İNSANIN İÇİNDE ÖLMEYEN ŞEYLER

İNSANIN İÇİNDE ÖLMEYEN ŞEYLER 

Bazı şeyler zamanla geçmez.
İnsan bunu büyüdükçe öğrenir.

Çocukken her yaranın iyileşeceğine inanırız.
Düşersen kalkarsın.
Ağlarsan susarsın.
Giden biri varsa, bir gün mutlaka döner sanırsın.

Ama hayat ilerledikçe fark ederiz:
İnsanın içinde ölmeyen şeyler vardır.

Bazı insanlar gider ama sesi kalır mesela.
Bir cümlesi yıllarca zihninin içinde dolaşır.
Bir bakışı, en mutlu anında bile gelip kalbine dokunur.
Çünkü insan unutmaz aslında.
Sadece susmayı öğrenir.

En çok da yarım kalan şeyler ölmez insanın içinde.

Söylenemeyen sözler…
Yaşanamayan aşklar…
Tam sarılacakken kaybedilen insanlar…
Bir “kal” cümlesiyle değişebilecek hayatlar…

İnsan bazen yaşadığı şeylerden değil, yaşayamadıklarından yorulur.

Ve yıllar geçse bile bazı duygular yaşlanmaz.

Bir çocukluk akşamı mesela…
Annenin mutfaktan gelen sesi…
Babanın eve dönüşü…
Sokakta top oynayan çocukların bağırtısı…
Bir mahalle lambasının altında hissedilen o güven…

Bunlar kaybolur ama ölmez.

Çünkü insanın içi biraz da eski zamanların mezarlığıdır.

Modern dünya bize unutmayı öğretiyor sürekli.
Devam etmeyi.
Güçlü görünmeyi.
Hızlı yaşamayı.

Ama ruh dediğimiz şey hızla çalışmıyor.

Kalp bazen yıllarca aynı yerde bekliyor.

Bir şarkıda donup kalıyor insan.
Bir kokuda geçmişe dönüyor.
Hiç ummadığı bir anda gözleri doluyor.

Çünkü insanın içinde bazı kapılar kapanmıyor.

Ve herkesin içinde kimseye göstermediği bir oda var.
Orada eski sevinçler duruyor.
Eski korkular.
Kırılmış bir çocukluk.
Sessizce yardım bekleyen bir yalnızlık.

İnsan en çok kendi içine gömdüğü şeylerle savaşıyor aslında.

Geceleri uyutmayan şey çoğu zaman gelecek değil;
geçmiş.

Çünkü geçmiş geçmiyor.
Şekil değiştiriyor sadece.

Bir bakış oluyor.
Bir yara oluyor.
Bazen sebepsiz bir yorgunluk…

Ve insan bir gün şunu fark ediyor:
Bazı acılar unutulmak istemiyor.

Belki de bu yüzden bazı insanlar geceyi seviyor.
Karanlıkta herkes kendi yarasına benziyor çünkü.

Kimsenin güçlü görünmek zorunda olmadığı bir yerde,
insan ilk kez gerçekten kendisi olabiliyor.

Ve bütün bu kırıklara rağmen, insanın içinde ölmeyen bir şey daha var:

Umut.

Defalarca kırılan insanların bile
yeniden sevebilmesi…
yeniden güvenmeye çalışması…
sabah uyanıp hayatla yeniden konuşması…

Mucize belki de tam olarak budur.

Çünkü insanın içinde yalnızca acılar yaşamıyor.

Bir yerlerde hâlâ çocuk kalan bir taraf var.
Hâlâ güzel bir gün geleceğine inanan…
Hâlâ birinin “nasılsın?” sorusunu gerçekten hissederek bekleyen…
Hâlâ sevilirse iyileşeceğini düşünen bir taraf…

Ve belki insanı hayatta tutan şey tam olarak budur:

İçimizde hiçbir zaman tamamen ölmeyen o kırılgan ışık.

 Sonra insan şunu anlıyor:

Hayatta en zor şey acı çekmek değil.
Alışmak.

Bir eksikle yaşamaya alışmak…
Bir daha gelmeyecek insanlara rağmen sabah uyanmak…
İçindeki boşluğu kimse fark etmeden günün içine karışmak…

İnsan alışıyor.
Ama iyileşmiyor her zaman.

Çünkü bazı şeyler kalbin içinde yaşamaya devam ediyor.

Mesela affedemediğin insanlar var.
Yüzünü görsen hiçbir şey hissetmeyeceğini sanırsın.
Ama adını duyduğunda içinde küçük bir sızı dolaşır.

Demek ki bazı duygular ölmez.
Sadece derine gömülür.

