BİR BEKLEME ODASI ANATOMİSİ: KAPIDA BIRAKILAN DUYGUSAL ZIRHLAR 

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Bir bekleme odasında başlayan içsel yolculuk üzerinden kontrol etme arzusunu, mükemmeliyetçiliği ve yetersizlik korkusunu sorguluyor. Bazen güçlü kalmak için kuşandığımız zırhların bizi hayattan uzaklaştırdığını, biraz esnemenin ve akışa izin vermenin de mümkün olduğunu anlıyoruz

18 Kasım 2026 - 07:37
18 Kasım 2026 - 07:37 ⏱ 6 dk Okuma Süresi
 0  35
BİR BEKLEME ODASI ANATOMİSİ: KAPIDA BIRAKILAN DUYGUSAL ZIRHLAR 

BİR BEKLEME ODASI ANATOMİSİ: KAPIDA BIRAKILAN DUYGUSAL ZIRHLAR

Her seans saatimden tam 30 dakika önce gelirim danışmanlık merkezine. Asansörün kat göstergesindeki kırmızı sayıların yükselişini izlerken içimdeki o aceleci, bir aksilik çıkar da yetişemezsem diye pimpiriklenen beyaz yakalı ile yavaşlamaya çalışan ruhum arasındaki çekişme başlar her defasında.

İçerideki terapi odası bir sığınaksa bu bekleme salonu da o sığınağın gümrük kapısıdır sanki. İnsan, içeri girmeden önce üstündeki kaçak yükleri, gizli zırhları arındırmak ya da tam tersi, daha da sıkı kuşanmak için bekliyordur o salonda.

Bekleme salonundaki diğer "görünmeyen" danışanlarla ya da kendi iç seslerimin yankısıyla paslaşmak iyi mi geliyor, bilmiyorum. Ama asıl seansın içeri girmeden önce, kapının dışında, o koltuklarda otururken başladığını Özlem Hanım demeden de hissediyordum tabii ki.

"Mehmet Bey, bugün kapının dışındaki o salonda kimleri beklettiniz?" sorusunu bana ilk sorduğunda dedim ki: Vallahi billahi de bu sorunun geleceğini biliyordum hocam ben. Evet, evet, siz de tahmin ediyorsunuzdur, dış dünyanın gürültüsü ile buranın sessizliği arasında sıkışıp kalmış bir akustikte kendi sesimi en net bu boşlukta duymam gerektiğini söylemişti.

Aslına bakarsanız Özlem Hanım, kendimi 30 dakika önce gelmekten alıkoyamıyorum. Ancak durduğum an o salonun sessizliği de bana fazla geliyor. Boşta kalmak bir suç gibi hissettiriyor, üretemediğim her anda zaman kaybediyormuşum gibi. Dışarıda dünya "Üret, yetiş, başar!" diye çığlık atarken bu salon beni bir "eşikte" tutuyor sanki. Eşikler size de tekinsiz gelmiyor mu Özlem Hanım? Ne bileyim, ne dışarıdayım ne de içeride. Rollerimi düşürmekten korktuğum yerde oluyorum sadece.

"Salonda zaman durduğunda içinizde konuşmaya başlayan o huzursuz ses size tam olarak ne söylüyor?" diye sordu Özlem Hanım.

"Yetersiz kaldığımı... Yetişemediğimi. Zihnim durursa inşa ettiğim her şey dağılacakmış gibi geliyor."

"Kendi yorgunluğunuzu saklamak için harcadığınız o devasa enerji, asıl ruhunuzu tüketiyor olabilir mi?"

Haklı tabii... Zaten ne zaman o koltuğa otursam cep telefonumu çıkarıp maillerime bakasım geliyor. Bir tür savunma mekanizması belki de. Kendime "Ben meşgulüm ve güçlüyüm." mesajı veriyorum.

"Ekranı bir kalkan gibi kullanıyorsunuz. Bekleme salonunun o akustiğinde duyacağınız kendi dip sesinizden kaçmak için telefonun gürültüsüne sığınıyorsunuz diyebilir miyiz Mehmet Bey?"

Diyebiliriz tabii Özlem Hanım, diyemez olur muyuz?

"Ya da Mehmet Bey, bekleme salonundaki otuz dakikayı kadrajı ayarlamaya çalışarak geçiriyor olabilir misiniz? Işık doğru mu, duruşunuz tam mı... Hayatı yaşamak yerine hayatın fotoğrafını çekmeye odaklanmış bir fotoğrafçı gibi misiniz acaba? İçeri girdiğinizde vizörü bir kenara bırakabildiğinizi düşünüyor musunuz?"

