Kuraklık Bir Kader mi, Bir Tercih mi?

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Kuraklığın bir kader değil, insanın doğayla kurduğu kadim bağın zayıflaması sonucu ortaya çıkan bir tercih olduğunu vurgulayan bu deneme; okuyucuyu su, toprak ve yaşam arasındaki kutsal emaneti korumaya, vicdani bir sorumlulukla doğaya hürmet etmeye ve küçük ama samimi adımlarla geleceği yeniden yeşertmeye davet eden bir farkındalık çağrısıdır.

5 Temmuz 2026 - 15:34
5 Temmuz 2026 - 15:34 ⏱ 6 dk Okuma Süresi
 2  47
Kuraklık Bir Kader mi, Bir Tercih mi?
İnsan ve doğa arasındaki kopan bağı merkeze alan bu deneme, kuraklığı bir kaderden ziyade bir tercih olarak tanımlayarak, suyun ve toprağın korunmasını vicdani bir sorumluluk ve kutsal bir emanet bilinciyle yeniden hatırlatıyor.

Kuraklık Bir Kader mi, Bir Tercih mi?

Dünyanın kadim nefesi, toprağın çatlayan dudaklarında küçük bir sızıyla değil; sanki bir hatırlatmayla karşılıyor bizi. İnsan, içinde yaşadığı doğanın o nazlı dengesinde kendi yerini arayan, bu büyük döngünün bir parçası. Kuraklık mı, yoksa yaşın, yani bereketin yeniden hatırlanması mı aradığımız cevap? Bu, sadece bir doğa olayı değil; insanın yeryüzüyle kurduğu o sessiz, o kıymetli bağın yeniden keşfedilmesi gereken nazik bir hikâyesi.

Gökyüzünden damlayan her rahmeti, toprağa düşen her yaşam tohumunu aslında paylaştığımız bir emanet gibi düşünmek ne güzel olurdu. Yaş dediğimiz o canlı ve yeşil olan her şey, hepimizin ortak yurdu. Yağmuru sadece bir hava durumu, suyu ise tükenmez bir kaynak olarak görmek yerine, onun içimizdeki dengeyle olan o derin bağını fark etmek belki de her şeyin başlangıcı. İnsan kendi içindeki huzuru fark edebildiğinde, yeryüzünün ırmakları da o ferahlığa kavuşacak, bulutlar yeniden gönlümüzce rahmetle dolacaktır.

Gökyüzünden inen her damla, toprağın derinliklerinde saklanan o eşsiz düzen, bize yeryüzünü paylaştığımızı tatlı bir dille hatırlatıyor. Bizler bir koruyucu ve bir gözeten olarak, ormanlarımızın huzuruna, nehirlerimizin o akışkan şifasına biraz daha sevgiyle bakabiliriz. Bereket, toprakla insanın barış içinde olduğu o sessiz sözleşmedir. Bu sözleşmeyi yeniden gülümseyerek hatırlamak, çatlayan toprağa bir damla şefkatle yaklaşmak demek.

Kuraklık, toprağın bize sorduğu nazik bir soru gibidir: "Beni hatırlıyor musun?" diye fısıldar toprak. Bizler, hayatın koşturmacası içinde bu sesi duymak için kısa bir mola verebiliriz. Bir ağacı dikmek, aslında sadece bir bitkiyi toprağa bırakmak değil, geleceğe küçük bir teşekkür ve bir umut mesajı göndermektir.

Yaş dediğimiz, hayatın damarlarındaki o akışkan enerji. Su, yaşamın kaynağı olduğu kadar temizlenmenin, tevazunun ve arınmanın da bir sembolü. Berrak suyu özenle koruduğumuzda, aslında kendi ruhumuzun dinginliğini de korumuş oluyoruz. Bir damla suyun içindeki mucizeyi görebilen her göz, doğanın o gizli ve güzel dilini de anlamaya başlayacaktır.

Eskiler, "Ağaca su veren, yaşamı besler" derdi. Bugün suyu musluktan akan bir nimetten öte, verilmiş güzel bir emanet olarak görmek bize huzur verecek yeni bir bakış açısı. Emanetin kıymetini bilmek, dünyamızda beklenen o bereketi yeniden uyandıracaktır. Toprak, biz ona sevgiyle yaklaştıkça o cömertliğini bize her zaman sunacaktır. Doğanın dili, bazen sessiz bir ikazdır; onu duymak ise gönlümüzdeki nezakete bağlıdır.

Doğa, kendi kendine yeten muazzam bir düzen ve biz bu güzel düzenin parçalarıyız. Ona uyum sağlamak, belki de en huzurlu konforumuz olacak. İsraf etmemek, sadece bir tasarruf değil; iyiliği paylaşmanın ve çoğaltmanın en zarif yolu. Bir kova suyu özenle kullanmak, belki de gelecekteki bir çocuğun yüzündeki gülümsemeyi korumaktır.

