KALEMİMDEN SÜZÜLEN LER …

Sabah sabah, daha yeni uyanmışken kapımı çalan ilham perileri yüzünden kalemimin ne zaman harekete geçeceği hiç belli olmuyor. O an geldiğinde, hiçbir şeyi ertelemeden hemen yazmaya başlıyorum.

​İçimden avaz avaz ağlamak gelse bile gözlerimin kurutulmuşluğuyla ve o gözyaşlarının yetersizliğiyle mücadele etmek zorunda kalıyorum. Ağlamak isterken göz pınarlarında donup kalan o bitmişlikle savaşmak, taşınması ne kadar ağır bir duygu... Bir güzelin gözyaşı gibi duru ama ancak zorlayınca, sıkılınca sızıyor bazı damlalar. Belki de yaşadığım bunca zorluğun, içimde biriken yüklerin adını bu şekilde koyuyorum. Uzun zamandır böyle değildim. Bedenimi saran bu yeni ruh hali, alıştığım her şeyin ötesinde, son derece sıra dışı... Sanki göz pınarlarımda bekleyen ama bir türlü yanağımdan süzülmeyen o son damla gibi bir eşikteyim. Bazen insanın içindeki fırtına, dışarı süzülen birkaç damla yaştan çok daha büyük olur. Ağlamak istedikçe kuruyan gözler, acının hafiflediğini değil; aksine ruhun kabuk bağladığını gösterir. İnsan kabuk bağlarken canı yanar ama en çok da o kabuğun altındaki yabancı hissiyata alışmaya çalışırken bocalar. İyileşmenin yeni halidir bu aslında. Zihnimin odalarında dolaşan ilham, tam da bu çelişkiden besleniyor belki de. Kelimeler kâğıda dökülürken ruhum kendi sessiz dökümünü yapıyor. Her cümle, akamayan bir gözyaşının kâğıttaki gölgesi gibi... Eskiden beni ben yapan hislerin yerini alan bu yeni hal; ne tamamen bir teslimiyet ne de tam anlamıyla bir direniş.

​Bedenim bu yabancı ritme ayak uydurmaya çalışırken ben kalemimle o sarsıntıyı sabitlemeye çalışıyorum. Şimdilerde gözlerimden akamayan ne varsa hepsi parmak uçlarımdan kâğıda sızıyor. Belki de bu yüzden sabahın ilk ışıklarıyla gelen o ilham dolu saatler bana gözyaşı değil; hiç susmayacak bir anlatı armağan ediyor. Değiştim, ağladım, kabuk bağladım, iyileştim; işte bu satırlar da o değişimin ilk tanığı.

​Bir güzelin gözyaşları kadar sulu…