önemser, bunu kendine öylesine görev edinir ki çoğu zaman kendi ihtiyaçlarını unutur. Hatta bazen nefes almayı bile…

Bir yanda ebeveynlerinin beklentileri, diğer yanda çocuklarını mutlu etme çabası arasında durmadan koşarlar. Yorulsalar da belli etmezler.

Aslında onlar sessiz kahramanlardır.

Tek istedikleri ise çok basittir: İçtenlikle sorulan bir "Nasılsın? İyi misin?" sorusu…

Küçücük gibi görünen ama içinde anlaşılmayı, değer görmeyi ve hatırlanmayı barındıran o iki kelime, bazen bütün yüklerini hafifletmeye yeter.

Gözlerinin derinliğinde erimelisin

El ele, ten tene değmeli mutlulukla,

En derinden hissetmelisin tüm duyguları.

Sevdan sonsuz olmalı gönülden. 

Sonsuz olmalı tüm yaşadıkların.

Şarkılar hep sizi anlatmalı.

Tüm şiirler büyük aşkınızı.

Sevdan sonsuz olmalı gönülden.

Sonsuz olmalı tüm yaşadıkların.

Kalbin heyecanla atmalı.

Tutkuyla öpmelisin onu doyasıya.

Baktığın her yerde onu görmeli.

Doyasıya onu yaşamalısın.

Sevdan sonsuz olmalı gönülden.

Sonsuz olmalı tüm yaşadıkların.

Şarkılar hep sizi anlatmalı.

Tüm şiirler büyük aşkınızı.

Güneş ikiniz için doğmalı.

Bulutlar terk etmeli gökyüzünü.

Aşk bu demeli tüm sevdiklerin.

Herkesi kıskandırmalı.

Şarkılar hep sizi anlatmalı.

Tüm şiirler büyük aşkınızı.

Bazen sıradan bir anda, sadece birini kırmamak için gidilen bir buluşmada insan hayatının aşkıyla karşılaşabiliyor. O an “tesadüf” gibi görünse de, insan düşünmeden edemiyor: Eğer o gün gitmeseydim, yine bir yerde yollarımız kesişir miydi? Belki aynı konserde yan yana geldik, aynı restoranda farklı masalarda oturduk ama zaman henüz doğru değildi. Çünkü bazı insanlar hayatımıza ancak vakti geldiğinde giriyor.

Ve belki de kader tam burada başlıyor; sadece yazılmış olanı yaşamak değil, ona doğru yürümek… “Kader gayrete aşıktır” sözü de bunu anlatıyor aslında. İnsan sadece bekleyerek değil; isteyerek, inanarak ve çaba göstererek kendi yolunu açıyor. Güzel düşünmek de biraz bu yüzden önemli. Çünkü insan, zihninde büyüttüğü şeylere doğru dönüşüyor. Belki de tesadüf dediğimiz şey, Yaradan’ın insanın çabasına ve kalbindeki niyete verdiği en zarif cevaplardan biridir.

Sevgi, bazen bir bakışta değil; zamanla, küçük dokunuşlarla anlaşılır. Bir sözde, bir sessizlikte, bir varoluşta kendini hissettirir. Ve insan, sevmenin aslında kendine de iyi geldiğini fark ettiğinde, içinde saklı kalan o duygu yavaş yavaş filizlenmeye başlar. Tutuk kalmış bir kalp çözülür, taşlaşmış bir yürek yumuşar. Tıpkı kurak bir toprağın, ilk yağmurla canlanması gibi… İçinde bir ağaç büyür sevginin; önce tomurcuklanır, sonra kök salar.

Sevmeyi öğrenen bir insan ise bambaşka sever. Eksik kalmışlığın içinden doğan o sevgi, daha derin, daha sahiplenen bir hâl alır. Belki de bu yüzden, seni senden çok sever. Çünkü sen, ona sadece sevgiyi değil; aynı zamanda kendini bulmayı da öğretmişsindir.

Ve eğer bu sevgi karşılık bulursa, iki insanın birbirine sabırla açtığı o yol, bir ömre dönüşebilir. Böyle bir sevgi, sadece yaşanmaz; büyür, köklenir ve iki kalbe birden yeter.

Hüzün kokan şarkılar var.

Yıllar geçse de unutulmayan

Aşkla dolu şiirler var.

Kalpten gelen dilekler

Hiç bitmeyen eksilmeyen

Hasret kokan mevsimler var.

