Hayallerimin Peşinden Koşarken Kendimi Buldum

Hayallerimin Peşinden Koşarken Kendimi Buldum

               Bazen bir hayal, insanın içinde sessizce filizlenir. Kimse fark etmez, hatta bazen sen bile fark etmezsin. Ama o büyür, ses olur, yazı olur, bir gün bir kitaba dönüşür. Benim için o kitap Saklı Silüetlerdi.

               İlk satırını yazarken ne olacağını bilmiyordum. Sadece içimde bir şey konuşmak istiyordu. Belki bir sızı, belki bir yalnızlık, belki de yıllardır susturduğum ben... Yazdıkça rahatladım, ama aynı zamanda içim daha da karıştı. Çünkü yazmak, sandığım gibi sadece kelimeleri bir araya getirmek değildi; ruhumu kâğıda sermekti.

               Matbaa sürecine gelene kadar geçen günler… tarifsizdi. Her sabah uyanıyor, “Acaba bugün ararlar mı?” diye telefona bakıyordum. Yayınevinden gelecek o aramayı beklerken kalbim, sanki bir randevuya geç kalmış gibiydi. Sonra bir gün, o telefon çaldı. Editörün sesi hâlâ kulağımda: “Kitabın baskıdan çıkmak üzere.”

 O an, elim titredi.

 Sanki yıllardır içimde taşıdığım bir şey sonunda nefes almıştı.

 Matbaadan gelen fotoğraflara baktım. Kâğıtlara dokunmak istedim. Bir yazar olarak ilk defa kendi hikâyeme dışarıdan bakıyordum. Ve sonra… o an geldi. Saklı Silüetler ilk kez ellerime ulaştı.
O kapağa dokunduğumda, içimde bir fırtına koptu. Gözlerim doldu ama ağlamadım. Çünkü o anın sessizliğini bozmak istemedim.

 Kendime fısıldadım: “Bu yalnızlık değil… Bu, kendini bulmak.”

Ama bu yol, sadece heyecanla dolu değil. Bir yazar olmak… sanıldığı kadar romantik değil. Bazı geceler başım ağrırdı, çünkü kelimeler zihnimde kavga ederdi. Yazmak istediğimle yazabildiğim arasında sıkışırdım. Bazı sabahlar “Yapamıyorum.” derdim. Sonra bir kahve alır, yine masaya otururdum. Çünkü içimdeki ses susmazdı. Yazarlık, bazen bir savaş, bazen bir dua gibidir. Her satırda biraz kan, biraz umut vardır.

Sonra Ben Bir Sokak Lambasıyım doğdu.

Bu defa daha derin, daha kendim gibiydim. Artık biliyordum: ben bu yolda sadece yazmıyor, kendimi buluyordum. Her hikâyede biraz daha kendime yaklaşmak, biraz daha kabuk kırmak… işte bu benim yürüyüşüm. Şimdi önümde uzun bir yol var. Ama korkmuyorum. Çünkü artık biliyorum; ben her sayfada yeniden doğuyorum. Kalemim elimde, hayallerim yanımda ve bu kez sadece bir yazar değilim.
Kendini yazıyla bulan bir insanım.