BAZI YERLERE BİR DAHA AYNI HİSLE DÖNÜLMÜYOR

Bugün, yıllar sonra bir yere yeniden gittim.

​Bir zamanlar içinde kendimden çok şey bıraktığım, her köşesine ayrı bir anlam yüklediğim bir yerdi. Orada yaşanmış küçücük anların bile zihnimde kendine ait bir yeri vardı. Bazılarını bir şarkının birkaç saniyesi hatırlatırdı bana, bazılarını bir koku, bazılarınıysa hiç beklemediğim bir anda içimde beliriveren o tanıdık sızı...

​O yere dair hafızamda hâlâ koskoca bir hikâye vardı.

​Yıllar sonra aynı hikâyenin içine yeniden girdiğimde ise garip bir şey oldu.

​Her şey yerli yerindeydi.

​Ama ben değildim.

​Sokaklar aynıydı belki. Duvarlar hâlâ aynı yerlerdeydi. Gökyüzü yine aynı gökyüzüydü. Belki rüzgâr bile eskisi gibi esiyordu. Fakat bir zamanlar içimde büyük bir karşılığı olan şeyler, bu kez içimde aynı yankıyı uyandırmadı.

​Eskiden kalbimin hızlandığı yerde bu kez yalnızca durup baktım.

​Ne büyük bir özlem vardı içimde ne de geçmişin üzerime çöken ağırlığı...

​Sadece tanıdık bir sessizlik.

​Ve o an fark ettim: İnsan bazı yerlere yıllar sonra geri döndüğünde aslında bir mekâna dönmüyor.

​Geçmişine dönüyor.

​O zamanki kendisini bulmaya gidiyor.

​O günkü heyecanını, o zamanki mutluluğunu, belki bir zamanlar çok inandığı şeyleri yeniden hissedebileceğini sanıyor. Sanki aynı sokağın köşesinden dönünce yıllar önceki hâli karşısına çıkacakmış gibi...

​Ama zaman yalnızca takvim yapraklarını değiştirmiyor.

​Bizi de sessizce değiştiriyor.

​Belki de ben bazı yerlere olması gerekenden fazla anlam yüklemiştim.

​Belki o yerlerin bana hissettirdiğini sandığım şey, aslında o yerlerden hiç gelmemişti.

​Belki ben o zaman mutluydum.

​Belki heyecanlıydım.

​Belki umutluydum.

​Belki bir şeylere bütün kalbimle inanıyordum.

​Ve zamanla o duygular benden uzaklaşınca onların izini bıraktığım yerlerde aramaya başladım.

​Oysa bir yer bize hiçbir şey hissettirmez.

​Biz hissederiz.

​Bir sokağı güzel yapan, taşları ya da binaları değildir. O sokakta yürürken kim olduğumuzdur.

​Bir masayı unutulmaz yapan masa değildir. O masada otururken içimizden geçenlerdir.

​Bir şehri özleten de sokakları değildir.

​Orada bıraktığımız hâlimizdir.

​Belki bu yüzden bugün aynı yere gittiğimde eski hislerimi bulamadım.

​İlk başta bunu biraz üzücü buldum.

​Sanki geçmişte yaşadığım güzel şeylerin değeri azalmış gibi...

​Sanki artık aynı özlemle hatırlamıyorsam bir zamanlar hissettiklerim yeterince gerçek değilmiş gibi.

​Sonra düşündüm.

​Bir anıyı artık aynı duyguyla hatırlamamak, o anının değersiz olduğu anlamına gelmiyor.

​Bazı anılar sonsuza kadar aynı acıyla, aynı özlemle, aynı heyecanla yaşansın diye değil; bir zamanlar hayatımızın bir parçası olduklarını hatırlayalım diye var.

​Çünkü her güzel şeyin sonsuza kadar canımızı acıtması gerekmiyor.

​Bazı anılar zamanla yumuşuyor.

​Bazıları uzaklaşıyor.

​Bazılarıysa bir gün dönüp baktığımızda yalnızca gülümsememize yetiyor.

​Ve belki büyümek biraz da bunu öğrenmek.

​Geçmişi olduğu gibi korumaya çalışmak yerine ona teşekkür edip yolumuza devam edebilmek.

​Çünkü bugün aynı yerde eski beni bulamadım.

​Ama bunun yerine başka bir şey buldum.

​Yeni beni.

​Bu kez aynı yollardan başka düşüncelerle yürüdüm. Başka şeylere güldüm. Başka şeyleri fark ettim. Başka bir hayatın içinden baktım aynı manzaraya.

​Ve belki de en güzeli buydu.

​Yıllar önce oraya bir hikâyenin başında gelmiştim.

​Bugün ise başka bir hikâyenin ortasında geldim.

​Yer aynıydı.

​Ama hikâye değişmişti.

​Ben değişmiştim.

​Ve anladım ki insan, bir zamanlar sevdiği şeylerin yanına geri döndüğünde bile aynı insan olarak dönmüyor.

​Belki de hiçbir yere aynı hisle dönemememizin sebebi budur.

​Çünkü biz, bıraktığımız yerde kalmıyoruz.

​Hayat bizi alıp başka yerlere götürüyor. Başka insanlar yapıyor. Başka şeyler öğretiyor. Bazı duygularımızı elimizden alıyor, yerlerine yenilerini bırakıyor.

​Sonra bir gün, yıllar önce çok şey ifade eden bir yere geri dönüyoruz.

​Ve orada geçmişimizin bizi beklemediğini fark ediyoruz.

​Çünkü geçmiş, bizi beklemek için değil; bizden geçip gitmek için yaşanmış.

​Belki de bazı yerlerde eski hislerimizi değil, eski hâlimizi bırakmışızdır.

​Biz ise yolumuza devam etmişizdir.

​Bu yüzden bugün o yere döndüğümde içimde eskisi gibi bir şey olmadı.

​Ve ilk kez bunun bir eksiklik olmadığını düşündüm.

​Çünkü bazı şeylerin aynı kalmaması, onların hiç güzel olmadığı anlamına gelmez.

​Bazı şeyler yalnızca zamanını doldurur.

​Bazı yerler, hayatımızın belli bir dönemine ev sahipliği yapar.

​Sonra biz büyürüz.

​Ve bir gün geri döndüğümüzde oraya ait hissetmediğimizi değil, artık oraya sığamayacak kadar değiştiğimizi fark ederiz.

​Belki geçmişin kapısını yeniden açtığımızda içeride bizi bekleyen şey, özlediğimiz o eski hayat değildir.

​Belki orada yalnızca bir zamanlar olduğumuz kişi vardır.

​Bize uzaktan bakıp sessizce gülümseyen...

​Ve belki ona yapabileceğimiz en güzel şey, onu yeniden yaşamaya çalışmak değil; bir zamanlar var olduğu için teşekkür edip yolumuza devam etmektir.

​Çünkü bazı yerlere geri dönebiliriz.

​Bazı sokaklardan yeniden geçebiliriz.

​Aynı manzaraya yeniden bakabiliriz.

​Ama bazı hislere bir daha dönemeyiz.

​Çünkü o hisler, o yerde değil...

​bizim artık olmayan bir hâlimizde yaşamıştır.