Benim adım Yağmur.
Gökyüzünün ağırlaştığı bulutların karardığı her vakitte sessizce yola çıkarım. Çoğu kişi özlemle bekler beni; kimisi tarlasını, kimisi balkonunu, kimisi de kendi kalbini bana açar. Ben inerim. Usulca, sessize; bazen hızlı ve hırçınca. Ama her inişimde anlatamadığım bir şeyler vardır.

Siz beni sadece damlalar sayarsınız; oysa ben gökyüzünün biriktirdiği kelimelerim. Bulutların taşıyamadığı yükü, dünyanın sonsuz döngüsüne bırakılan bir nefesim. Her düşüşümde biraz yumuşatır, biraz sertleştiririm yüzünüzü. Çünkü biliyorum: İnsan, tıpkı toprak gibi, her zaman aynı sertlikte kalamaz. Değişime en çok onların ihtiyacı vardır.

Ben bir pencereye vurduğumda, o evin içindeki sessizliği duyarım. Bir çocuk bana bakıp gülümser; onun gözlerindeki merak beni hafifletir. Bir yaşlı, çayını yudumlarken beni dinler; onun yüzündeki çizgilerde yılların gölgesini okurum. Bazen bir gencin düşünceleriyle karışırım; defterine düşen damlamda geleceğe dair küçük bir umut gizlenir. Ne olduğunu bilmeden işte böyle eşlik ederim herkese.

Her şey güzeldir ama anlatamadığım şey şudur:
Ben sadece ıslatmam; biriktirdiğinizi de taşırım.
Kırdığınız kelimeleri, söyleyemediğiniz özrü, içinize attığınız bütün sesleri… Hepsini alırım. Bir kaldırım taşına düşerken aslında içinizdeki ağırlığı hafifletirim. Siz bunu fark etmezsiniz, ama ben her gelişimde biraz temizlenirsiniz.

Arada sertleşirim, evet bu da doğru.
Camları titreten, saçları savuran bir yağmura dönüşürüm. O an bana kızarsınız. Oysa bilseniz… Her değişimin biraz gürültüsü vardır. Ben sadece gökyüzünün sustuklarını söylerim. Kırmadan, dökmeden anlatmanın bir yolu yoktur bazen.

Siz saklanırsınız. Şemsiye açar, kapüşon takar, binaların altına sığınırsınız. Ama bilirim ki, içinizde bir yer, benimle kalmak ister. Çünkü herkes, biraz olsun arınmaya ihtiyaç duyar. Her insan, kendi toprağının tozunu temizleyecek bir yağmur bekler aslında.

Ve ben…
Size dokunmadığım zamanlarda bile sizi izlerim. Gökyüzünün koynunda dolaşır, hangi şehre uğrayacağımı düşünürüm. Kimin balkonunda bir anlık huzur bırakacağımı, kimin kaldırımında yarım kalan bir hatırayı tamamlayacağımı bilmem. Ama bilirim ki her inişim, bir şeyleri değiştirir. Belki küçücük, belki fark edilmeyecek kadar; ama mutlaka değiştirir.

Ben yağmurum.
Her damlam, gökyüzünden düşen bir sırdır.
Anlatamadığım çok şey var; belki de anlatmam gerekmiyor.
Çünkü siz dinledikçe, ben her gelişimde biraz daha susarım.
Ve bilirsiniz:
Sessiz bir yağmur, aslında en çok şeyi söyleyendir.

               Öğretmenler Günü yaklaşırken, hayatımın en kıymetli yol göstericilerine; Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ten bugünün fedakâr öğretmenlerine kadar uzanan o büyük eğitim neferlerine duyduğum minneti kaleme almak istedim.

               Bu yazıya, kendi öykümden bir adım atarak başlamak istiyorum. İlkokul öğretmenim Seyit BECANIM, hayatımda silinemez izler bırakan ilk gerçek rehberimdi. Saçımı şefkatle okşayışı, tuttuğum kalemi cesaretle kavrayışım, doğruyu aramaya yönelten öğütleri… Bugün geriye dönüp baktığımda, kişiliğimi, değerlerimi ve yürüdüğüm yolu şekillendiren temel taşların önemli bir bölümünün onun titizlikle ve sevgiyle döşediğini görüyorum. Bana kattığı insanlığı, özgüveni ve öğrenme aşkını her adımımda taşımaya devam ediyorum.

