NEREDE O ESKİ FENOMENLER?

Bir zamanlar fenomen olmak öyle kolay değildi. Şimdi telefonun kamerasını açıp kaşı biraz kaldırıp dudağı hafif büzerek: “Arkadaşlar bugün size çok önemli bir şey anlatacağım…” deyince insan kendini kamuoyu açıklaması yapıyor sanıyor.

​Oysa eski fenomenler başka türlüydü. Onlar bir fotoğraf paylaşırdı, millet üç gün onu konuşurdu. Şimdi biri kahvaltıda yumurtanın sarısını fazla pişirse hemen: “Bunu neden yaptığımı birazdan anlatacağım.” diye 17 bölümlük hikâye başlatıyor.

​Eskiden fenomenin takipçisi olurdu, şimdi fenomenin fenomeni var. Biri çıkıyor: “Bana çok sordunuz…” Kim sordu? Kimse. Ama ısrarla “Çok sordunuz.” diyor. İnsan merak ediyor: Kim sordu kardeşim, Nüfus Müdürlüğü mü?

​Eski fenomenler ürün tanıtırdı: “Arkadaşlar bunu aldım, çok memnunum.” Bitti. Şimdi ürün tanıtımı yapılacağı zaman önce üç saat gizem yaratılıyor: “Bir süredir hayatımda çok büyük bir değişiklik var…”, “Bunu paylaşmaya hazır değildim…”, “Bazı şeyleri artık saklayamıyorum…” Sonra kamera dönüyor: Çamaşır deterjanı! Allah’ım; insan bir an boşanma, miras, mafya, aile kavgası bekliyor; karşısına 3 litrelik deterjan çıkıyor.

​Bir de eski fenomenlerin dramı vardı, gerçek dram… Şimdi fenomenin morali bozuluyor: “Bugün kendimi hiç iyi hissetmiyorum.” Altında 14 tane marka etiketli hikâye. İnsan düşünüyor: Bu kadar kötüysen neden ışığın ring light’tan geliyor kardeşim?

​Eskiden fenomenler doğal görünürdü. Şimdi doğallık için bile ekip kuruluyor: Makyaj sanatçısı, fotoğrafçı, ışıkçı, video editörü, sosyal medya uzmanı… Sonra: “Ben çok doğal bir insanım.” Tabii canım, doğallığın yanında altı kişilik prodüksiyon ekibi var.

​Bir de eski fenomenlerin meşhur sözü vardı: “Ben takipçilerimi ailem gibi görüyorum.” Sonra takipçi sayısı artınca aile büyüdü… Ama mirastan kimseye pay çıkmadı.

​Şimdiki fenomenlik ise ayrı bir sanat dalı. Sabah kahve, öğlen kahve, akşam kahve. Gece: “Bugün çok yoğundum.” Ne yaptın? Kahve içtin. Ama öyle sıradan kahve değil; kahvenin yanında mermer masa, keten peçete, orkide ve hayatın anlamını sorgulayan bir mum var.

​Eskiden fenomenler takipçi kazanırdı. Şimdi “Takipçi nasıl kazanılır?” diye fenomenler birbirine kurs satıyor: “Ben 30 günde 500 bin takipçi yaptım.” E nasıl? “Bunun eğitimini hazırladım.” Yani takipçi kazanmanın sırrı: Takipçi kazanmayı öğreterek para kazanmak! Bu işin sonunda kim fenomen, kim öğrenci, kim müşteri belli değil.

​Ama bir gerçek var… Eski fenomenlerin tadı başkaydı çünkü onlar daha samimiydi. Bir fotoğraf çekilir, paylaşır, hayatına devam ederdi. Şimdi insan bir hikâye atıyor, ardından basın toplantısı düzenliyor: “Bu hikâyem yanlış anlaşıldı.” Ardından açıklama: “Kimseyi hedef almadım.” Ardından özür: “Üzülenlerden özür dilerim.” Ardından yeni hikâye: “Bazı insanların gerçek yüzünü görmüş oldum.” Ardından canlı yayın… Sonra kitap… Sonra podcast… Sonra belgesel… Yahu sen sadece dün kahve paylaşmıştın!

​Nerede o eski fenomenler? Bilmiyorum. Belki hâlâ bir yerlerde filtresiz bir fotoğraf çekip paylaşmayı bekliyorlardır. Belki de onlar çoktan emekli oldu. Çünkü bugünün fenomenlik şartlarını görünce: “Bizim zamanımızda bir insan ünlü olurdu, şimdi ünlülük insanı buluyor.” deyip telefonu kapatmışlardır.

​Ve bence en güzeli de şu: Eski fenomenler fenomen olmak için uğraşmazdı. Biz onları severdik, onlar fenomen olurdu. Şimdi herkes fenomen olmaya çalışıyor… Biz de oturup kimin gerçekten insan kaldığını anlamaya çalışıyoruz.

​Velhasıl… Nerede o eski fenomenler? Muhtemelen onlar da bizi izliyordur. Ama merak etmeyin… Henüz “Beni çok sordunuz, neden ortadan kayboldum?” diye hikâye atmadılar. Atarlarsa da bilin ki… Eski fenomen geri dönmüştür.