her tuğlası bir susuş bir unutuluş bir kırılış

ellerimle kazıdım gecelerin sırrını

kendi iç sesimde sustum

kendi çığlığımla sağır oldum

bir sandal gibi bağlı kaldım kıyısızlığa

rüzgâr esmedi dalga vurmadı

ama zaman

durmadan çürüttü tahtalarımı

bir kapı aradım içime açılan

buldukça duvarlaştım

aynalarda tanımadım gözlerimi

çünkü gölgem bile sırt çevirmişti bana

kimse dokunmasın istedim

biriken kırıklarıma

çünkü eller

çoğu zaman bir kalbi taşır gibi değil

bir taşı atar gibi yaklaşır kalbime

bazen

bir çiçeğin kokusu bile ağır gelirdi

bir gülüş

bir ses

bir nefes

hepsi duvarlarıma çarpar

geri döner sessizce

kendim ördüm yalnızlığımın duvarlarını

ama kapı koymadım bilerek

çünkü bazen

bir çıkış umudu aradım içimde

ama umut

en keskin acıdır insanın içinde

ve şimdi

bir yıldız düşse içime

kıvılcımı bile ulaşmaz bana

o kadar kalın

o kadar derin

duvarlarla çevriliyim

ama hâlâ bir sızı var içimde

belki bir gün

bir ses

bir ses gelir de

yıkılır

kendim ördüğüm duvarlar diye

Belki hiçbirini okumadın,

Belki hepsini okudun ama sustun,

bilmiyorum...

İnsan bazen cevapsız kalmayı cevap zannediyor.

Şimdi gecenin en sessiz yerindeyim,

Penceremde yansıması var koca şehrin, 

Ama içimde yalnızca senin gidişin,

Aklımda tek soru;

Bir insanın yokluğu,

Nasıl bu kadar kalabalık olabilir?

Sen gittikten sonra,

Çayım hep erken soğudu,

En güzel ezgiler yarım kaldı,

Gülmek bile ayıp gibi geldi bazen.

Gelmeyeceksin biliyorum.

Başkalarının baharlarında çiçek açacak;

Başkalarının yazında ısınacak,

Başkalarının hayatında olacaksın,

Mutlu olacaksın, mutlu olacaksınız...

Ben ise sana aşık,

Yokluğuna alışık,

Sensizliğin soğuğunda yaşayıp;

yok olacağım.

Yine de vazgeçmeyeceğim;

Ne seni beklemekten,

Ne seni sevmekten.

Bilmiyorsun...

Bilmezsin...

Ben hâlâ,

Bir gün kapımı çalacakmışsın gibi, 

Topluyorum dağılan hayatımı.

Hâlâ sana anlatacak şeyler biriktiriyorum.

Bazen bir filmi yarısında durdurup,

Bunu görse kesin çok gülerdi diye, düşünüyorum.

Sana dair ne varsa,

Bir çekmecede değil!

Kalbimin en yorulmuş köşesinde saklıyorum.

Üstünde tek bir notla beraber;

Sen hiç gelmesen bile,

Ben seni seveceğim.

Sokaklar yıkık dökük;

Binalar harabe, 

Işık yok!

Sanki bu şehir hiç yaşamamış gibi.

Bir zamanlar sen kokan bahçelere gidiyorum. 

Güller solmamış ama sen kokmuyor.

Dikenleri her tarafımı kesiyor;

Toprak kurumuş,

Bin melal sarıyor her yanımı.

Dostlarımla oturduğum o parka gidiyorum.

Köşe bucak bomboş;

Her taraf ıssız,

Bir gölge bile gelmiyor yanıma.

Her şeyin başladığı o yere gidiyorum.

Son kez bakmak için,

Bir tek orası sağlam;

Ben yıkık dökük şehrin kendisi. 

Yenilgi yüzü görmedim.

Bin hainle vuruştum, 

Pes etmek nedir bilmedim.

Bir bakışınla,

Bir gülüşünle,

Bir senle savaşamadım;

Yenildim, 

Pes ettim,

Çünkü sen,

Kılıçla silahla değil!

Sensizlikle saldırdın bana.