               Elbette yolum boyunca karşıma çıkan tüm iyi öğretmenlerim… Her biri bilgisiyle, sabrıyla, emeğiyle omzuma dokundu. Hepsinin ellerinden saygıyla öpüyor, bugün olduğum insanın inşasında payı olan herkese gönülden teşekkür ediyorum.

               Bu bireysel teşekkürüm, aslında büyük bir bütünün küçük bir parçası. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti, kurulduğu ilk günden itibaren öğretmenlerini bir milletin geleceğini var eden asli güç olarak görmüş bir ülkedir. Gazi Mustafa Kemal Atatürk, eğitimi uygarlığın temel şartı sayarken, öğretmenlere olan güvenini şu sözlerle ilan etmiştir:

               “Cumhuriyet sizden ‘fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür’ nesiller ister.”

               Bu söz büyük bir vizyonun ifadesidir. Aydınlık yarınların anahtarı, düşünen, sorgulayan, üreten nesiller yetiştirmektir. Bu nedenle Atatürk, öğretmenlerin görevini yalnızca bilgi aktaran kişiler olmanın ötesine taşımış; onları Cumhuriyetin en stratejik mimarları olarak tarif etmiştir:

               “Öğretmenler; yeni nesli, Cumhuriyetin fedakâr öğretmen ve eğitimcilerini, sizler yetiştireceksiniz ve yeni nesil, sizin eseriniz olacaktır.”

               Eğitimin niteliğine dair şu uyarısı bugün de yolumuzu aydınlatmaya devam eder:

               “Öğretmenler! Erkek ve kız çocuklarımızın, aynı suretle bütün tahsil derecelerindeki talim ve terbiyelerinin pratik olması mühimdir.”

               Cumhuriyet tarihinin her döneminde, köy enstitülerinden bugünün sınıflarına kadar, öğretmenlerimiz zor koşullarda bile aydınlanma meşalesini büyük bir inançla taşımışlardır. Yeri geldi sırtında kitaplarla köy köy dolaştı, yeri geldi bir çocuğun gözlerindeki meraka umut oldu. Kimi zaman bir sobanın yanında üşüyen minik elleri ısıttı, kimi zaman geleceğe uzanan bir kapıyı araladı. İşte bugün, tüm bu büyük fedakârlıkların karşısında saygıyla eğiliyorum.

Adını hatırlayamadığım ama varlığıyla her zaman onur duyduğum, Atatürk’ün tüm öğretmenlerinin ve bugün aynı inançla görev yapan Cumhuriyetimizin bütün öğretmenlerinin 24 Kasım Öğretmenler Günü’nü gönülden kutluyorum.

               İyi ki varsınız.

Saat yine dokuzu beş geçiyor.
Her yıl olduğu gibi, Ankara yine sessiz.

Bak atam, gözlerimiz yine yaşlı.
Kimsenin bir başkasına bir şey söylemesine gerek yok; çünkü herkes aynı şeyi hissediyor:
Hepimizin üstünde bir boşluk, bir ağırlık ve bir minnet.
Zaman bile şu an önünde eğiliyor.

Atam, her kasım sabahında rüzgâr bile daha saygılı esiyor bu ülkede.

Sonbahar rüzgârı tüm haşmetiyle eserken bile, sana saygılı.
Anıtkabir’in taşları soğuk, ama sana koşarak gelen evlatların hasretteler.
Her adımımızda bir teşekkür gizli:
Bize bir vatan bıraktığın,
bize düşünmeyi öğrettiğin,
bize onurlu yaşamanın ne demek olduğunu gösterdiğin için.

Sen hem bir savaşın hem de bir insanlık dersinin komutanıydın.
Kılıcınla ve aklınla kazandın.
Yıktığın saltanatın yerine bir meclis kurdun,
bir kürsü, bir kalem, bir fikir diktin.
Her taşında terin, her harfinde sesin olan bu Cumhuriyet,
bugün hâlâ senin adımlarla yürür.

Şimdi bir millet olarak önünde duruyoruz;
kimimiz yaşlı, kimimiz genç, ama hepimiz aynı sükûnetle.
Çünkü biliyoruz:
Senin yolun, hâlâ bu ülkenin pusulası.
Senin nefesin, hâlâ bu toprağın sabah rüzgârında.
Ve biz, Atam,
sana yas tutmuyoruz artık,
sana söz veriyoruz.
Bu ülkeyi, senin düşlediğin gibi aydınlık tutacağız.

