Gönüllerin en temiz hâli.

Bir gülüşte dünya güler,

Kalplere umutlar serper.

Koşardık yeşil çayırlarda,

Hayal kurardık bulutlarda.

Küçük bir top, eski bir salıncak,

Bize yeterdi mutlu olmak.

Yağmur yağsa sevinirdik,

Su birikintisinde gezinirdik.

Annemizin sıcak sesi,

Siliverirdi her endişeyi.

Kuşlar gibi özgürdü ruhumuz,

Tertemizdi her duygumuz.

Ne kin vardı ne de yalan,

Sevgiyle atardı her atan.

Şimdi büyüdü yıllarımız,

Hatıralarda kaldı oyunlarımız.

Ama çocukluk hiç bitmez aslında,

Yaşar sevginin en saf yanında.

Keşke bazen dönebilsek geriye,

Masum düşlerin o güzel yerine.

Çünkü çocukluk bir ömür değil,

Kalpte sonsuza dek yaşayan bir mevsimdir.

Bilal Filiz

(Çorumlu Genç Yazar)

Tuğla yüklemek dışarıdan bakınca sıradan bir iş gibi görünse de içinde büyük bir emek saklıdır. Saatlerce süren yorgunluk, nasır tutan eller, ter içinde kalan kıyafetler insanın ne kadar zor şartlarda çalıştığını anlatmaya yeter. Bazen güneşin altında nefes almak bile zor gelir ama insan yine de durmaz. Çünkü durduğu an hayatın yükü daha ağır gelir. Fabrikada çalışan insanların çoğu duygularını belli etmez; yorgunluklarını sessizce içine atar, acılarını belli etmeden işine devam eder. Akşam olduğunda ise beden tükenmiş olsa bile insanın içinde garip bir gurur oluşur. Çünkü o gün kazandığı her kuruşta emeği vardır, alın teri vardır. Kolay kazanılan şeylerin değeri çabuk unutulur ama emekle kazanılan her lokmanın insanda bıraktığı his bambaşkadır.

Hayat bazen insanı en zor yerlerde sınar. Tuğla fabrikasında çalışan biri için her gün yeniden mücadele etmektir. Ağır yüklerin altında ezilmeden ayakta kalmaya çalışmak, yorgunluğa rağmen devam etmek büyük bir sabır ister. Ama bütün bu zorlukların içinde insan şunu öğrenir: Emek veren insan kolay kolay yıkılmaz. Çünkü alın teri sadece çalışmak değildir; insanın karakterini, direncini ve hayata karşı duruşunu da gösterir. Kimse o tozun içinde geçen saatleri tam olarak anlayamaz belki ama emeğin ne kadar kıymetli olduğunu en iyi, o yükü omuzlarında taşıyan insanlar bilir.

Aşk bazen en çok sessizlikte konuşur. Bir mesajın gelmemesi, bir kelimenin eksikliği ya da bir bakışın yarım kalması… Hepsi insanın içinde büyüyen bir hikâyeye dönüşür. Ve insan en çok, anlatamadığı şeylerin içinde yorulur. Çünkü bazı duygular dile gelince hafifler, bazıları ise dile geldikçe daha da ağırlaşır.

Sevmek kolay sanılır ama aslında en zor olan şeydir. Çünkü sevdiğin kişiyi sadece olduğu gibi değil, olmasını istediğin haliyle de düşünürsün. Gerçek ile hayal arasında gidip gelirsin. Bir yanda kalbin “Onu istiyorum” der, diğer yanda aklın “Kendini koru” diye fısıldar. Bu ikisi arasında kalan insan, en çok kendini kaybeder.

Aşk bazen insanı büyütür, bazen de küçültür. Birini sevdiğinde kendinden ödün verirsin; daha anlayışlı, daha sabırlı, daha sessiz olursun. Ama bazen bu sessizlik, kendi sesini kaybetmene neden olur. İşte o zaman aşk, güzel bir his olmaktan çıkıp bir sorgulamaya dönüşür: “Ben kimim ve neyi yaşıyorum?”

