ORMANIN SON KUŞU

ORMANIN SON KUŞU

Ağaçkakan, annesini bulmak istiyordu. Orman eskisi gibi değildi. Eskiden orman çok daha güzel, çok daha yeşil ve çok daha sessiz bir huzura sahipti. Ağaçların yaprakları rüzgârda yumuşakça sallanır, kuşlar sabahları neşeyle öterdi. Her yerde çiçekler açardı. Böcekler çiçeklerin etrafında uçuşur, kelebekler bir daldan diğerine konardı.

Ama şimdi orman daha sessizdi. Kuş sesleri azalmıştı. Bazı günler hiç ses duyulmuyordu. Rüzgâr bile daha ağır esiyor gibiydi. Sanki orman yorulmuştu.

Küçük ağaçkakan kendini “son kuşlardan biri” gibi hissediyordu. Çünkü etrafında çok az kuş kalmıştı. Bazı kuşlar gitmişti, bazıları ise saklanmıştı. O ise hâlâ annesini arıyordu.

Annesi birkaç gün önce yiyecek bulmak için uçmuştu. Ama geri dönmemişti. Küçük ağaçkakan o günden beri her sabah erkenden uyanıyordu. Kalbi hep endişeliydi.

Her ağaca bakıyor, her kovuğa giriyor, her sesi dinliyordu. Ama annesini bulamıyordu. Bazen bir yaprak sesi duyduğunda bile heyecanlanıyordu: “Acaba annem mi?” diye düşünüyordu. Ama her seferinde yanılıyordu.

Ormanda onunla konuşan tek canlı yaşlı bir kaplumbağaydı. Kaplumbağa çok yavaş yürürdü ama çok şey bilirdi. Ormanı iyi tanırdı.

Bir gün kaplumbağa yavaşça yanına geldi.

“Orman değişiyor, küçük ağaçkakan,” dedi.

Ağaçkakan başını eğdi.

“Ben annemi bulamıyorum,” dedi üzgün bir sesle.

Kaplumbağa biraz durdu. Sonra yavaşça konuştu:

“Bazı kuşlar başka yerlere gitmiş olabilir. Bazıları daha sakin yerlerde yaşıyor olabilir. Ama umudunu kaybetme.”

Ağaçkakan düşündü. Sonra sordu:

“Ben de yalnız mı kalacağım?”

Kaplumbağa başını salladı.

“Hayır. Hiç kimse tamamen yalnız kalmaz. Doğa her zaman bir yol bulur.”

Ama küçük ağaçkakan yine de annesini bulmak istiyordu. Bu yüzden karar verdi. Ormanda daha uzak yerlere gidecekti.

Ertesi sabah erken kalktı. Gökyüzü açıktı ama hava biraz serindi. Rüzgâr hafif esiyordu. Ağaçkakan kanatlarını açtı ve yola çıktı.

Yol boyunca orman daha da sessizdi. Bir zamanlar kuşların dolu olduğu dallar şimdi boştu. Çiçekler daha azdı. Böcekler daha az görünüyordu. Ama yine de bazı yerlerde hayat devam ediyordu.

Bir süre sonra küçük bir dereye ulaştı. Su berraktı. Taşların arasından sessizce akıyordu. Suyun sesi huzur veriyordu.

Orada küçük bir serçe gördü. Serçe bir dala konmuştu. Etrafına korkuyla bakıyordu.

Ağaçkakan yaklaştı.

“Merhaba,” dedi.

Serçe hafifçe cevap verdi:

“Merhaba.”

Ağaçkakan sordu:

“Annemi gördün mü?”

Serçe başını eğdi:

“Hayır. Ama bazı kuşlar vadiye gitti.”

Ağaçkakan bunu duyunca umutlandı.

“Vadi nerede?” diye sordu.

Serçe uzak bir yeri gösterdi:

“Orada.”