               Saatler öğleye yaklaştığında o sıcaklık sözcüklere dönüştü. Meclis’te yükselen ses, artık bir kararlar birlikte bir inancın yankısına dönüşmüştü. İlerleyen saatlerde Cumhuriyet ilan edildiğinde Ankara’nın duvarları bile o sesi tuttu. Pencerelere çıkan kadınlar, ellerindeki bayrakları rüzgâra bıraktı. Çocuklar birbirine sarıldığında; toprakta yıllardır susturulmuş bir nefes açığa çıktı. O gün her zamanki saatinde Elmadağ’ın üzerinde doğan güneş, ışığı kentin üzerine öyle bir yerleşti ki; her taş, her sokak, her yüz o ışıktan pay aldı.

               29 Ekim sabahı, Ankara yeniden doğduğunda; sade, vakur, ama sonsuza kadar hatırlanacak bir duygu ile her şey pırıl pırıldı.

               Ve sonra…

               Bir millet başını kaldırdığında, kaderini eline alan bir halkın adımları duyuldu kaldırımlarda. Herkes özgürlüğün sesini işitiyordu. “Egemenlik milletindir” sözü, meydanda toplanan her bir bireyin göğsünün içinde atan kalbinin ritmiydi. O gün Ankara’da insanın kendi varlığına sahip çıkma iradesi ilan edildi. Cumhuriyet, bir tarih cümlesi olmaktan daha ileri gerçek bir anlayışa bürünerek; bir milletin sonsuza dek sürecek kararının yansımasıydı.

               Bazen bir hayal, insanın içinde sessizce filizlenir. Kimse fark etmez, hatta bazen sen bile fark etmezsin. Ama o büyür, ses olur, yazı olur, bir gün bir kitaba dönüşür. Benim için o kitap Saklı Silüetlerdi.

               İlk satırını yazarken ne olacağını bilmiyordum. Sadece içimde bir şey konuşmak istiyordu. Belki bir sızı, belki bir yalnızlık, belki de yıllardır susturduğum ben... Yazdıkça rahatladım, ama aynı zamanda içim daha da karıştı. Çünkü yazmak, sandığım gibi sadece kelimeleri bir araya getirmek değildi; ruhumu kâğıda sermekti.

               Matbaa sürecine gelene kadar geçen günler… tarifsizdi. Her sabah uyanıyor, “Acaba bugün ararlar mı?” diye telefona bakıyordum. Yayınevinden gelecek o aramayı beklerken kalbim, sanki bir randevuya geç kalmış gibiydi. Sonra bir gün, o telefon çaldı. Editörün sesi hâlâ kulağımda: “Kitabın baskıdan çıkmak üzere.”

 O an, elim titredi.

 Sanki yıllardır içimde taşıdığım bir şey sonunda nefes almıştı.

 Matbaadan gelen fotoğraflara baktım. Kâğıtlara dokunmak istedim. Bir yazar olarak ilk defa kendi hikâyeme dışarıdan bakıyordum. Ve sonra… o an geldi. Saklı Silüetler ilk kez ellerime ulaştı.
O kapağa dokunduğumda, içimde bir fırtına koptu. Gözlerim doldu ama ağlamadım. Çünkü o anın sessizliğini bozmak istemedim.

 Kendime fısıldadım: “Bu yalnızlık değil… Bu, kendini bulmak.”

Ama bu yol, sadece heyecanla dolu değil. Bir yazar olmak… sanıldığı kadar romantik değil. Bazı geceler başım ağrırdı, çünkü kelimeler zihnimde kavga ederdi. Yazmak istediğimle yazabildiğim arasında sıkışırdım. Bazı sabahlar “Yapamıyorum.” derdim. Sonra bir kahve alır, yine masaya otururdum. Çünkü içimdeki ses susmazdı. Yazarlık, bazen bir savaş, bazen bir dua gibidir. Her satırda biraz kan, biraz umut vardır.

Sonra Ben Bir Sokak Lambasıyım doğdu.

Bu defa daha derin, daha kendim gibiydim. Artık biliyordum: ben bu yolda sadece yazmıyor, kendimi buluyordum. Her hikâyede biraz daha kendime yaklaşmak, biraz daha kabuk kırmak… işte bu benim yürüyüşüm. Şimdi önümde uzun bir yol var. Ama korkmuyorum. Çünkü artık biliyorum; ben her sayfada yeniden doğuyorum. Kalemim elimde, hayallerim yanımda ve bu kez sadece bir yazar değilim.
Kendini yazıyla bulan bir insanım.