Ve insan en çok da kendi içine gömdüğü şeylerden yorulur.

Birçok insan güçlü görünür dışarıdan.
Güler.
Çalışır.
Konuşur.
Hayata karışır.

Ama geceleri başka biridir onlar.

Çünkü gece, insanın kendinden saklanamadığı yerdir.

Gündüz bastırılan ne varsa,
karanlıkta usulca ortaya çıkar.

Bir pişmanlık gelir oturur yatağın kenarına.
Bir özlem çöker göğsüne.
Bir cümle yıllar sonra bile aynı yerden yaralar insanı.

Ve bazı geceler insan geçmişteki hâline üzülür.

Kimseye anlatamadığı o çocuğa…
Çok erken büyümek zorunda kalan tarafına…
Sevilmek için kendinden vazgeçen hâline…

Çünkü insan bazen başkalarının sevgisini kazanmak için
kendi ruhunu ihmal eder.

Sonra yıllar geçer.
Kalabalıklar değişir.
Evler değişir.
Yüzler değişir.

Ama içindeki eksiklik aynı kalır.

İşte o zaman anlıyorsun:
İnsan dışarıdan değil, içeriden yaşlanıyor.

Bir zamanlar seni heyecanlandıran şeyler artık susturuyor seni.
Eskiden saatlerce anlattığın hayaller şimdi içinde sessizce çürüyor.

Çünkü hayat, herkesin içinden biraz ışık alıyor zamanla.

Yine de tamamen karanlık olmuyor insan.

Bir yerde hâlâ yaşayan küçük şeyler var.

Bir dost sesi…
Yağmurdan sonra gelen toprak kokusu…
Eski bir şarkı…
Uzaktan gelen tren sesi…
Aniden yüzüne vuran rüzgâr…

İnsan bazen en küçük şeylerle yeniden hayata dönüyor.

Belki de ruh dediğimiz şey budur:
Tam kırıldığı yerde bile yaşamaya devam eden bir taraf.

Ve ne yaşarsak yaşayalım,
içimizde tamamen ölmeyen son şey şudur:

Bir gün gerçekten anlaşılma ihtimali.

Çünkü insanın en büyük arzusu
sevilmekten önce görülmektir.

Bütün yaralarıyla…
Bütün korkularıyla…
Bütün eksikleriyle…

Birinin çıkıp
“Geçirdiğin bütün karanlığı hissedebiliyorum” demesi…

Belki bütün hayat boyunca aradığımız şey tam olarak budur.İ

İnsan en büyük savaşlarını kimse görmezken verir.

Bir masada sessizce otururken…

Kalabalığın içinde gülüyormuş gibi yaparken…
Gece herkes uyuduğunda tavana bakarken…

Çünkü insanın gerçek yüzü, yalnız kaldığında ortaya çıkar.

Ve bazı yalnızlıklar anlatılmaz.
Sadece taşınır.

İçinde yıllardır konuşan bir ses vardır mesela.
Sana hep eksik olduğunu söyleyen…
Yeterince iyi olmadığını…
Sevilmek için daha başka biri olman gerektiğini fısıldayan…

İnsan bazen hayat boyu kendi değerini kanıtlamaya çalışıyor.
Bir anneye.
Bir babaya.
Bir sevgiliye.
Bazen de çocukken alamadığı bir sarılmaya…

Çünkü çocukluk geçmiyor.
Sadece insanın içine yerleşiyor.

Sevilmeden büyüyen bir çocuk,
yıllar sonra bile herkesi kaybetmekten korkuyor.

Sessiz evlerde büyüyenler yüksek sesle gülemiyor.
Sürekli eleştirilen insanlar bir ömür kendinden utanıyor.
Erken terk edilenler, en güzel anlarda bile gitme ihtimalini düşünüyor.

Ve insan en çok da çocukken öğrendiği acıları tekrar ediyor.

Belki bu yüzden bazı insanlar hep yanlış kişileri seviyor.
Çünkü tanıdık acılar, yabancı huzurdan daha güvenli geliyor.

Derinlerde bir yerde insan,
kendine nasıl davranıldıysa öyle sevilmeyi hak ettiğini sanıyor.

İşte trajedi burada başlıyor.

Çünkü bazı insanlar hayatı boyunca
kendisine verilen kırıntıları aşk sanıyor.

Biraz ilgi görünce bağlanıyor.
Biraz şefkat görünce teslim oluyor.
Çünkü içindeki eksiklik yıllardır aç.

Ve kimse bilmiyor:

Bazı insanların kalbi çocukluğundan beri üşüyor.

