Yaşarken Ölmek

Vurulmadan da ölebilirmiş insan. Tek damla kanı akmadan, hiç bedensel acı hissetmeden yataklara düşebilir, iç ışığını kaybedebilirmiş...

Birini sevmek, ömrünü onun eline verdikten sonra bir kağıt parçası misali buruşturup hatta yırtıp bir kenara atmasını izlemekmiş. Buruşturulan senin kalbin olsa da sesin çıkmazmış. Bağırmak çare olmazmış, konuşmak derman değilmiş. İnsan duygularını şeffaf bir kutuya doldurup karşındakine sunsa bile o anlamak istemezse kıymeti olmazmış.

Aşk, körlükmüş de gözünü açınca bir yardan düşmekte olduğunu anlarmış insan. Aşk topallıkmış ama aşık insan bunu fark edememiş. Yolun sonunda yanındaki çekip giderse o zaman aksarmış hayat. Yıllar yılı biriktirdiğin onca emek, onca çaba bir anda kumdan bir kale gibi dalgalarla yıkılıp gidermiş. O dalgalar da sevdiğinin sözleri olurmuş. Sevdiğin, uğruna dağlar aştığın biri sana yerdeki çöp gibi davranınca bir solucan gibi güçsüz hissedersin insan.

Ayrılığın da cesuru, merti makbulmüş meğer. Verdiğin çabaları hiçe sayan biri senin aşk dediğin o kişi, hiç seninle olmamış diye anlarsın sonunda. Tek başladığın ilişkiyi tek bitirirmişsin. Teklik kader diye gülüp geçermişsin.

Derya BALLI