Bir hayal kur sonu mutluluk olsun

Bir iyilik yap kalbin sevgiyle dolsun

Sonrada bak geçmişe

Nelerden vazgeçmişsin

Hiç olmadığın kadar mutlu

Aşk dolu da yaşanabilirmiş hayat

Küçük sevinçleri görmezden geldiğin için

Mutluluk sana çok uzak 

Kalk yeniden ayağa 

Silkelen kendine gel! 

İçindeki güce güven

Ve sonra

Aşk da sen ol, hayat da...

Paramparça hayatlar gördüm

Bir çocuğun gözlerindeki kederi

Bir annenin yüreğindeki ateşi gördüm

Babanın evladının ardından hüzünlü bakışını

Sevgilinin içine akıttığı gözyaşlarını gördüm

İsyan eden insanlar, feryat eden evlatlar

Bitmek bilmeyen savaşlar gördüm

Bir aşığın sevdiğine son kez sarılışını

Aşkla dolu yüreklerin yok olduğunu gördüm

Amaçsızca yaşanan boşa geçen ömürler

Hayatın içinde kaybolan insanlar gördüm

Yaylanın gecesi, insanın içine işleyen bir soğukla çökmüştü çadırların üzerine. Rüzgâr, bez kapıları hırpalarken içeride nefesler bile saklanıyordu sanki.

Mustafa, kiler olarak kullanılan daracık bölümde, üzerine örtülen kalın yorganın altında titriyordu. Islak çorapları ayaklarına yapışmış, soğuğu daha da derinlere işlemişti. Kalbi öyle hızlı atıyordu ki, sanki sesi dışarıdan duyulacak diye korkuyordu.

Annesinin sesi hâlâ kulaklarındaydı:

“Ben çağırana kadar kıpırdama.”

Dışarıda askerler vardı. Her zamanki gibi gecenin içinde dolaşıyor, sorular sorup gidiyorlardı. Çadırın kapısı açıldığında Mustafa nefesini tuttu. Annesinin kırık dökük Türkçesiyle verdiği cevapları dinledi:

“İki kişiyiz… Kocam İstanbul’da… çalışıyor…”

O kadın, bir hafta önce bebeğini toprağa vermişti. Daha nedenini bile anlayamadan. Şimdi ise diğer oğlunu saklamak zorundaydı. Acısını içine gömüp dimdik durmaya çalışıyordu.

Komutan çadırın arkasına doğru yürüdüğünde, annenin yüreği ağzına geldi.

“Kiler orası… peynir var… tandır ekmeği…” diyebildi sadece.

Yorganın altındaki Mustafa, konuşulanları duymak için dikkat kesildi.

“Senin gibi yalnız bir kadın için tekin yer değil burası,” dedi ve çıktı.

Ayak sesleri uzaklaştığında çadırın içindeki sessizlik çöktü. Annesi hemen yorganı kaldırdı. Mustafa’nın yüzünü iki eli arasına aldı, sımsıkı sarıldı. O an ne korku kaldı nede keder… sadece bir annenin sevgi dolu kalbi vardı.

Gece ilerledi. Gaz lambasının ışığı titredi. Kadın, küçük radyosunu açtı. Yaylada zor çekmesine rağmen o gece Erivan’dan bir türkü ulaştı çadıra. Kürtçe bir ağıt… sanki onun içinden kopup geliyordu.

Gözyaşlarını tutamadı.

Hayat ona seçim yapmayı değil, sabretmeyi öğretmişti.

Mustafa uykusunda sayıkladı:

“Anne… babam ne zaman gelecek?”

Kadın gözlerini kapattı. Gerçeği biliyordu. Ama umut, bazen yalandan daha gerekliydi.

“Yakında… çok yakında,” dedi.

Ama o “yakın”ın ne kadar uzak olduğunu sadece kendisi biliyordu.

Sabah güneş, sanki hiçbir şey olmamış gibi doğdu. Çocuklar göle gitmek için toplandı. Mustafa da aralarındaydı. Ama önce kardeşinin mezarına uğradı.

Toprağa sarıldı.

Sessizce.

Ağlamadı. Ağlayamadı. 

Sonra koşarak diğerlerine katıldı.

Gölde su serindi. Çocuklar kayanın üzerinde oturup gülüşüyordu. Bir an her şey normal gibiydi. Sanki gece hiç yaşanmamıştı.

Ta ki Mustafa, Osman’ı göremeyene kadar.