Benim adım Rüzgâr.
Ne bir yere aitim ne bir yöne. Geldiğim yerde yapraklar düşer, gittiğim yerde insanlar montlarını kapatır. Bana bazen “sert” derler, bazen “soğuk”. Oysa ben sadece mevsimin dilini konuşurum. Ben, geçişlerin habericisiyim.

Bugün yine kuzeyden esiyorum. Evet, üşütüyorum biraz. Caddelerde adımlar hızlanıyor, saçlar dağınıyor, pencereler kapanıyor. Ama bilin ki bu soğuk, size dokunmak için değil; sizi uyandırmak için. Yazın rehavetini, sonbaharın unutkanlığını silmek zorundayım. Çünkü doğa, tıpkı insan gibi, ara vermeye dayanamaz. Duran her şey çürür; ben de durduğumda ölü bir sessizliğe dönüşürüm.

Ben esmezsem, ağaç yapraklarını nasıl bırakır?
Ben esmezsem, deniz kendi derinliğini nereden bilir?
Ve siz insanlar… Siz de bazen benim gibi savrulmazsanız, kim olduğunuzu nereden anlarsınız?

Bazen sertleşiyorum, biliyorum. Çatılardan toz indiriyor, birinin şapkasını alıp götürüyorum, çocukların yüzüne çarpıyorum. Ama sanmayın ki öfkeliyim. Ben yalnızca değişimin zorunlu sesiyim. Hayatın dönüşümünü anlatmanın başka bir yolu yok. Mevsimler değişiyor, şehirler değişiyor, insanlar da. Ben hepsinin tanığıyım.

Ben, sokakların arasında dolaşırken insanların sözlerini taşırım. Kimi “üşüdüm” der, kimi “oh, sonunda serinlik geldi.” Herkes bana başka bir anlam yükler. Oysa ben yalnızca görevimi yaparım: Hatırlatmak.
Yazın bitişini, kışın gelişini, sıcaklığın geçiciliğini… Her esişimde biraz hayat, biraz vedadır üzerinizde hissettikleriniz.

Benim de vicdanım var.
Bir çocuğun tenine fazla sert vurduğumda içim sızlar. Yaşlı bir kadının penceresinden içeri dolduğumda, onun titreyen ellerini görürüm.
Ama sonra kendime şunu söylerim: “Değişim, her zaman zarif olamaz.”
Bazen hayat da benim gibi eser — beklenmedik, hazırlıksız, sarsıcı. Ama sonunda hep bir denge bulur.

Zamanın da rüzgârı vardır; yıllar geçtikçe yüzlerinizi, alışkanlıklarınızı, şehirlerinizi değiştirir. Tıpkı benim bulutları sürüklediğim gibi, o da insanları sürükler. Ne kadar direnseniz de, hiçbiriniz rüzgâra karşı sonsuza dek duramazsınız.

Ben esmeye devam edeceğim.
Çünkü ben değişimin sesiyim.
Benim gürültüm, hayatın devam ettiğinin kanıtıdır.
Ve siz üşürken, ben yalnızca şunu fısıldarım:
“Her soğuk, bir yenilenmenin başlangıcıdır.”

               Bir kitap yazmak isteyen herkese şunu söylemek isterim: bu yol, düşündüğünüzden çok daha sancılı ama hayal ettiğinizden çok daha güzel bir yolculuk. Ben de ilk kitabımı bitirdiğimde anladım ki, aslında yazmak insanın kendisiyle ettiği uzun bir savaştır.

               İlk cümleyi kurmak, insanın hayatındaki en ağır yüklerden biridir. Masanın başında oturursunuz, kalem elinizdedir, önünüzde beyaz bir kâğıt yahut boş bir ekran… Ama o ilk kelime bir türlü düşmez. Çünkü yazmak, sadece dil bilgisiyle ya da hayal gücüyle değil, cesaretle başlar. İlk kelimeyi yazmak, kendi iç sesinizle yüzleşmeye razı olmak demektir.

               Sonrası da kolay değildir. Cümle kurma savaşları başlar. Bir cümle çıkarırsınız, beğenmezsiniz, yeniden yazarsınız. Bazen üç kelimeyi yan yana getirmek için saatler harcarsınız. İçinizde hep bir mahcubiyet vardır: “Ben kimim ki kitap yazıyorum?” diye sorarsınız. Bu soruya verilecek kesin bir cevap yoktur. Ama şunu bilmelisiniz: hiçbir yazar, yazmaya başladığında “hazır” değildir. Hazır hissetmeyi bekleyen, hiçbir zaman başlamaz.

