HATIRLA BENİ

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Bazen bir insanı unutmak, onunla yaşadığımız her şeyi de kaybetmek demektir. Atilla, taşınma hazırlıkları sırasında bulduğu eski video kasetleriyle geçmişinin kapısını aralar. Her kaset, unuttuğu bir anıyı ve yarım kalmış bir aşkı yeniden karşısına çıkarır. Peki, hafızadan silinen bir insan kalpten de silinir mi?

20 Kasım 2026 - 08:41
20 Kasım 2026 - 08:41 ⏱ 17 dk Okuma Süresi
 0  15
HATIRLA BENİ

HATIRLA BENİ

Unutulduğunuzda aslında daha önce hiç yaşamadığınızı anlarsınız. Artık sizi hatırlayan son kişi de sizi unutunca bir boşluktan ibaretsinizdir.

Peki ya tüm yaşamınız yalnızca tek bir kişiye bağlıysa? 

O vakit ne zaman unutulursunuz?

Son koliyi de bağladığımda patika yoldan küçük pikabıma doğru ilerledim. Hava bugün oldukça güneşli ve temizdi. Böylesine güzel bir havada memleketime döndüğüme inanamıyordum. Bu şehir, yaşadığım zaman zarfı boyunca neredeyse her gün yağışlı ve kasvetli bu havayla beni içine almışken son günümde beni böylesine iç açıcı bir şekilde uğurlaması neredeyse gözlerimi yaşartacaktı.

“Asker amca!”

Arkamı döndüğümde küçük Hilal'in gülümseyen yüzüyle karşılaştım. Kısa kahverengi saçlarını utançla kaşıdı.

“Sana görüşürüz demek istedim amca!” deyip kucağıma atladığında güçsüzleşmiş kollarımla ona sarıldım.

“Artık ayrılık vakti. En iyi komşum sendin ufaklık.”

“Seni bir daha görebilecek miyim amca? Belki yazdığın hikâyeleri okumak için yanına gelirim?”

Ellerimi dizlerime dayayıp eğildiğimde başını kaldırıp bana baktı. Büyük, iri gözleri sanki gelecek olan bir yemini bekliyor gibiydi. Dahası, umut ediyordu.

“Sana mektup yollarım Hilal.”

Başını yana eğdi ve dudaklarını minnetle büzdü.

“Mesaj atsan olmaz mı amca?” diye mırıldandı ince sesiyle.

Küçük bir kahkaha attığımızda hangi yılda olduğumuzu hatırladım.

“Mektuplar daha iyi hissettirir, biliyor musun? Senin yaşındayken bir mektup arkadaşım vardı.”

“Sonra onunla evlendin mi?” diye sordu, ellerini göğsünde birleştirip.

Anlaşılan çok yanlış anlamıştı.

“Hayır,” dedim. “Onunla evlenmedim. Ben, ben kimseyle evlenmedim.”

“Bir kadını sevmedin mi hiç?” diye sordu, gözündeki ışıltı sönerken.

Boğazımda nefes almamı engelleyen yumrular varmışçasına yutkundum.

“Bilmem,” diye fısıldadım. “Hadi bakalım, daha taşınacak çok koli var...”

Verandayı aşıp evin içine girdiğimde ensemden kalbime doğru süzülen ürpertinin varlığını hissettim.

Gözüm aynaya takıldığında baktığım ilk şey, bir hayli beyazlamış olan saçlarım ve kısa sakallarımdı. Kalbimin sızısı beni vücudumda fark edemediğim bir gerçekliğe yönlendirmişti. Bir yere, dahası bir boşluğa... Küçük kızın sorusu neden cevapsız kalmıştı? En önemlisiyse ben, bu kadar büyük bir şeyi hatırlamadığımın farkına bunca yıl nasıl varamamıştım? Kafamı iki yana sallayıp zihnimde oradan oraya savrulan düşünceleri yok saymaya çalıştım. Belli ki cevapları bulamayacaktım.

Bodrum katına indiğimde eşyaları rastgele kolilere dizmeye başladım. Her şey öyle düzensizdi ki aradığım herhangi bir şeyi burada bulmamın imkânı yoktu. Hava karardığında şimşek sesleri bodrum katından bile duyulmaya başladı. Her zamanki kahvemi hazırlayıp bodrum kata geri indiğimde kareli gömleğim tenimi ısıtmaya yetmiyordu.

“Artık gidiyoruz.” diye mırıldandım koliyi kendime çektiğimde.

Eskiyi bırakmak zordu, en zoru da anıları bırakmaktı. Bir daha asla geri dönemeyeceğin anıları...