Kuraklık bir sonuçsa, yaşın bereketi de güzel bir başlangıç. Bu başlangıcı, tabiatın ritmine kulak vererek, kendi kalbimizdeki şefkati yeryüzüne yansıtarak inşa edebiliriz. İnsan kendi vicdanında yeşerttiği her güzelliği, toprağında da görecektir. Bu yüzden doğayla yeniden bağ kurmak, önce kendi iç dünyamızdaki o sükuneti bulmakla başlar.

Doğa, her zaman bize dönmek için bir yol bırakır. Yeter ki biz o yola çıkacak nazik adımları atalım. Toprağın altında saklı olan bilgeliği yeniden keşfetmek, suyun her damlasındaki emaneti görebilmek, dünyayı hepimiz için daha güzel kılacaktır. Unutmayalım ki, bu dünya bize atalarımızdan kalan bir miras değil; evlatlarımızdan ödünç aldığımız bir yuva. Bu emaneti el birliğiyle, sevgiyle ve yeşerterek korumak hepimizin ortak neşesi.

Sonuç olarak; kuraklık sadece bir kader değil, bir seçim. Yaşın bereketini korumak istiyorsak, doğanın döngüsüne hürmet etmemiz yeterli. Suya sahip çıkmak, aslında geleceğe güzel bir iz bırakmaktır. Her birimiz kendi küçük dünyamızda bu sorumluluğu bir zarafetle taşımalı, doğayı tek yuvamız olarak kucaklamalıyız. Susuz bir dünya değil; umut dolu, yeşil bir gelecek hayal ediyoruz. Ellerimizi toprağa, gözümüzü gökyüzüne, gönlümüzü ise yaşama açmalı; hayatın yeşilini hep birlikte inşa etmeliyiz.

Bu yolda kendimize şunu sormak belki de en güzeli: Bugün hangi fidanla tanıştım, hangi damla suyu özenle korudum ve hangi güzelliği yaşattım? Hakikat, büyük sözlerde değil; paylaşılan küçük adımlarda gizlidir. Doğanın sessizliğini dinlemek, ona eşlik etmek, hayatı yeniden güzelleştirmenin en güzel yolu. Bereketli bir gelecek, yaşa, suya ve toprağa hürmet eden ellerin üzerinde yükselecektir.

Bu bakış açısıyla, yaşın bereketiyle doğanın huzuru arasında bir seçim yapacak olsanız, insanın geleceği için bu nezaket yolunun ne kadar değerli olduğunu düşünürsünüz?

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Umran Tezcan Yazar ve öğretmen Ümran Tezcan, 1997 yılında Uşak’ta doğdu. 2020 yılında Uşak Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Matematik Bölümü’nden mezun oldu. Şu an öğretmenlik mesleğini sürdürürken, çocukluğundan beri kalbinde taşıdığı yazma tutkusunu profesyonel eserlerle okurlarına ulaştırıyor. Her yaş grubuna hitap eden çocuk kitapları, masallar, öyküler, denemeler ve romanlar kaleme alan Tezcan, Ekim 2026'da Eskişehir'de düzenlenen Yunus Emre Şenliği kapsamında Kaybolan Tebessümler Ülkesi adlı denemesiyle birincilik ödülüne layık görüldü. Yazarın Mavi Nefes Yayınları etiketiyle Gökyüzünün Sabrı, Fikir İzleri bünyesindeki çalışmalarıyla da Aydınlık Çiçeği adlı eserleri yayımlandı. Fikir İzleri Platformunda ayrıca Gezgin Kafalar serisinin yanı sıra Geçmişin İzini Taşıyan Sayfalar, Kuyunun Vurgunu, Ağlayan Yeşil Dallar, Fikrin Aydınlık Elemi, Birlikte Başarmak ve Kuyudaki Mavi gibi öykü ve denemeleriyle üretmeye devam ediyor. Edebiyat yolculuğunu uluslararası alana da taşıyan yazar, İngilizce eserleriyle dünya genelindeki okurlara sesleniyor. Amazon KDP üzerinden yayımlanan Half of the Star adlı kitabının yanı sıra; Ara's Wrath, The Nilüfer Fair, The Echoing Bell Özseda, The Heirs of Mirror Lake, The Mirror of Sirrus, The Epic of the Yellow Lily, The Snowdrop That Broke Its Chains, Bridgehead, The Young Crew Trained by the Queen, The Rose of Numbers ve The Flower of the Broken Branch adlı kitapları da Amazon KDP'de mevcuttur. Royal Road (yazarkenmutluyum / umrantezcan) ve Inkitt platformlarında Aydoras: The City of Choices, Flowers Garden, The Ballad of Rain ve The Eternal Roots of Veridiana adlı fantastik kurgu serilerini okurlarıyla buluştururken, Aydoras: The City of Choices eseri Wattpad platformunda ise Sonsöz: Şehirlerin Şehri Aydoras adıyla yer almaktadır. Tezcan, kitap evrenlerini YouTube kanalı (@flowersgarden134) üzerinden paylaştığı videolarla da destekleyerek her yaştan okura ulaşmayı sürdürüyor.