İyiyim Demenin Ağırlığı

Bazen bir hata yapıyoruz ve o hatayı yalnızca yaptığımız bir yanlış olarak görmek yerine, kendimizi bütünüyle yargılamaya başlıyoruz. Sanki bir kez yanılmak bizi kötü, bir kez başarısız olmak bizi yetersiz, bir kez düşmek bizi güçsüz yapıyormuş gibi...

Oysa kimse hayatı boyunca doğru kararlar vererek yaşamıyor.

Bir şeyi yanlış yapmış olabilirsin, bir şeyler istemediğin bir şekilde ilerlemiş olabilir ya da tam anlamıyla iyi bir dönemden geçmiyor olabilirsin. Ama bu, senin kötü bir insan olduğunu düşünmeni ya da kendine “Ben iyi bir insan değilim.” demeni gerektirmiyor.

Belki de bunu en çok, biri bize “Nasılsın?” diye sorduğunda fark ediyoruz.

Çoğu zaman düşünmeden “İyiyim.” diyoruz. Çünkü gerçekten iyi olduğumuz için değil, anlatacak gücümüz olmadığı için. Ya da nereden başlayacağımızı bilmediğimiz için...

Bazen “İyiyim.” demek, içimizden gelen bir cevap olmaktan çıkıp otomatik olarak söylediğimiz bir cümleye dönüşüyor.

Peki ya gerçekten kendimize sorsak?

“Nasılsın?”

Bu kez başkasına değil, kendimize cevap vermemiz gerekseydi ne söylerdik?

Gerçekten “İyiyim.” diyebilir miydik?

Hadi bu soruyu bugün tekrar düşünelim:

“Gerçekten iyi miyiz?”

Belki de bu sorunun cevabını hemen vermek zorunda değiliz. Belki ilk kez kendimize dürüstçe bakıp gerçekten nasıl olduğumuzu anlamaya çalışmalıyız. Çünkü bazen “İyiyim.” demek, gerçekten iyi olduğumuz anlamına gelmez. Bazen sadece anlatmaya gücümüz yetmediği için söylediğimiz bir cümledir.

Belki de bugün, herkese söylediğimiz “İyiyim.” kelimesini bir kenara bırakıp kendimize karşı dürüst olmanın zamanıdır.

Her şeyin yolunda olmasını beklemeden, bütün eksiklerimizi ve hatalarımızı bir kenara bırakmadan...

Çünkü belki de iyi olmak, her şeyin yolunda olması değildir. Bazen yalnızca kendine karşı dürüst olabilmektir.

Eğer yazıyı okuduktan sonra kendine bu soruyu sormayı hatırlayıp gerçekten sorduysan ve cevabını benimle paylaşmak istersen, yorumlarda seni bekliyorum.

Eğer cevabın “İyi değilim, kötüyüm, iyi hissetmiyorum, ben çok kötü biriyim.” ise, işte o zaman bu yolculuğun bittiğini sakın ama sakın düşünme. Bu hayatta pes edersen, asla ama asla kazanamazsın.

O yüzden bugün iyi değilsen bile kendine şunu hatırlat:

“İyi olacağım.”

Çünkü hayat bitmiş değil. Mücadelene devam ettiğin sürece, eninde sonunda bir gün iyileşeceksin.

Yazımızı şununla kapatalım:

“O yüzden, ne olursa olsun vazgeçmeden daima çabala. Çünkü bazen iyileşmek, yalnızca devam etmeye cesaret etmektir.”