Ne bir cephe kurabildim,

Ne sığınacak bir sınır bulabildim.

Dört bir yanım sensizliğinle çevrildi,

Yenildim, esaretine boyun eğdim.

Oysa ben,

En çetin geceleri sabaha bağlamıştım.

En derin yaraları gülüşle kapatmıştım.

Ama şimdi,

Ne gece var ne sabah,

Ne gülüş var ne huzur,

Sadece bitmeyen bir esaret.

İlk defa yenilmedim hayatta;

İlk defa pes ettim.

Cesaret edemedim, 

Esaretinden kurtulmaya.

Ömrüm boyunca kaybetmekten korktum;

Kazanmak için savaştım,

Şimdi bu esarette şunu fark ediyorum,

Seninle savaşmayı tercih dahi etmeden,

Sana yenilmeyi seçtim.

Her savaşı kazanabilecek güçteki bu yürek,

Seninle savaşamadan pes edecek kadar ürkek.

Ömrüm geçiyor aynı ismi sayıklamakla

Aynı sokaklarda yürümekle

Ama hiçbir kapı açılmaz

Sen bilmezsin;

Bir bakışınla kurduğum şehirleri

Bir gülüşünle kurduğum düşleri

Bir öf çekmenle yıktığım her şeyi

Bilmezsin bendeki yerini

Bilmek istemezsin de zaten

Ben kendime bile gizlerim

Söyle bana dildârım;

Seni başka biriyle görmek

Bir gecede kaç sigara söndürür?

Çekilen duman ciğerlere midir

Hislerime midir?

Yıllar küle dönüşür parmak uçlarımda

Kokun ağır basar pas küf kokusuna

Her nefeste seni biraz daha içime çekerken

Kendimden biraz daha eksilirim

Bir gün gelir;

Duman dağılır

Koku uçar

Kül söner parmak uçlarımda

Adını bilmediğim bir ses dokunuyor omzuma.

Kendi ayak izlerimi takip ederken,

Yabancı bir adama dönüşüyorum adım adım.

Zaman, cebimde unuttuğum paslı bir çakı;

Açsam kanatacak, kapatsam huzursuz edecek.

Her soru başka bir kapı açıyor içimde;

Kapının ardında yine ben, 

Benden kaçmış bir ben...

Gözlerim gerçeğin kırık aynalarında çoğalıyor;

Hangisi benim, hangisi görmeyi unuttuğum?

Yürüdükçe bir fısıltı eşlik ediyor:

"Ya haklı çıkarsa korkuların?"

Kafamda büyüyen yollar var,

Hiçbiri dışarı açılmıyor.

Ben kendi labirentimin mimarı,

Kendi kurtuluşumun en kalın duvarıyım.

Ve 

Gecenin en sessiz yerinde

Birden anlıyorum:

Eren'in en büyük paranoyası,

Kendine yakalanma ihtimaliymiş.

Her adım bir kayıp, her nefes bir vedaydı.

Gökyüzü hâlâ solgun hâlâ ağır,

Avuçlarımda büyüyememiş bir çocuk,

Ve hâlâ onu tutamayan ellerim.

Yaş 20

Her gün biraz daha eksildim kendimden,

Geçmiş gölge gibi arkamdan geldi.

Anılar sessiz karanlık ve soğuk,

Hiçbiri yarama merhem olmadı.

Yaş 20

Ruhum uzun sokaklar kadar ıssız,

Gecelerce sustum yıldızlara baktım.

Cevap yoktu sadece içimde,

Kırık bir yankı, bitmeyen bir ağırlık.

Yaş 20

Ne kazandım ne de kaybettim denebilir;

Sadece yoruldum savaşın ortasında.

Hayat yol dediler ama karanlıktı,

Ve ben yolu ezberlemeden yaşlandım.

Yaş 20

Bu yükle ayağa kalkabilir miyim, bilmiyorum.

Belki bir başlangıç bir yerde gizlidir.

Ama şu an içimde tek bir düşünce var.

Bu yorgunluk kaç yıl daha benimle gelecek.

Dilimin ucunda büyür kelimeler.

