Matmazel

Dün Ankara’da bir köpek öldü. Pardon: Öldürüldü! Bu bir “olay” değildir. Bu bir suçtur.
Bu bir şiddet suçudur. Bu, gücü yetenin, gücü yetmeyene uyguladığı en çıplak, en savunmasız şiddettir.

Bu bir “yanlışlık” değildi.
Bu bir “talihsiz olay” değildi.
Bu bir “ihmal” hiç değildi.

Ve en kötüsü de biz bunu tanıyoruz: Bir canlıya vurup sonra akşam evine gidip çorba içebilen bir ruh hâli bu. Bir canın gözünün sönmesini izleyip “işimi yaptım” diyebilen bir zihniyet bu.

Tolstoy der ki: “Bir toplumun medeniyet seviyesi, hayvanlara davranışından anlaşılır.”

Eğer ölçü buysa, hepimiz bugün aynaya bakmak zorundayız. Bir köpeğin öldürülmesine alışan bir toplum, yarın çocuğun öldürülmesine de bir gerekçe bulur. Bugün “zaten sokak köpeğiydi” diyen ağız, yarın “zaten açık giyinmişti” demeye başlar. Vicdan böyle çürür.

Ama biz böyle bir medeniyet değildik. Çünkü bizim tarihimiz, hayvana vurmayı değil; hayvanı korumayı öğütledi bize:

On bin kişilik bir orduyla Mekke’nin fethine gidilirken, yol üzerinde yavrularını emziren bir köpek gören Peygamber Efendimiz (s.a.v.), Cuayl bin Sürâka’yı çağırıyor ve o köpek ile yavrularının başına nöbetçi dikiyor. Emir şu: “Ürkütülmeyecekler.”

Bir ordu durduruluyor.
Bir fetih yavaşlatılıyor.
Bir köpek ürkmesin diye.

İşte biz buradan geliyoruz. Biz, yük hayvanlarına taşıyabileceklerinden fazla yük yüklenmemesi için ferman çıkartan Sultan III. Murat’ın torunlarıyız. 

Bir atın sırtına aşırı yük bindiren adamı yakalatıp, o yükü adamın sırtına yükleten ve at dinlenene kadar adamı ayakta bekleten Sadrazam Koca Mehmet Paşa’nın nesliyiz biz.

Çankaya’da güvercinleri, atları, köpekleri olan ve Alp isimli köpeği öldüğünde günlerce üzüldüğü anlatılan Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün mirasıdır bize ‘hayvan sevgisi’. 

Aynı yüzyıllarda, Paris’te her yaz bir gün sokak kedileri çuvallara doldurulup yakılırken ve halk da bunu bir festival gibi izlerken; biz, Camilerimizin duvarlarına kuş yuvaları, bahçelerine de hayvanlar için yalaklar yapmakla meşguldük… 

Bu yüzden mesele Matmazel değil. Mesele bizim kim olduğumuz. Bugün açılan imza kampanyası da bu yüzden önemlidir. Bir cezalandırma talebi değil, bir hat çizgisidir. “Buraya kadar” deme çabasıdır.

Failler yargılanmalıdır.
Görüntüler açıklanmalıdır.
Süreç örtülmemelidir.

Çünkü adalet sağlanmazsa bu sadece bir ölüm değil, bir davetiye olur. Yeni şiddetlere, yeni kötülüklere, yeni Matmazellere.

Unutmayın: Bir hayvanı korumak “hayvanseverlik” değildir.
Bu, sadece bir insan kalma çabasıdır.

İMZA İÇİN: https://www.change.org/p/matmazel-i-kirli-d%C3%B6verek-%C3%B6ld%C3%BCrenler-cezaland%C4%B1r%C4%B1ls%C4%B1n-matmazeli%C3%A7inadalet