Nasıl olduğunu anlayamadığım bir şekilde kafamın üstünde keskin bir acı hissettim. Elim başıma gitti ve dünyamın döndüğünü, gözlerim karardığında anladım. Kendime gelmek için aldığım derin nefesler sonucunda ayağımın altında ne olduğunu anlayamadığım ince kabarcıklar hissettim.

Eğilip kafama düşen kolinin içinden düşenleri toplamak için bir hamle yapmıştım ki gördüklerim karşısında ensemden ince bir ürperti geçti. Siyah küçük kolinin içinden etrafa video kasetleri saçılmıştı. Hepsinin üzerinde de farklı şeyler yazıyordu.

Titreyen elim yavaşça kasetlerden birine dokundu. Üzerinde “Nasıl Kayboldum?” yazan kaseti alıp hiç düşünmeden ayağa kalktım. Karman çorman olmuş kolilerin içinden en son ne zaman kullanıldığını bilmediğim bir videokasetçalar bulup tozlanmış zemine bıraktım. Kaseti açılan bölmeye yerleştirip oynat tuşuna bastığımda karanlık olan ekran birden aydınlandı.

Ekranda çeşit çeşit posterler asılı olan bir duvar ve rengârenk ışıklar vardı. Görüş alanıma giren kıvırcık saçlı bir kız, gergin bir yüz ifadesiyle kameraya bakmaya başladı. Ekrandan gözlerimiz kesişince bana bakan yeşil gözleri, çok uzun zamandır unuttuğum bir hissin göğüs kafesimde yeniden can bulmasını sağlamıştı. Bunu yalnızca bana bakarak nasıl yaptığını bilmiyordum.

Elim gömleğimin yakasına dokundu, düzeltmek ister gibi. Sanki bu genç kız zamanın sınırlarını aşıp yalnızca bir ekrana bakarak karşıma dikilivermişti. Hissettirdiği şey öylesine tanıdıktı ki aklımı kaybedip kendimce onu hayatımın herhangi bir döneminde tanıyıp tanımadığımı sorguladım.

Büyük plastik yüzüklerle dolu zarif parmaklarıyla yüzüne düşen bir tutam kızıl saçı kulağının arkasına itti. Saçındaki renkli küçük tokalar ve renkli kıyafetleriyle fazlasıyla utangaç bakışlara sahipti. Bakışlarını birden ekrana çevirdi yeniden. Bu kez bakışları kesin ve netti.

“Merhaba Atilla,” diye fısıldadı sanki beni asırlardır tanıyormuş gibi.

Oysa ben onu ilk kez gördüğümü zannediyordum. Yüzünü buruk bir tebessüm esir aldı. Ardından inci dişleri göründü.

“Eminim ki beni hatırlamıyorsun...” diye fısıldadı hüzünle.

“Senin için biraz nostaljik olacak.” diye devam etti. “Tabii eğer şansımız döner de doldurduğum kasetler sana ulaşırsa.”

Ardından bileğindeki bilekliği sıkı sıkı tuttu. Beyaz ipliğin üstüne yerleştirilmiş küçük porselen balerin ince parmaklarının arasında kaybolurken elim bileğime gitti. Aynı ekrandaki kızın yaptığı gibi bileğimdeki balerine dokundum. Nereden geldiğini bilmediğim bu bilekliği yıllardır üzerimde taşıyorken nasıl olur da bileklik ona ait olurdu? Bu bir tesadüf müydü?

“Biliyor musun?” diye sordu tekrar bana baktığında. “Şimdi elinde tuttuğun kasetleri bir zamanlar birlikte dolduracaktık, ne kadar da üzücü değil mi? Oysa sen şimdi beni bile hatırlayamıyorsun...”

Kaşlarım çatılırken kalbimin korkuyla hızlandığını hissettim. Bu imkânsızdı, ben hiçbir şeyden korkmayan bir adamdım. Bu genç kız birden ne yapmıştı bana, bilmiyordum ancak buna devam etmemeliydim. Kaseti koyduğum yerin düğmesine basıp kaseti çıkarmak için eğilmiştim ki genç kız kameraya yaklaştı. Elim akmakta olan kasetin üzerinde donup kaldığında ekranın ışığı doğrudan yüzüme vuruyordu.

“Sana nasıl kaybolduğumu anlatacağım.” diye fısıldadı gülümserken.

Kameradan uzaklaşıp eski yerine oturduğunda istemsizce aynı hareketi yapmıştım. Elindeki 90'lardan kalma şeffaf bilezikler her hareketinde sallanıp ses çıkarıyordu.

“İlk hatırlaman gereken şey seninle tanıştığım gün, Atilla...” dedi.