Ah be Özlem Hanım, o vizörü bıraktığım an netlik bozulacakmış gibi geliyor işte bana. Bulanık bir hayatı kim ne yapsın hem?

"Asıl derinlik, o odak dışında kalan bulanıklıklarsa peki Mehmet Bey? Her şeyi kusursuz bir haritaya oturtma çabanız var fakat gerçek arazinin, yani hayatın, krizlerin, spontanlığın o haritaya hiç uymuyor olması sizi hayal kırıklığına uğratıyor. Arazinin pürüzlerini, taşlarını, çamurunu unutup sadece çizgilerle yaşamaya çalışıyorsunuz. Oysa hayat çizgilerin arasında değil, o boşluklarda akıyor."

"Haklısınız Özlem Hanım, haklısınız, dahası bile var. Sanki bir demirci ocağındayım. Zihnim sürekli kızgın demiri dövüyor: 'Daha düzgün ol, daha simetrik dur, çapak bırakma.' Ama çeliğe o kadar çok su verdim ki artık esneyemiyorum. Eğilirsem kırılacak gibiyim."

"İşte bu yüzden esnemekten korkuyorsunuz Mehmet Bey. Çünkü sertleşmeyi 'güçlü olmak' sanmışsınız. Oysa en dayanıklı ağaçlar rüzgârda esneyebilenlerdir; kırılmamak için bükülmeyi kabul etmek gerekir."

"Eski Çarşı'daki Tabakhane'yi biliyor musunuz Özlem Hanım? Eskiden derilerin arındırıldığı yerden bahsediyorum... Ben de ruhumu tabaklamaya çalışıyorum sanki. İçimde geçmişin kireç havuzları, pişmanlığın tanenleri, sabrın bekleyişi... Hayat insanı incitmek için değil, çürümekten kurtarmak için sertleştiriyor. Fakat şöyle de bir tehlikesi var, değil mi? Ruhumu tabaklarken kalbimi köseleye çevirmek. Yani bütün meseleleri çözdüğümüzde geriye dayanıklı bir deri kalabiliyor ama hissedebilen ruh kalmayabiliyor. Ya benim de öyleyse Özlem Hanım? Öyle mi hatta, Özlem Hanım?"

"Bakın işte, anlamışsınız. Ben hayatımın her anının kılavuzunu yazmaya çalışmalıymışım gibi hissediyorum. Bunları okumaya, uygulamaya mecburmuşum gibi, yani hani zaten hayatın normali bu olmalıymış gibi geliyor Özlem Hanım."

"Haklısınız, zihniniz İngiliz çimi gibi tek bir otun bile hizasını bozmasına izin vermiyor, görebiliyorum bunu. Ama hayat bir sarmaşıktır Mehmet Bey; kendi bildiği gibi tırmanır. İçinizdeki o yabanıl otları, kendiliğinden büyüyen sarmaşıkları sürekli budamaktan yoruldunuz ki buradasınız."

"Yorgunum ama budamazsam her yeri saracaklar diye çok korkuyorum Özlem Hanım. Yorgun argın da olsam ne olacağını bilememe, kontrolü kaybetme korkusu bana her an o otları nizami biçtirtiyor. Evet, pek tabii çok yorgunum..."

Hafifçe gülümsedi Özlem Hanım.

"Haftaya devam edeceğiz. Ama sizden küçük bir ricam var: Gelecek seansa 30 dakika önce değil, sadece 15 dakika önce gelin. Ve o on beş dakikada telefonunuza bakmak yerine bıraktığınız o sarmaşıkların ilk filizlerini izleyin. Haftaya budamaktan vazgeçtiğinizde nelerin yeşerdiğini konuşacağız, olur mu?" dedi.

Başımı salladım. Kapıdan çıkarken bekleme salonuna baktım; orası gözüme sarmaşıklarla kaplı geniş bir düzlük gibi göründü. Asansörün düğmesine bastım. Kırmızı sayıların inişini izlediğim anda yukarı çıkarken içimdeki o beyaz yakalı kravatını gevşetip bana aynadan göz kırpmıştı. Asansördeki diğer insanlar görmeden karşılık verdim.

Özlem YEDİPARMAK

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

ÖZLEM YEDİPARMAK 1988 Zonguldak doğumludur. 2010 Marmara Universitesi Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik Bölümünden mezundur. Safranbolu'da bir Ortaokulunda Rehber Öğretmen olarak görev yapmaktadır.