Henüz söyleyemediğim cümlelerin sıcaklığıyla,

Sen sabahın ilk ışığında açılan bir kitap gibisin.

Cildinde gölgeler sayfalarında bahar kokusu.

Her satırında biraz daha kaybolduğum.

Bi'gülüşün var ki!

Sözlüklerde tarifi yok.

Ben tanım olarak kalbime yazdım.

Ellerin;

Rüzgârın dokunduğu kâğıt kadar ince,

tutunca insanın ömründen telaşı silen.

Gözlerinde eski bir efsane saklı,

Yüzyıllardır bekleyen bir şiir,

Ve ben:

O şiirin eksik mısralarını doldurmaya çalışan, Acemi bir şair...

Seni sevmek,

Bir kelimenin gölgesinde saklı anlamı bulmak gibi.

Zahmetli ama kutsal,

Zor ama güzel.

Ve bil ki bütün sözlerin sonunda,

Eksik bırakılan her mısrada,

Kalbime sığmayan bütün cümlelerde,

Ben sana şiir derim.

Fırtınalı bir geceydi;

Gök gürültüsüne karışmış gülüşün

Aklıma düşmüştü.

Ne olduğunu anlamayan masum yüreğim,

Aşk fırtınasına tutulmuştu.

Sokakta değildim;

Kutu kadar bir odada,

Kahveyle ısıtıyordum içimi.

Gözlerinle dolduruyordum mürekkebimi,

Kalbimdeki minik çırpıntılara esirdim...

Ama ıslanıyordum aşk fırtınasında.

Yağmur damlaları döverken camımı,

Yüreğim fırtınaya esirdi.

Kalbimdeki umutlar yeşermeyi bekliyordu, fırtınada...

Zaman aktı, günler devrildi takvimden;

Her şey bitti, hava duruldu.

Anladım ki fırtına sandığım şey,

Yüreğime ilk kez düşen bir tohumdu;

Adı "Sen" olan...

Bir yelken açtım kalbin ufkuna,

Rüzgâr sen, yön sen, harita sen.

Her fırtınada adına sığındım,

Her dalgada sana tutundum.

Sular anlatmaz seni;

Kelimeler yetmez,

Gözlerin pusulam oldu,

Şaşmaz.

Yanlışa götürmez,

Benim rotam bellidir çoktan,

Senin limanına yanaşmak özleminle.

Kimi gece dalgalar döverken gemimi;

Bakışın olur içime bir deniz feneri,

Karanlıklar bile sana çıkar sonunda,

Çünkü senin gülüşün sabahın habericisi.

Ne yana çevirsem dümenini bu gönlün,

Her rota seni yazıyor defterime,

Seninle başlar her serüvenim,

Ve bitiyor;

Yüreğine gelen gemiyle.

Bu sabah son kez gezdim evimi. Kimsenin haberi yoktu son olduğundan. Annem, babam, kardeşim... Bilmiyorlardı beraber yaşadığımız bu hane'yi son kez gördüğümü. İlk olarak beraber en çok vakit geçirdiğimiz odaya girdim. Duvarlara baktım. Çocukluğumdan beri asılı olan o saate baktım. Kafamı diğer yana çevirdiğimde televizyon ünitesiyle karşı karşıyaydım. Çocukluk fotoğraflarım, mezuniyet fotoğraflarım, rahmetli dedem, başarı belgeleri... Hepsine son kez baktım, iç çeke çeke... Koltuk takımına bile uzun uzun baktım. Son bakışların tadını çıkarttım. Odadan ayrılmak için arkamı döndüğümde anlamadığım bir güç beni tekrar bakmak için zorladı. Kapının girişinde son kez baktım. Ve mutfağa geçtim.

Mutfak masası, tezgah, dolap, bardaklar... Hepsini son kez izledim ve çıktım.