Sesi zihnimde bulanıklaşırken kelimeleri gözümün önünde ete kemiğe bürünüyordu.

“Söğüt ağacının altında bana verdiğin o küçük müzik kutusunu hatırla Atilla. O gece yüzümüze vuran soğuk rüzgârın sesini hatırla.” diye ekledi.

Bunu nasıl yapıyordu bilmiyordum ancak işte söğüt ağacı şimdi tam önümdeydi.

“Eskiyi hatırla.” dedi.

“Beni hatırla.”

Yüzüme vuran soğuk rüzgârla başımı kaldırdım. Etrafı aydınlatan tek şey ay ışığıydı. Limanın soğuk rüzgârları iskeleye vuruyorken ellerimi ovuşturup kabanımın cebine soktum. Kabanımın yakalarını yüzüme doğru çekip iskelenin ucuna doğru yürüdüm. Kalbimde hissettiğim acıyı hatırlıyordum, işte acı da buradaydı... Bu ıssız yeri seçmiş olma sebebim kafamın hâlihazırda dopdolu olmasıydı.

Yapayalnızdım. Güçlü bir adam taklidi yapmayı bırakıp başımı omzuna yaslayabileceğim ne bir annem ne de bir dostum vardı. Şu koca şehirde yapıp yapabileceğim tek şey, şehrin ıssız kasabalarındaki köşe barlarına kaçıp fıçılarca bira içmek, gecenin sonuna doğru da sahil kenarında gitar çalıp acılarını şarkılara söyleyen gençleri uzaktan izlemekti.

Bu hayat değildi. Ben yaşamıyordum. Akrep çoktan kırılmıştı. Yelkovanı köşe barlarında unutmuştum. Limanın sonuna geldiğimde motorlarını çalıştırmış bir balıkçı teknesi gördüm. Vakit gece yarısına yaklaşmıştı. Başımı eğip içine doğru baktığımda otuzlarının ortasında görünen sakallı bir adamla burun buruna geldim. Benim askerî tıraşımın aksine onun rastalı saçları önüne düşmüş, göz altındaki makyaj bakışlarını keskinleştirmişti.

“Bu vakitte sefer yasak, kaptan.”

Kaptan olmadığına adımın Atilla olduğu kadar emin olduğum bu adamın kim olduğunu anlamaya çalışıyordum.

Aşağılayıcı bakışlarıyla beni süzdüğü sırada aklından geçenleri tahmin etmek pek de zor olmasa gerekti. Gecenin bir vakti 19'larında genç bir delikanlı ne diye işine burnunu sokuyordu ki?

Elimi belime koyma bahanesiyle kabanımın önünü açıp üzerimdeki askerî üniformayı gösterdim. Verdiğim mesajı almış olacak ki az önceki kibirli havasının yerini mahcubiyet ve korku almıştı.

“T-teğmen?”

“Yalnız mısın, kaptan?”

Seri bir hareketle tekneye bindiğimde uzun boyum yüzünden başım hafifçe alçak tavana değiyordu. Etrafa hızlıca göz attığımda gözüm, altında birinin olduğuna emin olduğum büyük hasıra kaydı.

“Balığa çıkıyordum, teğmen.”

“Bu saatte?”

“Tamamen yalnızım.”

“Bana kalırsa balığa çıkmıyorsunuz, kaptan.” dedim sert bir tavırla başımı kaldırıp. “Çünkü bu limandaki bütün balıkçılar bu vakitte motor açmanın yasak olduğunu bilir.”

Hasırı aniden kaldırdığımda gördüğüm şey beni kendime getirdi. Gözlerime kenetlenmiş bir çift yeşil göz...

Ekrandaki gözlerle kendime geldiğimde, “O gece beni teknede yakalamasaydın sonu nasıl olurdu biliyorsun, değil mi? Muhtemelen seninle yaşadığım bu bambaşka hayatı hiç yaşamamış olacaktım... Oracıkta ölüverecektim. Bambaşka bir hayat yaşamak uğruna kör olup attığım bu adımlar, elimdeki hayatı da kaybetmeme neden olacaktı.” dediğini duydum.

Parlak yeşil gözlere ilk günkü gibi bakıyordum. Yaş dolu gözler yavaşça ay ışığının esiri oldu...

“Çabuk tekneden in.”

“Lütfen asker, lütfen beni bırakın!”

Sözleri korku dolu değildi. Aksine başı dik, sesi gürdü. Kolundan tutup onu tekneden indirdiğimde arkamızdaki adamın bir silahı olduğunu fark etmiştim. Kızı bırakmadan arkama döndüm ve adama baktım.