Bu yüzden bazı geceler sebepsiz ağlamıyoruz aslında.
Ruh, yıllardır taşıdığı ağırlığı dışarı bırakmaya çalışıyor.

İnsan bastırdığı her şeyi bedeninde taşıyor çünkü.

Yorgunluk bazen çalışmaktan değil,
sürekli güçlü görünmeye çalışmaktan geliyor.

Omuz ağrıları…
Gece sıkışan nefes…
Durup dururken gelen boşluk hissi…

Beden bazen ruhun konuşamadığını anlatıyor.

Ve modern dünya buna “normal” diyor.

Kimse kimsenin içine bakmıyor artık.
Herkes iyiymiş gibi yapıyor.

Oysa bazı insanlar sadece dağılmamak için sessiz.

Bir mesaj daha gelse kırılacaklar.
Bir kayıp daha yaşasalar çökecekler.
Ama yine de sabah kalkıp işe gidiyorlar.

Çünkü hayat kimseye durma hakkı vermiyor.

Ve insan zamanla şunu öğreniyor:
Bu dünyada en yalnız hissettiren şey,
kimsenin seni gerçekten anlamaması değil…

Kendini bile kaybetmeye başlaman.

Aynaya bakıp yabancılaşmak.
Eskiden sevdiğin şeyleri artık hissedememek.
Uzun zamandır gerçekten mutlu olmadığını fark etmek…

İnsan bazen yaşarken yavaş yavaş sönüyor.

Ama en korkutucu olan şu:

Kimse bunu fark etmiyor.

Çünkü bazı çöküşler sessiz olur.

Bir insan bir gecede mahvolmaz.
Yavaş yavaş eksilir.

Bir heves gider önce.
Sonra umut.
Sonra kendine inancı.

Ve bir gün sadece alışkanlıklarıyla yaşayan birine dönüşür.

İşte tam burada insanın içinde ölmeyen başka bir şey ortaya çıkar:

Özlem.

Geçmişe duyulan özlem değil sadece…
Hiç olamamış kendine duyduğun özlem.

“Ben başka biri olabilirdim” hissi…

Belki daha cesur.
Belki daha huzurlu.
Belki kendini daha çok seven biri…

İnsan bazen hiç yaşayamadığı hayatın yasını tutuyor.

Ve bunu kimse bilmiyor.

Çünkü bazı acılar kelime kabul etmiyor.

Sadece gece oluyor.
İnsan susuyor.
Ve içinde yıllardır ölmeyen şeyler yeniden ayağa kalkıyor.

 Ve insan bir yerden sonra şunu fark ediyor:

Bazı yaralar kapanmıyor çünkü hiç görülmedi.

İnsan anlatamadığı şeylerden çürüyor biraz da.

Bir odada saatlerce oturup hiçbir şey düşünememek…
Kalbinin neden sıkıştığını açıklayamamak…
Birileriyle gülerken bile içten içe boş hissetmek…

Bunlar tembellik değil.
Bunlar ruhun yorulması.

Ama dünya yorgun ruhları anlamıyor.

“Herkesin derdi var” diyorlar.
“Güçlü ol.”
“Takma.”
“Geçer.”

Oysa bazı şeyler geçmiyor.
Çünkü insan bazı acıları yaşamıyor sadece;
kimliğine dönüştürüyor.

Bir süre sonra mutsuzluk bile tanıdık geliyor.
Huzur yabancılaşmaya başlıyor.

İşte bu yüzden bazı insanlar iyi şeyler olduğunda bile korkuyor.
Çünkü içlerinde hep aynı düşünce var:

“Nasıl olsa bitecek.”

Mutluluğa bile temkinli yaklaşıyorlar.
Çünkü hayat onlara güzel şeylerin kalıcı olmadığını öğretmiş.

Ve en ağır yüklerden biri şu:
Sürekli tetikte yaşamak.

Bir mesajın tonundan anlam çıkarmak…
Bir sessizlikte terk edilmeyi hissetmek…
Bir bakışta değersiz olduğunu sanmak…

İnsan bazen artık olaylara değil,
geçmişinin yankısına tepki veriyor.

Çünkü travma dediğimiz şey,
olan şey değil;
olan şey bittikten sonra insanın içinde yaşamaya devam eden şeydir.

Bu yüzden bazı insanlar sevgiyi bile taşıyamıyor.

Biri gerçekten yakınlaştığında kaçıyorlar.
Çünkü görülmek korkutuyor onları.

Bir insan seni gerçekten görürse,
içindeki kırılmış yerleri de görecek sanıyorsun.

Ve belki de en büyük korku bu:

“Ya beni olduğum hâlimle tanırlarsa ve yine de sevmezlerse?”

