'O' İLHAMIN TA KENDİSİ

Bir sigara yaktım. Dumanı en içimi sardı. Açık radyoda birbiri ardına tıngırdayan şarkıların belli belirsiz sesi... Kulak kesildiğimden değil. Öylesine çalıyorlar işte. Ben ise ilham arayan aciz bir yazar çaresizliğindeyim. Dört bir yanım ‘yazamamak’la çevrili. Sonra bir anda O’nun resmini görüyorum. Sanki İLHAM’ın beden bulmuş hali. O’nu aradığımı o an farkediyorum. Kalemimin yüzünde istemsiz bir gülümseme. Seyretmeye başlıyorum onu. Sanki bir günbatımı izlermişim gibi. Düzleştirdiği koyu saçlarının arasına serpiştirilmiş güneş vari sarılıklar yüzünü aydınlatmış. Birbiriyle eşit dudaklarında neredeyse zor görülecek hafif bir gülümseme. Ama sanki biraz buruk gibi. Hissettiğim bu şey de umarım yanılıyorumdur diye iç geçiriyorum. Zira o dudaklara yakışacak tek şey içten bir gülümseme. 

Duruyorum biraz. En derininden birkaç nefes alıp veriyorum. Sonra yine sigaramdan çektiğim içimi saran o dumanlar. Ama çok fena O’nu  yazasım var. Yine seyretmeye başlıyorum resmini. Çok güzel. Güzel kelimesinin yetersiz kalmasından korksam bile o çok ama çok güzel. Kalemimin rengi gibi kaşları, dudaklarının kenarında biten ince çizgileri… Dedim ya, o İLHAM’ın ta kendisi. O an düşünüyorum da, O’nu yazmak mı daha heyecanlı, yoksa O’na yazmak mı? Cevap ne olursa olsun yine de O var kelimelerimin içinde. Ve tüm bunları okuyacak oluşu kalbimdeki şuursuz rüzgarın sebebi… Yine derin derin nefes alıp verişim, yine sigaramdan bir nefes çekişim ve yine onu izleyişim. Ardından da en sona bıraktığım o gözlerini yazmaya kalkışım.

Bir çift sonsuzluk olan o gözleri… Resmi olmasına rağmen baktıkça kaybolduğum gözleri. Kalın kirpiklerinin arasına gizlenmiş, kocaman gözbebekleri olan o gözleri… Yazarken ellerimin titrediğini o an farkediyorum. Ama bakışlarında da bir yorgunluk var gibi sanki. Tıpkı dudaklarını saran gülümsemesindeki burukluk gibi. Belki de böyle düşünmekte yanılıyordum diyorum yarım ağzımla ama yanılmadığı hissedebiliyorum.  Kalbindeki yorgunluğu, ruhundaki kırgınlığı yazarken ellerimi titreten o gözlerindeki bakışlardan hissedebiliyorum. Sigaram bitti bitecek. O’na dair yazacaklarım da öyle. Ama şimdilik öyle. Biliyorum ki o yine ansızın karşıma çıkacak. Resmiyle olsa bile. Ve O yine İLHAM olup kelimelerimin doğma sebebi olacak, yüzündeki buruk tebessüm, kalbindeki yorgunluk ile. O ana dek bekleyecek kalemim, tıpkı bir başka bekleyen olan kalbimle…
                                                         (HAN)