Başını çevirdiğinde kuzeninin suyun içinde çırpındığını fark etti.

Kimse yüzme bilmiyordu.

Bir çocuk çadırlara doğru koştu. Ama zaman yoktu.

Mustafa durmadı.

Korkuyu düşünmedi. Soğuğu düşünmedi. Kendini suya bıraktı.

Kulaç attı.

Bir tane daha.

Bir tane daha…

Suyun altına daldı, Osman’ın kolunu yakaladı. Tüm gücüyle geri yüzmeye başladı. Nefesi kesildi, ciğerleri yandı ama bırakmadı. Sonunda kayaya ulaştılar.İkisi de öksürüyor, nefes almaya çalışıyordu. O an Mustafa’nın içinde bir şey değişti. Gece yorganın altında saklanan çocuk gitmişti. Yerine, daha güçlü korkusuz bir çocuk gelmişti.Osman’ın annesi çığlıklarla koşarak geldi. Oğluna sarıldı. Sonra kızdı, bağırdı, korkusunu öfkeyle sakladı.

Akşam yine yaylanın üzerine çöktü. Rüzgâr yine esti. Radyo yine aynı türküyü çaldı. Ama bu kez Mustafa yorganın altında değildi. Çadırın önünde oturuyordu. Gökyüzüne baktı. Yıldızlar aynıydı. Ama o artık aynı çocuk değildi. Ve o gece, ilk kez korkudan değil…

Büyüdüğü için titredi içi...

Yarım kaldı sevdalar

Belki de anlamsız yaşananlar

Aşklar da yalan

Hayatlar da

Ruhumuz sevgiye aç

Ruhumuz sevgiye muhtaç

Bazen karanlık gündüzler

Günlerse yeni doğan günden bihaber

Hatıralar kaldı geriye

Bir de sevda peşinde

Aşka hasret

Boşa geçen ömürler.

YOL HİKÂYESİ

ÖZGÜR URTEKİN

Hüzünler ve mutluluklar arasına gizlenmiş bir zaman dilimidir yaşam. Büyük mücadelenin yanı sıra güçlü olmayı, güçlü kalabilmeyi de içinde barındırır. İnsan, yere düştüğünde kalkmayı bilmeli mesela. Vücudundaki yaraların iyileşip kabuk bağlamasına izin vermeli; bu defa olduğundan daha sağlam basmalı. Bir bakıma küllerinden yeniden doğmalı. Daha kuvvetli, daha cesur, adımlarından çok daha emin yürümeli. Tökezlediğinde biraz sallanmalı belki ama düşmemeli... Her zorluk onu daha da güçlendirmeli.

Yeliz de bunun kendisi için böyle olduğunu hissediyordu. Yaşadığı her olaydan sonra kırılgan yüreği sanki biraz daha taşlaşıyordu. Ya da okuduğu o şiirdeki gibi, yüreğine ateşten bir kor düşmüştü. Kim bilir, belki sönüp yok olacaktı; belki de yeniden alev alacaktı.

Gün henüz yeni ağarmaya başlamıştı. Trenin gelme saatinin yaklaştığını, duvarda asılı dijital panodan görüp tedirgin bir şekilde etrafı inceledi. Ardından kenardaki banka usulca oturdu. Görünmez olmaya çalışır gibi bir hali vardı. Metal bankın soğuk yüzeyi içini ürpertti. Diğer uçta oturan genç kadına dönüp, ikinci vagon için doğru yerde bekleyip beklemediğini sordu. Genç kadın, dikkatle okumakta olduğu ders notlarından başını kaldırdı; gözlerinin içine bakarak tek bir kelime etmeden doğru yeri işaret etti ve kenarı yıpranmış kâğıdı kaldığı yerden okumaya devam etti. Kadının dikkatini dağıtmış olmanın verdiği rahatsızlıkla bir süre gözlerini tren raylarına dikti. Oldukça bakımsız olan metal yığınına bakarken, dün gece yaşadıklarını düşündü. O ana geri döndü, bir anlığına da olsa. İstemsizce gözleri doldu. Ağlamak, şu an yapmak isteyeceği son şeydi. İnsan kaderini yeniden yazabilir miydi? Kendi duygu ve düşüncelerini nasıl görmezden gelebilirdi.Kendini anlayamazsa, başkalarına nasıl iyi gelebilir, nasıl yardımcı olabilirdi?