               Yazarken insanın karşısına türlü türlü engeller çıkar. Gün gelir, yazdıklarınız size boş gelir. Gün olur, kurduğunuz kurgunun gerçek hayatta karşılığı olmadığını fark edersiniz. İşte o zaman asıl mesele başlar: kurgu ile gerçeği sentezlemek. Yazı, hayalinizi kâğıda dökerken gerçeğin sert duvarına çarpar. Ve siz o duvarla pazarlık yapmak zorunda kalırsınız. Biraz hayali kısar, biraz gerçeği esnetir, sonunda ikisinin arasında yeni bir hakikat kurarsınız. İşte edebiyat da tam burada doğar.

               Bazen bitmeyecekmiş gibi gelir. Her sayfa, bir öncekinin tekrarı gibi görünür. Bazen kendi kendinize küsersiniz: “Bu kitap benden çıkmaz.” Ama çıkıyor. Yavaş yavaş, satır satır, sabırla… Yazı, insanı zorladığı kadar büyütür de. Çünkü yazmaya devam eden, aynı zamanda kendi direncini de büyütür.

               Bir gün, farkında olmadan son noktayı koyarsınız. İşte o an, bütün zorluklara değdiğini anlarsınız. Bitirme duygusu, insana yalnızca sevinç değil, derin bir huzur da verir. Çünkü o kitap, artık sizden çıkmıştır. Sizin olmaktan çıkar, başkalarının dünyasına açılır.

               O yüzden ilk kez kitap yazacaklara söyleyeceğim şey şudur: Mahcubiyetten korkmayın. Cümle savaşlarından kaçmayın. Kurgu ile gerçeğin kavgasını sabırla sürdürün. Çünkü sonunda ortaya çıkan sadece bir kitap değildir; siz de dönüşmüş olursunuz. Kitap biter, ama yazmak, içinizde hep devam eder.

                                                                                                                                                                  Burak ŞAHİN

Okumak, insanın iç dünyasında sessiz ama derin bir devrimdir. Dışarıdan bakan için sadece bir sandalyede oturmak, bir kâğıda göz gezdirmek gibi görünür. Oysa okuyan insanın içinde şehirler yıkılır, dağlar kurulur, yeni yollar açılır. Bir kitap, bazen insanın hayatına giren bir dost, bazen de hiç beklemediği bir öğretmen olur.

Tarihte de bunun örneklerini görmek mümkün. Napoleon’un sürgünde yanında taşıdığı kitaplar, onun tek sığınağıydı. Montaigne, yalnızlığını yazıların ve kitapların arasında geçirdi, kendi “Denemeler”ini bile önce okuduklarının içinden süzerek kurdu. Bizde Namık Kemal’in gençliğinde Batı’daki fikirleri kitaplardan öğrenmesi, sadece onun değil, bütün bir neslin ufkunu açtı. Kitap, bireyin olduğu kadar toplumun da kaderini değiştiren bir güçtür.

Okumak çoğu zaman insana kendini gösterir. Tolstoy’un eserlerini okuyan bir köylü, kendi yaşadığı sefaletin farkına varır; Dostoyevski’yi okuyan bir insan, suç ve vicdan kavgasının aslında kendi içinde de olduğunu anlar. Bir roman kahramanı, bir anda bizim aynadaki yansımamız oluverir. Belki de bu yüzden, kitaplar yalnızca bilgi vermez; insanı dönüştürür, olgunlaştırır, bazen de iyileştirir.

Büyük yazarların hayatına bakınca da okumanın nasıl bir tutkuya dönüştüğünü görürüz. Borges, gözleri görmez hale geldiğinde bile kitapların kokusunu, onlara dokunmayı bırakmadı. Cemil Meriç, görme yetisini kaybettikten sonra okumayı evlatlarının sesinden sürdürdü. Onlar için okumak, bir alışkanlık değil, yaşamanın ta kendisiydi.

Ve işin güzeli, okuma eylemi sessizdir. Gürültü çıkarmaz, gösterişe gelmez. Ama bu sessizliğin içinde büyüyen şey, insanın bakışıdır. Okuyan kişi artık aynı insan değildir; dünyayı daha farklı görür, daha geniş duyar. Belki bu yüzden kitaplar, en derin dönüşümleri gürültüsüzce, kimse fark etmeden gerçekleştirir.

