BAZI KAYIPLAR

Hayatın akışı içinde bazen en büyük sarsıntılar, kalabalıkların ortasında ya da büyük trajedilerle gelmez. İnsan, hayatta kalabilmek ve yola devam edebilmek için nice vedaları, nice görünmez kayıpları içine gömmek zorunda kalır.

Bir şehirden ayrılmak, sadece mekân değiştirmekten ibaret değildir; orada bırakılan hatıraları geride bırakmaktır. Alışkanlıklar, insanı hayata bağlayan görünmez halatlardır. O halatlar koptuğunda canın hemen yanmaz belki ama boşlukta kalmanın o tuhaf ve ürkütücü ağırlığı yavaş yavaş omuzlarına çöker. Sabah uyanıldığında artık aynı heyecanı vermeyen o küçük detaylar, bir zamanlar hayatın rotasını çizen o güvenli limanlar birer birer yok olduğunda, içten içe kopan fırtınaların sesini yine en çok insanın kendisi duyar.

Daha da derine inildiğinde; bir sabah aynaya baktığında artık eskisi gibi inanamayan, her şeye biraz daha mesafeli ve biraz daha yorgun bakan o yabancıyla karşılaşmak başlı başına bir kayıptır. Hayata duyulan o çocuksu inancın yerini sessiz bir kabullenişin alması, ruhun en sessiz köşe başındaki tutuşmasıdır.

İşte bu tür kayıpların en acı yanlarından biri de onların somut olmayışıdır. Trafikte akan hayat, dışarıdaki insanlar, herkes her şeyin normalce sürdüğünü zannederken senin içindeki o eski dünya yıkılmış olabilir. Ne bir başkası tam olarak ne hissettiğini anlar ne de sen bu durumu kelimelere dökebilirsin.

Çünkü bazı eksilmeler günlere, bazı vedalar ise takvimlere sığmaz. İnsan, ömrünün çeşitli dönemeçlerinde geride bıraktığı o eski hâllerinin hayaletleriyle yürümeyi öğrenir. Adını koyamadığımız, kimseye şikâyet edemediğimiz bu sessiz yaslar; bizi biz yapan ama bir o kadar da yoran o görünmez hikâyelerimizin ta kendisidir.