Birkaç dakika sonra, uzun boylu, koyu renk saçlı genç bir delikanlı bankta yanına oturduğunda düşüncelerinden sıyrılıp gerçek hayata döndü. Gencin hızlı kalp atışların ve nefes alışverişini duymaktan rahatsız olmuştu; trene yetişebilmek için acele ettiği belliydi. Sağ ayağını sürekli salladığı için  uyarmak istedi. Ama çoğu zaman yaptığı gibi susmayı tercih etti. Tartışma çıksın istemiyordu. Tam o sırada, ellili yaşlarının ortalarında olduğunu tahmin ettiği kadın, eski bir İstanbul Hanımefendisi edasıyla önlerinden geçti. Yeliz, arkasından bir süre bakakaldı. Açık renk yakası ve kol uçları kürklü kaşe kabanının altına giydiği dizlerinin altında biten kahverengi deri sivri topuklu çizmelerinin yürürken çıkardığı ses, kulakları bir süre daha çınladı.

Trenin perona gelmekte oldu anons edildiğinde, gözlerini kadından ayırdı. Valizinden destek alarak ayağa kalktı. Elindeki yıpranmış küçücük valize tüm eşyalarını sığdırmayı başarmıştı. İnsan, istediği zaman "olmaz" denileni olur kılabiliyordu. Trenden inen yolcuları beklerken, sanki hayatında bir dönem kapanıyor, yeni bir kapı aralanıyordu. Kapının yanındaki kolu tutup basamaktan yukarı çıkarken geriye dönüp son bir kez baktı. Yarım kalmış bir şeyler varmış gibiydi.

Valizi zorlanarak başının hemen üstündeki rafa yerleştirdi. Ardından pencere kenarındaki yerine oturdu. Kapalı olan perdeyi açtığında, trene yetişme telaşındaki insanları gördü. İnsanoğlunun ömrü, hep bir yerlere yetişme, hep bir şeyleri tamamlamaya çalışma telaşıyla geçiyordu. Yol boyunca yıkık, köhne evlerden oluşan köyler; yemyeşil ormanlar; bazen sarp kayalık dağlar, bazen de kıvrıla kıvrıla akan nehirler eşlik etti ona. Sanki uzak bir yere değil de kendi içine doğru yol alıyordu.

İş başvurusu için gelen cevap mailini bir süre korkudan açamamıştı. Açtığında ise doğru okuyup okumadığına emin olmak için defalarca sesli okumuştu. Kabul edildiği, ekteki evrakları hazırladıktan sonra işe başlayabileceği yazıyordu. Belki de hayatında ilk kez, tek başına bir şey başarmanın mutluluğunu yaşıyordu. Büyük şehirde yaşama fikri içine biraz korku salsa da aldığı karardan mutluydu. Sadece anne ve babasından uzakta olmak hoşuna gitmiyordu. Nişanlısı tarafından aldatıldığını gözleriyle gördükten sonra, onunla aynı şehirde yaşama fikri artık ona ağır gelmişti. Bu radikal kararı biraz da bu yüzden almıştı. Bir şeyleri değiştirmeliydi. İnsanları, olayları ve duyguları değiştiremediğini fark ettiğinde de yaşadığı şehri değiştirmeye karar vermişti...

Eğer kalsaydı, (eski) nişanlısı ile ortak arkadaş ortamlarında karşılaşma ihtimali çok fazlaydı. Yerleşip bir düzen kurduktan sonra, anne ve babasından yanına gelmelerini isteyebilirdi. Düşüncelere daldığı sırada, hafifçe uykuya dalmıştı. Uyandığında, yanında oturan orta yaşlı beyefendinin indiğini; okumakta olduğu kitabı ise koltukta bıraktığını fark etti. Saatine bakıp ne kadar uyuduğunu anlamaya çalıştı ama tam hesaplayamadı. Gözü yeniden kitaba kaydı. Son dönemde İngiltere'de en çok okunan kitaplar arasına girmeyi başarmıştı bu eser. Yazarı ise yıllar önce aramızdan ayrılmıştı. Ne garip bir dünyaydı...

İneceği durak yaklaştığında, geldiği heybetli şehre baktı. En son küçücük çocukken, bir okul gezisinde gördüğü bu devasa şehir daha da büyümüştü; her yerde gökdelenler yükseliyordu. Çocukluğundan hatırladığı o güzel şehirden eser kalmamış gibiydi. İnsanlar gibi kentler de zamanla değişiyordu...