Yine de insanlar aşktan vazgeçmez. Çünkü her kırılmanın içinde bile bir umut vardır. Belki bu kez farklı olur, belki bu kez yarım kalmaz diye düşünürsün. Ve kalbin, her defasında yeniden inanmayı seçer.

Ama en sonunda öğrenilen şey şudur:

Aşk her zaman kalmak değildir. Bazen gitmek, bazen susmak, bazen de sadece içinden sevmektir. Ve en derin aşk, çoğu zaman kimseye anlatılamayan aşktır.

İnsan büyür, değişir… ama içinde bir yerlerde hep aynı cümle kalır:

“Ben onu sevdim.”

Aşk ise bu yolun en sessiz ama en güçlü duygusudur. Bazen hayatın tam ortasında belirir, bazen de en beklenmedik anda kalbine dokunur. Aşk insanı değiştirmez aslında, içindeki duyguları ortaya çıkarır. Cesaretini de gösterir, korkularını da… Birini sevmek, sadece ona değil, aynı zamanda kendine de ayna tutmaktır. Ama aşk her zaman karşılık bulmaz. Bazen kalır, bazen gider. Ve insan, en çok giden aşkta kendini tanır.

Adalet ise hayatın en çok aranan ama en zor bulunan yüzüdür. Çünkü herkes adaletin kendi tarafında olmasını ister. Oysa gerçek adalet, duygulara göre değil, gerçeğe göre şekillenir. Hayat bazen adil davranmaz gibi görünür; iyi insanlar kaybeder, kötü gibi görünenler kazanır. Ama zaman, çoğu şeyi yavaş yavaş yerine koyar. Geç gelen adalet, bazen en sessiz ama en güçlü olandır.

Hayat, aşk ve adalet… Üçü de birbirine karışır aslında. Aşk, hayatın içinde bir yara da olabilir bir iyileşme de. Adalet ise o yaraların ne kadarının gerçekten hak edildiğini sorgulatır. İnsan bu üçü arasında savrulurken olgunlaşır, susmayı öğrenir, anlamayı öğrenir.

Ve en sonunda geriye şu kalır:

İnsan hayatı tam anlayamaz, aşkı tam çözemez, adaleti tam göremez… ama yine de yaşamaya devam eder. Çünkü insanı hayatta tutan şey mükemmellik değil, anlam arayışıdır.

Yazdığım esere gelecek olursak Elif ile Onur’un ilk karşılaştığı an biraz tesadüftür. Elif şirketin merdivenlerini çıkarken Onur’un elindeki kahveyi yanlışlıkla üzerine döker. Onur’un verdiği sert tepkiye karşı sinirlenen Elif, Onur’a bağırıp çağırır. Elif Onur’un şirketin CEO’su olduğunu bilmezken bir toplantıda öğrenir ve göz göze gelirler. İlerleyen zamanlarda Onur Elif’e gözdağı verir. Nefretle başlayan bu ilişki zamanla bir aşka dönüşür.”

“Akşam Vardiyasının Gölgesi”

Bugün hava diğer günlerden daha ağırdı.

Sanki gökyüzü bile yorulmuştu bizimle birlikte.

Fabrikanın kapısından içeri girerken

içimde tarif edemediğim bir sessizlik vardı.

İnsan bazen konuşmadan da yorulabiliyor.

Makinalar yine aynı düzenle çalışıyordu.

Demir dönüyor, bant ilerliyor,

insan ise düşüncelerinin içinde kayboluyordu.

Bir süre sonra zaman kavramı kayboluyor burada.

Sabah mı, akşam mı anlamıyorsun.

Sadece çalışıyorsun…

Toz, insanın sadece üstüne değil,

hayatına da siniyor bazen.

Bugün ellerime baktım.

Çatlamış, sertleşmiş, yorulmuş…

Ama yine de emeğin izi vardı üzerinde.

Ve ben o izlerle gurur duydum.

Çünkü bazı insanlar kalemiyle yazıyor hayatı,

bazıları da alın teriyle.

Çay molasında herkes sessizdi bugün.