“Bir kaçağı teknene almanın cezasını biliyor musun?” diye sordum.

“Onu tanımıyorum!” dedi itiraz ederek. Şimdi resmen korkudan titriyordu... Sanki belimde silahım varmışçasına elimi belime götürdüm.

“Beni karşıya geçirecektin! Ne demek beni tanımıyorsun?”

“Bu kadar yeter, hanımefendi. Öyleyse sizi tutukluyorum.”

Genç kız seri adımlarla karaya doğru giderken sessizdi ancak gitmemek için hâlâ direniyordu.

“Lütfen teğmen,” dedi. “Lütfen gitmeme izin verin...”

İskeleden epeyce uzaklaştığımızda uzakta kalan tekneye baktım.

“Kaçtı.” dedim dişlerimi sıkarak.

Genç kıza baktığımda tir tir titriyordu. Bunun korkudan değil de sahilin soğuk havasından olduğunu anlayınca kabanımı çıkarıp omuzlarına yerleştirdim. Sanki bir askere hiçbir koşulda itiraz edemezmiş gibi başını yere eğdi.

“Adın ne senin?” diye sordum.

Gözlerini kaçırıp ufuk çizgisinde kaybolan teknenin ardından baktı.

“İnci...” diye fısıldadı iç çekerek.

Sanki uğurladığı yalnızca bir tahta yığını değildi, o sanki hayallerini uğurlamıştı.

“Neden karşıya geçmeye çalışıyordun, İnci?”

“Şarkı söyleyecektim orada, teğmen.” dedi ilk kez bana bakıp. “Film izleyecektim, pastanelere gidip dostlar edinecektim. Ben yaşamak için bindim o tekneye, teğmen... Suç işlemek için değil...”

“Saydıklarını neden burada yapmıyorsun?”

“Ailem izin vermiyor.”

“Ailenin neden izin vermediğine şaşmamalı. Yaşamak uğruna hiç tanımadığı birinin teknesine binecek kadar gözü kara bir kız, başını pastanede de belaya sokabilir.”

Beni boğacakmış gibi attığı bakışlarını üstüme çevirdiğinde, “Ben teğmen değilim.” dedim. Göz bebekleri büyüdüğünde kızıl saçlarını kulağının arkasına attı.

“Askerî okulda okuyorum.”

“Sen yalnızca bir öğrencisin, öyle mi?”

“Az önce hayatını kurtardım.” dedim omuz silkerek.

“Az önce hayatımı mahvettin!” diye bağırdı kabanı suratıma çarparak.

“Bana böyle davranmanı tavsiye ederim, küçük kız.” dedim onu kolundan tutup durdurduğumda.

“Babam teğmen.”

“O zaman git ve beni babana şikâyet et...”

“Gece yarısı limandan kalkan bir gemiyle ülke değiştirecek olan bir kaçağı mı? Elbette... Bunu pekâlâ yapabilirim.”

Kaygıyla dudaklarını dişlediğinde başını yukarı kaldırdı.

“Bunu yapmamanın karşılığında benden ne istiyorsunuz?” diye sordu.

Haylaz bir gülümsemeyle bakışlarımı denizden ona çevirdim.

“Hayal ettiğin hayatı kaybetmenin sebebi olmuş olmak beni de üzdü, İnci...” dedim.

Bakışlarımdaki manayı çözmek ister gibi gözlerini kısarak baktı.

“Telafi etmeme izin verirsen seni gerçek teğmene teslim etmem.”

Ekrandaki büyük yeşil gözlerden şimdi yaşlar akıyordu. Parmaklarım ekrana dokunduğunda onun gözyaşlarını silmek istedim. Ancak o beni ne görebiliyor ne de hissettiklerimi hissedebiliyordu. O beni hissedemiyor olsa da ben onun acısını göğüs kafesimin tam ortasında hissediyordum.

Karıncalanan ekran saniyeler sonra tekrar kendine geldi. Görüntüyü, dahası İnci’yi kaybetme ihtimali beni delirtecek gibi olmuştu.

“Sonra beni bir açık hava sinemasına götürmüştün, hani şu oğlanın kızı kurtarmak için kendi canını feda ettiği filme. Eğer her şeyin suçlusu o filmse söylemelisin. Çünkü içinde seni taşıdığı için onu defalarca izledim, sevgilim.”

İnci’nin anlattıklarının her bir ayrıntısı zihnimde canlanıyordu. Birlikte kayıp plak dükkânına gitmemiz, kitapçıların önünde akşama kadar Romeo ve Jüliet okumalarımız, pastane vitrinlerinde gördüğü her pastayı yapabileceğini öne sürmesi...