Evin diğer bölümlerine de son kez baktıktan sonra odame geçtim. 20 yıllık ömrümün geçtiği küp kadar yer... En fazla 6 metrekare... Ama benim için 6 tane dünyaya bedel... Odanın girişinde asılı led tablo beni karşıladı. Yanında duvara asılı forma koleksiyonum ve oyun posterleri de beni selamladı. Yatağımın hemen ucunda 2 yaşımdan beri benimle olan ayıcığım "Bobi" yine aynı saf gülümseme ile bana bakıyordu. Yatağımın ayak ucundaki bilgisayarıma baktım, o en sevdiğim oyunu -Mafia II- son kez oynadım. Ve bilgisayarı son kez kapattım. Odamın girişinde durup son kez odama baktım ve evimi terk ettim.

Kulağımda kulaklık, elimde sigara ile yaşadığım semti son kez gezdim. Gerek dayak yediğim gerek dayak attığım yeri gelince güldüğüm yeri gelince ağladığım, top oynadığım, saklambaç oynadığım, koşuşturduğum, okul çıkışı arkadaşlarımla gittiğim internet kafenin ve dönercinin olduğu kısaca iyi veya kötü anısı olan her mahalleyi tek tek gezdim. Yalan yok, gözüm dolmadı değil. Özleyecek miyim diye düşünüyordum bir yandan. Ama daha çok merak ettiğim özlenecek miyim?...

Hava kararmış şehir geceye teslim olmuştu. Sigaram bitmeye yaklaşmış, telefonumun şarjı çoktan bitmişti. Kim bilir beni kaç kez aradılar? Kaç mesaj attılar? Ulaşamadıkları için ne kadar panik oldular? Belki de hiç akıllarına bile gelmedim. 

Elimdeki son sigarayı yakmadan önce aklımdaki yere doğru gitmeye başladım. Zaten yakındım. Acele etmeme gerek yoktu. Son adımlarımı sakin sakin atarak değerlendiriyordum. Çok geçmeden yüksek bir üst geçide vardım. En tepesine doğru usul usul çıkarken son sigaramı yaktım ve çakmağımı aşağı fırlattım. Üst geçitin ortasına varınca çantamı çıkarttım sırtımdan. İçindeki iki şişe kolonyayı alıp çantama dökmeye başladım. Bir yandan da sigaramı içiyordum ağır ağır. İçime sindiği miktarda kolonya döktükten sonra kolonya şişelerini çantaya fırlattım. Üst geçitten şehirin manzarasını son kez izledim. Sigaramdan derin bir nefes aldım ama vermedim, ciğerlerimde tuttum. O pis duman ciğerlerimi işgal ederken sigaramı söndürmeden çantama attım ve çantam bir anda alev alıp yanmaya başladı. Üst geçitin korkuluklarına çıkıp içimdeki son dumanı da üfledim. Gözlerimi son kez kapatıp kendimi bıraktım, yeni bir maceraya ilk kez adım atmak için...

Bir bakışa aldandı insanoğlu,

Gerçeği görmedi sevdaya daldı.

Yarin gözlerini cennet sandı,

Sonunda kaldı yanında kışın ayazı.

Bir gülüşe inandı insanoğlu,

Yüreğine mühür sandı sahte sözü.

Ömrünü verdi yalancı aşka,

Sonunda kaldı tek başına, soğuğa mahkum.

Yalan dolu sözlere kandı insanoğlu,

Tutundu hayale düştü boşluğa.

Bir ömür bekledi vefasız eli,

Uzatmadı yalnız kaldı insanoğlu.

Hayallere daldı insanoğlu,

Rüyalarda buldu yitik sevdasını.

Uyandığında bomboştu dünya,

Bir aşkla başladı kapanmadı yarası.

Sırlı bir keman çalıyor zihnimde,

Telleri gerilmiş notaları kan ter içinde,

Her sabah şafakta başlıyor kederim;

Gözlerimde pus kalbimde bir yük.

Kelimeler yorgun düşüyor önüme,

Bir cümle kuracakken boğuluyorum.

Kağıtlarım sararıyor kalemim kırık,

Sanki her hece her nefes bir sancı.

Kütüphanem sığınak ama ciltler suskun,

İçimdeki yankı boş raflarda gezinir,

Bir şair söz ustasıyım belki;

Ama stres bir cellat gibi kanıma işler.

Sözler dolup taşar,

Gözlerimde pus kalbimde bir yük.

Bin kelime yetmez binbir kelime boşa,

Sözüm biter suskunluğa gömülürüm.

