FABRİKA GÜNLÜĞÜ-3

Fabrika Günlüğü — 3

“Akşam Vardiyasının Gölgesi”

Bugün hava diğer günlerden daha ağırdı.

Sanki gökyüzü bile yorulmuştu bizimle birlikte.

Fabrikanın kapısından içeri girerken

içimde tarif edemediğim bir sessizlik vardı.

İnsan bazen konuşmadan da yorulabiliyor.

Makinalar yine aynı düzenle çalışıyordu.

Demir dönüyor, bant ilerliyor,

insan ise düşüncelerinin içinde kayboluyordu.

Bir süre sonra zaman kavramı kayboluyor burada.

Sabah mı, akşam mı anlamıyorsun.

Sadece çalışıyorsun…

Toz, insanın sadece üstüne değil,

hayatına da siniyor bazen.

Bugün ellerime baktım.

Çatlamış, sertleşmiş, yorulmuş…

Ama yine de emeğin izi vardı üzerinde.

Ve ben o izlerle gurur duydum.

Çünkü bazı insanlar kalemiyle yazıyor hayatı,

bazıları da alın teriyle.

Çay molasında herkes sessizdi bugün.

Kimse şikâyet etmiyordu artık.

Belki de insan en çok alışınca susuyordu.

Bir arkadaş uzaklara bakıp şöyle dedi:

“Hayal kurmak bile lüks oldu bize.”

O söz içime oturdu.

Çünkü insan bazen yorgunluktan değil,

içinde büyüttüğü sessizlikten tükeniyor.

Akşam vardiyası başladığında

ışıklar daha solgun görünüyordu gözüme.

Yorulan sadece beden değildi.

Ruh da mesaiye kalıyordu burada.

Ama yine de biliyorum…

Bir gün bugünleri geriye dönüp okuyacağım.

Ve diyeceğim ki:

“Kolay değildi ama pes etmedim.”

Çünkü hayat,

en çok da mücadele eden insanları değiştiriyor.

— Yazar Bilal Filiz