Okumak, bir insana yeni bir hayat vermek gibidir. Başka birinin kelimeleriyle kendi kalbimizin atışını duymak… Bu yüzden kitapların dönüştürücü gücü hiçbir zaman tükenmez. Çünkü her okuyucu, bir satırın içinde kendi hayatını yeniden keşfeder.

                                                                                                                                     Burak ŞAHİN

               Yazmak, insana hem en büyük özgürlüğü hem de en ağır yükü taşıtır. Kalemin kâğıda değdiği an, zihinde birikenlerin dışarıya sızdığı an gibidir. Ama bu an kolay kolay gelmez. Yazmaya başlamak çoğu zaman sancılıdır. İnsan, cümlelerin ilk adımını atmak için uzun uzun bekler. Sözcükler zihinde dolaşır, birbirine çarpar, çoğalır; fakat kâğıda dökülmek istemez. Sanki yazıya direnç gösterirler. İşte bu yüzden yazmanın ilk satırı, çoğu zaman en ağır adımdır.

               Fakat o ilk satır yazıldığında, işin rengi değişir. Kalemin ucu bir kere açıldığında, insan kendini durdurmakta zorlanır. Yazmak bir nevi akışa kapılmaktır. Önce zorla başlayan şey, bir süre sonra kendi kendini sürüklemeye başlar. Yazar, bırakmak istese de bırakamaz. Çünkü yazı, zihnin bir köşesine tutunmuş ve kök salmıştır artık. İşte bu noktada yazmak, bir uğraş olmaktan çıkar; bağımlılık gibi yaşanır.

               Yazının laneti de burada başlar. Çünkü insan bir kere yazmaya alıştı mı, yazmadığı gün kendini eksik hisseder. İçinde hep bir boşluk, hep bir huzursuzluk kalır. Yazı yazılmadıkça zihinde birikir, ağırlaşır. Bu yük taşınmaz hale geldiğinde, insan yeniden kaleme sarılmak zorunda kalır. Yazı, kişiyi özgür kıldığı kadar esir de eder. Yazar, kendi cümlelerinin mahkûmu haline gelir.

               Yazmak, bir sanattır. Edebiyatın temel direklerinden biridir. İnsan, duygularını, düşüncelerini, hayallerini en güçlü şekilde yazıyla aktarır. Konuşma uçar gider, ama yazı kalır. Bu yüzden yazı, yalnızca bir anlatım biçimi değil, aynı zamanda insanın kendini ölümsüzleştirme çabasıdır. Bir satır, bir öykü, bir makale… Yıllar sonra bile okunduğunda, yazanın sesini bugüne taşır.

               Ama bu ölümsüzlük isteği de lanetin parçasıdır. Çünkü yazan kişi, kendi varlığını satırlarına bırakmak zorunda hisseder. Yazmadığında yok oluyormuş gibi yaşar. Bu da bir tutsaklıktır aslında. İnsan kendi isteğiyle başlar, ama yazı onu ele geçirir. Gün gelir, yazmak bir ihtiyaç olmaktan çıkar; nefes almak gibi zorunlu hale gelir.

               Bazı yazarların bu laneti nasıl yaşadığına bakmak bile bunu anlamaya yeter. Franz Kafka, yazmadığı günlerde adeta çürüyor gibi hissettiğini defterlerine kaydetmiştir. Virginia Woolf, yazının hem bir şifa hem de bir yıkım olduğunu söyler. Dostoyevski, yazma tutkusunu kumar alışkanlığının yanında en büyük bağımlılığı olarak görür. Bizde de Oğuz Atay’ın "yazmasam deli olacaktım" cümlesi, bu lanetin en yalın ifadesidir. Her biri, yazının kendilerini hem tükettiğini hem de hayatta tuttuğunu dile getirmiştir.

               Bu yüzden yazmak, bir tür aynadır. İnsan kendi içini o aynada görür. Kimi zaman gördükleriyle huzur bulur, kimi zaman korkar. Yazı, insanı kendiyle yüzleştirir. Her cümle biraz hesaplaşmadır, biraz da kendini arama çabası. Yazar, kâğıda döktüğü her sözcükle aslında kendinden bir parçayı dışarıya bırakır. Bu yüzden yazı, yalnızca bir ürün değil, aynı zamanda bir izdir.

               Belki de en sonunda, yazının laneti, insanın en derin gerçeğine dönüşür: Yazmak hem yük hem kurtuluş, hem zincir hem anahtardır. Yazar, yazıdan kaçamaz; çünkü yazı onun kaderidir. 29.09.2025

                                                                                                                                     Burak ŞAHİN