İnsan bazen yıllarca bu korkuyla yaşıyor.

Bu yüzden çok konuşan insanlar vardır ama kendini hiç anlatamaz.
Herkese yardım eden insanlar vardır ama kimse onların yarasını bilmez.
Herkesi güldüren insanlar vardır ama gece olunca kendi karanlığına döner.

Çünkü bazı insanlar hayatta kalmayı çok erken öğreniyor.

Ve erken öğrenilen hayatta kalma biçimleri,
bir ömür insanın üzerinden çıkmıyor.

Sürekli güçlü görünmek…
Kimseye yük olmamak…
Ağlamayı yalnızken yapmak…
Gitmeden önce insanlardan uzaklaşmak…

Bunların hepsi eski yaraların dili.

Ama derinlerde, çok derinlerde
ölmeyen küçücük bir şey daha var insanın içinde:

Bir gün dinlenecek olma ihtimali.

Gerçekten anlaşılacağı bir yer…
Rol yapmak zorunda kalmayacağı bir insan…
Kendini savunmadan konuşabileceği bir sessizlik…

Belki insanın bütün ömrü bunun arayışıyla geçiyor.

Bir “ev” arıyoruz aslında.

Duvarlardan oluşan değil…
İçinde korkmadan var olabileceğimiz bir his.

Ve ne kadar kırılmış olursak olalım,
içimizde ölmeyen son şey belki de şu:

Bir gün birinin bizi yaralarımızla birlikte tutabileceğine dair inanç.

 Ve şimdi…

Bütün bu gecelerin, bütün bu kırık cümlelerin, bütün bu suskunlukların ardından
geriye tek bir gerçek kalıyor:

İnsan tamamen iyileşmiyor.

Sadece acısıyla yaşamayı öğreniyor.

Bir süre sonra yaraların kapanmasını beklemiyorsun artık.
Onlarla birlikte nasıl nefes alacağını öğreniyorsun.
Hangi şarkının canını yakacağını…
Hangi saatte içinin daralacağını…
Hangi hatıranın gözlerini sessizce dolduracağını biliyorsun.

Ve insan, kendi karanlığının haritasını ezberliyor zamanla.

Ama belki mesele hiç iyileşmek değildi.

Belki mesele,
bunca şeye rağmen kalbinin tamamen taşlaşmamasıydı.

Çünkü hayat insanın içinden çok şey alıyor.

İnancını.
Güvenini.
Bazı insanları.
Bazı hayalleri.

Ama alamadığı bir şey var:

İnsanın içinde hâlâ yaşamaya direnen o küçük ışık.

İşte bütün mesele o.

Çünkü bazı insanlar defalarca kırıldığı hâlde yine nazik kalabiliyor.
Yine bir çocuğun başını okşayabiliyor.
Yine bir sokak hayvanına üzülüyor.
Yine bir yabancının gözündeki hüznü fark ediyor.

Demek ki insanın içindeki en güçlü şey öfke değil.
Merhamet.

Ve belki bizi ayakta tutan da bu.

Çünkü dünya bazen çok sert bir yer.
İnsanlar yaralı.
Kalpler yorgun.
Herkes içinde görünmeyen bir savaş taşıyor.

Ama yine de birileri seviyor.
Birileri bekliyor.
Birileri hâlâ güzel bir gün geleceğine inanıyor.

Bu yüzden tamamen kaybolmuyor insanlık.

Ve şimdi, bu hikâyenin sonunda
şunu söylemek gerekiyor:

Kendini affet.

Geç kaldığın şeyler için…
Tutamadığın insanlar için…
Kırıldığın hâlde güçlü görünmeye çalıştığın günler için…

Kendini affet.

Çünkü sen bu hayatta sadece yaşamaya çalıştın.

Bazen yanlış insanlarda ev aradın.
Bazen sevgiyi eksik yerlerde dilendin.
Bazen sırf yalnız kalmamak için kendinden vazgeçtin.

Ama yine de buradasın.

Hâlâ hissediyorsun.
Hâlâ bir şeyler yazıyorsun.
Hâlâ gecenin bir yerinde içini anlamaya çalışıyorsun.

Bu bile başlı başına bir direnme biçimi.

Ve belki bir gün,
tam her şeyin bittiğini düşündüğün anda
hayat sana küçük bir sessizlik bırakacak.

Yormayan bir insan.
Telaşsız bir sabah.
Korkmadan gülebildiğin bir an.

İşte o zaman anlayacaksın:

İnsanın içinde ölmeyen şey,
acı değilmiş aslında.

Umutmuş.