Kimse şikâyet etmiyordu artık.

Belki de insan en çok alışınca susuyordu.

Bir arkadaş uzaklara bakıp şöyle dedi:

“Hayal kurmak bile lüks oldu bize.”

O söz içime oturdu.

Çünkü insan bazen yorgunluktan değil,

içinde büyüttüğü sessizlikten tükeniyor.

Akşam vardiyası başladığında

ışıklar daha solgun görünüyordu gözüme.

Yorulan sadece beden değildi.

Ruh da mesaiye kalıyordu burada.

Ama yine de biliyorum…

Bir gün bugünleri geriye dönüp okuyacağım.

Ve diyeceğim ki:

“Kolay değildi ama pes etmedim.”

Çünkü hayat,

en çok da mücadele eden insanları değiştiriyor.

— Yazar Bilal Filiz

“Tozun İçindeki Hayaller”

Sabah yine hava aydınlanmadan çıktım yola.

Sokak sessizdi ama insanın içi hiçbir zaman sessiz olmuyor.

Bir cebimde yorgunluk, diğer cebimde geçim derdi…

Yürüdüm fabrikanın yoluna doğru.

Fabrikanın kapısından girince değişiyor insan.

Sanki dışarıdaki hayat başka, içerideki hayat başka.

Makine sesleri konuşuyor önce.

Sonra toz karışıyor üstüne, emeğin kokusu siniyor insanın ellerine.

Bazıları fabrikayı sadece çalışılan bir yer sanıyor.

Oysa burada herkesin içinde ayrı bir hikâye var.

Kiminin borcu var, kiminin sustuğu acısı…

Kimi çocuğu için dayanıyor, kimi hayalleri için.

Bazen çay molasında dalıp gidiyorum.

Bir bardak çayın buharında bile insan geçmişini görebiliyor.

Yorulduğumu hissediyorum ama vazgeçmeyi hiç düşünmüyorum.

Çünkü emek, insanın alnına yazdığı en dürüst cümledir.

Akşam olunca üstümüzde sadece tuğla tozu olmuyor.

Biraz hayat yükü, biraz sessizlik, biraz da içimize attığımız şeyler oluyor.

Ama yine de şunu öğrendim:

İnsan ekmeği için savaşırken aslında karakterini de büyütüyor.

— Yazar Bilal Filiz

“Gürültünün İçindeki Sessizlik”

Sabah yine aynı siren sesiyle uyandım hayata.

Saat çalmadan önce içimdeki yorgunluk uyanıyor artık.

Yola çıktığımda gökyüzü griydi,

sanki hava bile fabrikanın ritmine ayak uydurmuştu.

Kapıdan girince yine o tanıdık değişim…

Dışarıda kalan ben susuyor,

içerideki ben çalışmaya başlıyor.

Makine sesleri bugün daha sertti.

Sanki demir bile kendi hikâyesini anlatmak istiyor.

Ellerim alıştı artık toza,

ama içimdeki bazı düşünceler hâlâ alışamadı bu düzene.

Bir arkadaşım sigarasını yakarken dedi ki:

“Biz burada saatleri değil, günleri eritiyoruz.”

Gülümsedim,

çünkü doğruydu…

Zaman burada akmıyor, yıpranıyor.

Öğle arasında duvara yaslanıp insanları izledim.

Herkesin yüzünde aynı ifade:

Yorgun ama mecbur bir devam ediş.

Kimse yüksek sesle konuşmuyor artık,

çünkü burada ses değil emek duyuluyor.

Bazen düşünüyorum,

biz mi fabrikanın içindeyiz,

yoksa fabrika mı bizim içimizde?

Akşam olduğunda yine üstümüz toz,

ama bu kez biraz daha ağır.

Çünkü sadece beden değil,

düşünceler de yoruluyor burada.

Yine de eve dönerken şunu fark ettim:

Bu hayat zor değil…

Bu hayat, insanı olgunlaştıran bir sınav gibi.

Ve biz her gün o sınavın içinden

sessizce geçiyoruz.

— Yazar Bilal Filiz