SONBAHARIN KIYISINDA

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Sonbaharın sararan yaprakları arasında geçmişe dalan yazar, çocukluğun sıcak anılarını, annesinin sesini ve geride kalan yılları hatırlıyor. Zamanın geçişini mevsimlerle özdeşleştiren bu yazı, okuru kendi çocukluğuna ve özlediği günlere doğru bir yolculuğa çıkarıyor.

13 Kasım 2026 - 08:43
13 Kasım 2026 - 08:43 ⏱ 3 dk Okuma Süresi
 0  33
SONBAHARIN KIYISINDA

Sonbaharın Kıyısında...

Hafif bir lodos esintisi saçlarımı savurduğunda derin bir nefes alıyorum. Sanki bütün gün nefes almamışım da şimdi yeniden hayata karışıyormuşum gibi...

Karşımda dimdik duran çınar ağacını bir süre seyrediyorum. Her rüzgâr esişinde sararmış yapraklarından birkaçını daha toprağın kucağına bırakıyor. Her düşen yaprak, sanki ömrümden kopup giden bir zamanı hatırlatıyor bana.

Derken ocağın üzerine koyduğum çaydanlık geliyor aklıma. Telaşla sandalyemden doğruluyorum. Su çoktan kaynamış, tükenmiş. Çaydanlığı, yanmaya yüz tutmuşken son anda kurtarıyorum. Artık çay içme isteğim de kalmadığından kendime bol köpüklü, sade bir kahve yapıyorum.

Sonbaharın yazdan ödünç aldığı o güzel günlerden birini yaşıyoruz. Güneş hâlâ cömertçe ısıtıyor ortalığı ama kışın kapıda olduğunu biliyorum. Eskiler, "Ayva çok olursa kış ağır geçer." derler. Bu yıl ayva da bol... İçime doğan bir his var; bu kış pek kolay geçmeyecek.

Birden lise yıllarına gidiyor aklım. Öğretmenimizin insan ömrünü mevsimlere benzettiği o ders geliyor hatırıma. İnsan hayatını dörde ayırırdı: ilkbahar, yaz, sonbahar ve kış...

İlkbahar çocukluğumuz, yaz gençliğimiz, sonbahar olgunluk yıllarımız, kış ise ömrün son demleriydi onun anlatımında.

Sanırım ben artık hayatımın sonbaharındayım. Kışın henüz uzakta olduğunu biliyorum ama yine de hiç gelmesin istiyorum. İnsan, takvim yaprakları ilerledikçe zamanın durmasını diliyor bazen. Özellikle de geride bıraktığı günlerin bir daha geri gelmeyeceğini anladığında...

Ah, diyorum kendi kendime, keşke bir anlığına da olsa geçmişe dönebilsem.

Annemin mutfaktan yükselen sesiyle, "Kahvaltı hazır!" diyerek bizi sofraya çağırdığı sabahlara... Kapıyı açtığımda burnuma çarpan, dumanı üzerinde tüten yemek kokularına... Eve her dönüşümde beni bekleyen o tanıdık sıcaklığa...

Tek derdimin ödevlerimi yetiştirmek olduğu, yarını düşünmeden uykuya daldığım, zamanın bu kadar kıymetli ve acımasız olduğunun henüz farkına varmadığım yıllara...

Meğer ne çok şey biriktirmişiz geride. O günlerde sıradan sandığımız ne çok anı, bugün dönüp bakınca paha biçilemez bir hazineye dönüşmüş.

Şimdi çınar ağacından bir yaprak daha düşüyor. Ben yine geçmişe dalıyorum. Belki de sonbaharın hüznü biraz da bundandır; insana kaybettiklerini, geride bıraktıklarını ve bir daha asla aynı şekilde yaşayamayacağı günleri hatırlatır.

Sahi, sizin de hiç geçmişe dönmek istediğiniz oluyor mu? Çocukluğunuzun bir sabahına, annenizin sesine, eski evinizin kokusuna, hiçbir şeyin eksik olmadığı o güzel yıllara...

Yoksa yalnızca ben miyim bazen bir ömrün bütün mevsimlerini geride bırakıp çocukluğunun ilkbaharına sığınmak isteyen?

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Özgür URTEKİN 1974 yılinda doğdum.Yazmak benim için bir yaşam biçimi.Bu güne kadar yayınlanmış "Yıllar Sonra ""Tesadüf Diye Bir Şey Yok "ve"Şehrin Karşı Kıyısı "adlı üç kitabım var.Romantik tarzda kitaplar ve şiir yazmayı çok seviyorum.Küçük yaşlardan beri okumaya olan tutkum zamanla beni yazmaya yönlendirdi.Otuz yıl maliye teşkilatına hizmet verdikten sonra geçen yıl emekli oldum.Gezmeyi ve yeni yerler görmeyi çok seviyorum.Eşim ve kızlarımla dünyanın en güzel şehirlerinden biri olduğunu düşündüğüm İstanbulda yaşıyorum.