Yorgun gözlerin maziye mi daldı

 Aşkı senin elinden söyle kim aldı

 Bunca emek bunca çaba boş yere

Giden güzel günler döner mi geriye

Kalbin bir kere derinden kırılmadı mı

Aşka dair duyguların yok olmadı mı

 Bırak geçmişi hüznün orada kalsın

Kalbin yeni sevdalara şimdi yol alsın

Sen değil miydin aşk için ölen

Ayrılmak yok diye yeminler eden

 Bırakıp gideni anma boş yere

Pişman olup senden af dilese de

(Kıta 1)

Benim mevsimim bahar olmalı

Dallarda erik çiçeklerini koklamalı

Yemyeşil bahçelerde dolaşmalıyım

Kır çiçekleriyle bezeli yamaçlarda

Masmavi gökyüzüne dalmalıyım

(Nakarat)

Hayat bana hep bahar olmalı

Kış bana hiç uğramamalı

İçimde umut, içimde rüzgâr

Benim mevsimim bahar olmalı

(Kıta 2)

Denizin kokusunu içime çekmeli

Vapurda martılara simit atmalıyım

Adada yürümeliyim taş sokaklarda

Arnavut kaldırımlarında

Zamanı unutmalıyım

(Nakarat)

Hayat bana hep bahar olmalı

Kış bana hiç uğramamalı

Güneş düşsün kalbime her sabah

Benim mevsimim bahar olmalı

(Köprü)

Geceleyin gökyüzüne bakmalıyım

Yıldızlar sessizce aydınlatmalı

Ne hüzün kalsın ne de korku

Bu kalp sadece baharı bilmeli

(Son Nakarat – yavaşlayarak)

Hayat bana hep bahar olmalı

Kış bana hiç uğramamalı

Bir ömür sürsün bu masal

Benim mevsimim…

Benim mevsimim bahar olmalı

Sevdinmi yürekten öyle gönülden

Güldün mü içten kahkahalarla sen

Baktın mı bir göze gerçekten görerek

Dokundun mu bir kalbe yürekten hissederek

Yürüdün mü bilmediğin bir yolu

Sen hiç gerçekten aşık oldun mu

Dönüp durdun mu yatağında sebepsiz

Bir gülüşe bir ömür feda ettin mi 

Sessiz ve kimsesiz

Sanki kalbinin derinliklerinde 

Bir yerlede öylece duran

Ateşten bir kor gibi 

Yakar kavurur bedenini

Söküp çıkarmak istese de

Bir şey ona engel olur 

Nedenini anlayamaz 

Ya da anlamaya vakti olmaz

Nisan yağmurları yağsa ıslatsa tenimizi

El ele yürüsek yorulmadan bıkmadan

Islanmaktan korkmadan saatlerce seninle

Sen eğilip kulağıma aşkını fısıldasan

Ben sana sımsıkı doyasıya sarılsam

Bir kafede oturup sıcacık bir çay içsek

Pencereye vuran yağmur damlalarının sesini dinlesek

Gözlerin gözlerimin derinliğinde kaybolsa

Ellerin ellerimi tutsa hiç bırakmasa...

Bilinmeyen bir zaman

Bilinmedik bir mekân 

Umarsız karmaşık ürkek

Dünyanın belki de bir ucu

Ya da şehrin karşı kıyısı

Sadece sen

Sadece ben ...

Aşk uğruna çile çekmeye değerdi

Sana son bir sözüm var ey sevgili

Bir daha ne olur dönme bana geri

Yorma kalbimi çek git sevgilim

Yorma kalbimi ben çoktan gittim

En mutlu günümü elimden aldın

Ardında yaralı bir kalp bıraktın

Dökülen yaşlarım sana mı sandın

Sen beni bir ömür arayacaksın

Yorma kalbimi çek git sevgilim

Yorma kalbimi ben çoktan gittim

Her gecenin sabahı vardır derler

Benim nasıl yandığımı bilmezler

Duyguların dili yok ki anlatsın

Aşk uğruna yananı kim anlasın

Yorma kalbimi çek git sevgilim 

Yorma kalbimi ben çoktan gittim 

        Yorgun değildim ama aracın beşik gibi sallanmasından mı bilmem ne ara olduğunu anlamadan uykuya dalmıştım. Gözlerimi yeniden açtığımda fırtınalı bir kış havasıyla karşı karşıyaydım. Otobüs rüzgarın şiddetinden yol almakta zorlanıyordu sanki. Karlı dağları izlediğim sırada yolculardan bir kadın mola yerine ne kadar kaldığını soruyordu. Hostes hanım yarım saat sonra duracağımızı belirtti. Güzel yüz hatlarına sahip hostesin verdiği cevabı dinlerken kirpiklerindeki rimelin yoğunluğuna takıldı gözlerim. Araçta mı oturmalıyım yoksa inip biraz soğuk havayı ciğerlerime mi çekmeliyim henüz karar vermemiştim. Ben bunu düşünürken hemen arkamda bulunan koltukta oturan genç adamın telefon konuşması çekti dikkatimi .Eşi ile ayrı yaşadığını küçük çocuklarını eşinin ona göstermediğini anladım bu kısa sürede. Bir çocuğu baba sevgisinden mahrum etmenin mutlaka önemli bir nedeni vardır diye düşündüm. İstemeyerek de olsa tanık olduğum bu konuşma beni yine aynı konuya getirdi. Ne kadar çok mutsuz evlilik vardı etrafımızda. Öylesine devam ettirilmeye çalışılan birliktelikler. Ebeveynleri arasında pinpon topuna dönen çocuklar.

        Hostes hanımın ne içeceğimi soran sesiyle kendime gelip seçeneklere baktım. Şu an sıcacık bir içecek beni o kadar çok mutlu ederdi ki.Ama ne yazık ki yaşanan bir kaç olumsuz olaydan sonra firmalar sıcak içecek yerine soğuk meşrubat ikram etmeye başlamışlardı. Binlerce fit yükseklikteki uçakta bu tehlike yokmuydu.Orada bir sürü para ödeyip içebiliyorduk .Buz gibi havaya rağmen mola yerine yaklaştığımızda inip hava almaya karar vermiştim.

        Gözüme çok kasvetli görünen dinlenme tesisinde içimi bir huzursuzluk kapladı. Karton bardakta içmeyi sevmesemde içimi ısıtması için sıcacık bir çay alıp tesisin önünde park etmiş yolcu otobüsüne geri döndüm. Soğuktan üşümüş avuçlarım çayın yaydığı sıcaklıkla bir nebze de olsa ısındı. Siyah renk yakası kürklü kalın şişme montumu araç hareket edene kadar çıkarmamaya karar verdim.

        Hava kararmaya başlamıştı yolculuğun devamında. Geçtiğimiz yol üzerinde bulunan evlerdeki hayatları düşündüm. Sevginin yaydığı sıcaklık mı hakimdi bu evlerde yoksa yokluğun şiddetin verdiği soğukluk mu. İçinde yaşayan insanlar olmasa dört duvardan ibaret olan o yapılar bir anda sıcak bir yuvaya dönebiliyordu. Ya da tam bir hapishaneye...

Okuduğun kitap

Gittiğin yol

Yazdığın şiir yarım kalmamalı

Yaptığın planlar

İzlediğin film

Söylediğin söz yarım kalmamalı

O çok içten ettiğin dua

Uğruna nelerden vazgeçtiğin sevdan

Duyguların yarım kalmamalı

En önemlisi ise yarım yaşamamalısın hayatı

Hatalarımla sev beni

Nefret etme yar benden

Saçımdaki beyaz teli

Dudağımda duran beni

Kalbimdeki her hücreyi

İlle de sev ille de sev

Hatalarımla sev beni

Başımı alıp gitmeleri

Senin için çarpan kalbi

Yanağımdaki gamzeyi

Kalbimdeki her hücreyi

İlle de sev İlle de sev

Hatalarımla sev beni

Ne derlerse desinler

Bırakma tut ellerimi

Kaçırma gözlerini yar

Kalbimdeki her hücreyi 

İlle de sev ille de sev.

Dallarda erik çiçeklerini koklamalı 

Yemyeşil bahçelerde dolaşmalıyım 

Kır çiçekleriyle bezeli yamaçlarda 

Masmavi gökyüzünü seyre dalmalıyım 

Hayat bana hep bahar olmalı 

Denizin kokusunu içime çekmeli 

Vapurda martılara simit atmalıyım 

Adada yürümeliyim, Arnavut kaldırımlı yolları 

Geceleyin gökyüzünü seyre dalmalıyım 

Yıldızlar geceyi aydınlatmalı 

Benim mevsimim bahar olmalı 

Kış bana hiç uğramamalı