Ağaçkakan hiç düşünmeden uçmaya başladı. Kalbi hızlı çarpıyordu. Belki de annesi oradaydı.

Uzun bir uçuşun ardından vadiye ulaştı. Burası daha genişti. Ağaçlar daha seyrekleşmişti. Açık alanlar vardı. Bazı yerlerde uzun yollar görünüyordu. Uzaklardan hafif sesler geliyordu.

Küçük ağaçkakan biraz tedirgin oldu. Çünkü burası ormana benzemiyordu. Ama yine de ilerledi.

Bir sincap dalların arasından seslendi:

“Buraya dikkat et! Her şey eskisi gibi değil.”

Ağaçkakan durdu:

“Ben annemi arıyorum,” dedi.

Sincap üzüldü:

“Burada birçok kuş farklı yerlere gitmiş. Belki annen de başka bir yerde.”

Ama ağaçkakan vazgeçmedi. Kanatlarını açtı ve uçmaya devam etti.

Vadinin ortasında bir baykuş gördü. Baykuş bir ağacın tepesindeydi. Yorgun görünüyordu.

Ağaçkakan yaklaştı:

“Sen annemi gördün mü?” diye sordu.

Baykuş bir süre sustu. Sonra yavaşça konuştu:

“En son kuzeyde küçük bir yeşil alan vardı. Orada birkaç kuş yaşıyordu.”

Ağaçkakanın gözleri parladı:

“Teşekkür ederim!”

Hemen o yöne uçtu.

Uçtu, uçtu, uçtu…

Yol uzundu ama o yorulmadı. Çünkü annesini bulma umudu vardı.

Bir süre sonra küçük bir yeşil alana ulaştı. Burası ormanın küçük bir parçasıydı ama hâlâ canlıydı. Ağaçlar vardı. Çiçekler vardı. Su vardı. Kuş sesleri yeniden duyuluyordu.

Ağaçkakan durdu. Etrafına baktı. Kalbi hızla atıyordu.

Birden bir ses duydu:

Tık… tık… tık…

Bu sesi çok iyi tanıyordu. Gözleri büyüdü.

“Anne?” diye fısıldadı.

Sesin geldiği ağaca baktı.

Bir ağaçkakan yavaşça dışarı çıktı. Bu onun annesiydi.

“Geldin mi?” dedi anne ağaçkakan.

Küçük ağaçkakan sevinçle uçtu ve annesine sarıldı. Çok mutlu olmuştu. Gözleri doldu.

“Ben seni çok aradım,” dedi.

Anne ağaçkakan onu sakinleştirdi:

“Ben buradayım,” dedi.

Küçük ağaçkakan etrafına baktı:

“Ormanda çok az kuş kaldı,” dedi.

Anne ağaçkakan yavaşça cevap verdi:

“Evet, ama biz buradayız. Ve bazı kuşlar hâlâ yaşamaya devam ediyor.”

Küçük ağaçkakan biraz rahatladı. Artık yalnız olmadığını biliyordu.

“Demek tamamen yalnız değiliz,” dedi.

Anne gülümsedi:

“Hayır. Hiçbir zaman tamamen yalnız değiliz.”

Günler geçti. Küçük ağaçkakan annesiyle birlikte yaşamaya başladı. Yeni yerde diğer hayvanlar da vardı. Serçeler, sincaplar, kelebekler… Hepsi yavaş yavaş geri geliyordu.

Bir gün yaşlı kaplumbağa da geldi.

“Demek sizi buldum,” dedi.

Herkes mutlu oldu.

Küçük ağaçkakan gökyüzüne baktı. Artık kendini “son kuş” gibi hissetmiyordu. Çünkü yalnız değildi.

Bir sabah rüzgâr hafifçe eserken kendi kendine düşündü:

“Hayat devam eder. Önemli olan birlikte olmaktır.”

Ve küçük ağaçkakan, annesiyle birlikte yeni hayatına devam etti.