Her bir ayrıntısı aklımdaydı. Anılarımızın her bir detayı onun sesiyle aklımda ete kemiğe bürünüyor, beni on dokuz yaşıma geri götürüyordu... Hayallerimizle ilgili gazete kupürlerini birbirimize hediye etmemizi de hatırlıyordum. Elimin eline tesadüfen değdiğinde kaçırdığı o güzel gözlerini... Onunla ilgili her şeyi hatırlıyordum. Hem de her şeyi...

Kasetler bittikçe yerine yenisi koyuluyordu. Elim sona kalan kasete gittiğinde üstündeki silinmeye yüz tutmuş yazıyı okudum.

“Hatırla Beni.”

Kaseti yerine koydum ve oynat tuşuna bastım. Ekranda yine saatler önceki o tanıdık yüz belirince gülümsedim. Beni görebilecekmişçesine elimi bilekliğin üzerine koydum.

“İşte sona geldik.” dedi kameraya bakarak. “Beni unuttuğun o geceyi bütün bir ömrüm boyunca unutamayacağım, Atilla.” diye fısıldadı kameraya doğru. Sanki günü gelecek ve ben onu mutlaka duyacaktım.

“Sesin nereye gidersem gideyim benimle gelecek. Bana son kez baktığında yüzündeki o buruk tebessümü yıllarca unutmayacağım. Kalbimde taşıdığım yüzün bana hep gülümsüyor olacak. Ve sen daima bileceksin. En sevdiğim gazete kupürlerini hep senin için saklıyor olacağım.”

Bileğindeki porselen balerine dokundu. Balerine uzun uzun baktım. Derin derin... Her bir ayrıntısı beni bir başka anıya götürüyordu. Ama artık ikimizin de yalnızca tek bir anısı kalmıştı.

“Söğüdün altında verdiğin küçük müzik kutusunu hatırlıyor musun, Atilla?” dedi görüş alanıma girmek ister gibi başını eğerek.

Başımı salladığımda devam etti.

“Onu kırdım...”

Küçük bir kahkaha attım.

“Ama artık onu her daim yanımda taşıyacağım.”

Bileğinin üstündeki balerine baktığımda devam etti:

“Seni de yanımda yaşıyor olacağım.”

Küçük tokalarla tutturduğu kıvırcık saçlarını omzunun arkasına ittirdi.

“Senin için yeni gazete kupürleri kestim, teğmen.” dedi. “Hani şu dünyayı gezen gezginler hakkında olanları.”

“Seninle karşı kıyıya geçeceğim, İnci.”

“Sahiden mi?” diye sordu tam karşımızda duran denize bakarak.

Yakamoz suyun üstünde dans ediyordu.

“Birlikte kasetler dolduracağız, yaşayacağız, İnci. Nefes almanın çok ötesinde. Seni hayallerine ulaştıracağım.”

“Seni tanıdığım o gece başladım ben yaşamaya, teğmen.” diye fısıldadı.

Kollarım onu sardığında ellerini sırtımda hissetmiştim. Arkamızda duyduğum tetik sesiyle İnci’yi arkama almam bir olmuştu. Bu, o adamdı.

Bize silah doğrultan o gece teknedeki kaptandı.

“Beni mahvettiniz! Sen, teğmen! Sen beni gambazladın!”

İnci arkamda korkuyla titrerken içimden onun zarar görmemesi için dualar ediyordum.

“Sen ve baban! İkiniz de hayatımı bitirdiniz!”

Seri bir hareketle silahı elinden aldım. Silah yere savrulduğunda boğazıma yapışması bir olmuştu. Kulağımda İnci’nin çığlıkları yankılanırken başımı beton zemine çarpmam bir olmuştu.

Karanlıktı, sanki aniden bütün hayatım bir karanlığa gömülmüştü... Gözlerimi araladığım ilk an babamın yüzü görüş alanıma girmişti. Diğer askerler yerdeki adamı alıp götürürken babam kolumu sıkı sıkı tutup beni otomobile doğru sürüklüyordu.

“Buradan derhâl gidiyoruz, Atilla!”

“İnci...” diye fısıldadım zar zor.

Bulanıklaşan bakışlarım yeşil gözlerini buldu. Kızıl saçları rüzgârda dalgalanıyordu.

“Unutma!” dedi elime porselen balerini tutuşturduğunda. “Beni unutma, plakları unutma, yıldızları unutma, Atilla...”

Bizim hikâyemizden son hatırladığım şey onun acıdan kısılmış sesiydi.

“Unutma beni...” diye feryat etti.

“Hatırla beni...”

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow