YALNIZLIK DUVARI

kendim ördüm yalnızlığımın duvarlarını

her tuğlası bir susuş bir unutuluş bir kırılış

ellerimle kazıdım gecelerin sırrını

kendi iç sesimde sustum

kendi çığlığımla sağır oldum

bir sandal gibi bağlı kaldım kıyısızlığa

rüzgâr esmedi dalga vurmadı

ama zaman

durmadan çürüttü tahtalarımı

bir kapı aradım içime açılan

buldukça duvarlaştım

aynalarda tanımadım gözlerimi

çünkü gölgem bile sırt çevirmişti bana

kimse dokunmasın istedim

biriken kırıklarıma

çünkü eller

çoğu zaman bir kalbi taşır gibi değil

bir taşı atar gibi yaklaşır kalbime

bazen

bir çiçeğin kokusu bile ağır gelirdi

bir gülüş

bir ses

bir nefes

hepsi duvarlarıma çarpar

geri döner sessizce

kendim ördüm yalnızlığımın duvarlarını

ama kapı koymadım bilerek

çünkü bazen

bir çıkış umudu aradım içimde

ama umut

en keskin acıdır insanın içinde

ve şimdi

bir yıldız düşse içime

kıvılcımı bile ulaşmaz bana

o kadar kalın

o kadar derin

duvarlarla çevriliyim

ama hâlâ bir sızı var içimde

belki bir gün

bir ses

bir ses gelir de

yıkılır

kendim ördüğüm duvarlar diye