Stresin kırık kemanı çalar odamda gece gündüz.

Gecenin koynunda bu suskun şehiri izliyorum.

Elimde bir kahve soğuk ve acı.

Kapımın çalındığını duyuyorum.

Açınca görüyorum seni karşımda,

Beklenmeyen misafir.

İçeri aldığımda ilk başta her şey çok hoştu,

Elimdeki kahve güzelleşmişti,

Gece bitmiş, güneş bana uzaktan el sallıyordu,

Ama ben seni tanıyamaz olmuştum.

Bir anda evimi dağıtmaya başladın,

Her eşyamı kırdın,

Her sayfamı yırttın,

Mürekkebimi kuruttun,

Ve çıktın kapıdan, ardına bile bakmadan.

Bir bakışa bir dokunuşa özlem duyarken,

Gururumu bıraktım, seni aramaya başladım.

Bu şehrin ıssız sokaklarında;

Ama bulamadım.

Yeni yollar denedim,

Başaramadım.

Sana çıktı yollarım hep,

Ya da ben her defasında kayboldum.

Ümidim son durağında,

Her yeri kırık dökük evime döndüm.

Bir daha misafir almamak üzere kapattım kapımı,

Don misafirim sen ol diye;

Beklenmeyen misafir.

Sanki eski bir dostmuş gibi,

Suskunluğumu omzuma aldım bu akşam.

Yetim kalmış caddeleri turlamak için...

Adımı unutan sokak lambaları,

Birbirine tutunarak yanıyor hâlâ,

Bir ben eksik kalmışım her yerden...

Kaldırımlarda yankılanıyor sesim,

Sessiz bir dua gibi,

Duyan yok anlayan yok...

Bir çay ocağı köşesinden izliyorum hayatı,

Herkes birbirine bir cümle uzatırken,

Ben hâlâ nokta gibi duruyorum,

Her ümitsiz cümlenin sonunda.

Gökyüzü bile ben olmuş bu gece;

Ay kendini bırakmış,

Hiçliğin aynasında titreyerek.

Kimsem yok!

Bir ben bir de suskunluğum var.

İkimiz de konuşmuyoruz artık;

Sadece turluyoruz yetim kalmış caddeleri.

Gecenin kül rengi omzuma çökerken,

Rafın en ucunda tozlanmış bir dizenin,

Göğsünde yankılandım.

Bir harfin suskunluğunda günleri eledim,

Kimse bilmez hangi heceydi beni ilk yaralayan.

Zaman kendi içinden geçti.

Üzerime eğilmiş aynalarda, tanımadığım gözler taşıdım.

Her bakış bir başka ben;

Her susuş bir çöküş daha,

İçimde sessiz bir kent,

Işıkları unutulmuş bir meydan.

Bir vakit diz çöktüm geçmişimin önünde,

Çocukluğuma selam verdim usulca,

Oysa çoktan gitmişti annemin sesi,

Eski bir sabahın penceresinden;

Adımı unuttum...

Yüzümü sildim gölgelerden,

Dizeler kendi kendine yürür oldu.

Ve şimdi,

Ne kalem kaldı elimde,

Ne cümleye sığan bir hatıra.

Tek bir söz kağıdıma kalan kalemimden,

Bir silüete dönüştüm şiirken.

Geceyi un ufak eden bir saate bakıyorum,

Tavana değil, içimde çınlayan bir boşluğa.

Zihnim susmayı reddeden eski bir daktilo,

Her harfi uykunun sırtına saplanan bir bıçak.

Yastık başımı değil!

Kararsızlığımı taşıyor artık.

Rüyalar gümrükten geçemeyen kaçakçı gibi,

Her girişte geri çevriliyor gözbebeklerimden.

Bir lambanın titrek nefesiyle yaşıyorum.

Odada değil, gözkapaklarımın gerisinde yanıyor ışık.

Karanlık uykunun değil; uyanıklığın yorganı,

Serilip duruyor üstüme istemediğim kadar ağır.

Saatler dördü gösteriyor,

Dışarda sessizliğin bile sesi duyuluyor,

Ben hâlâ cümle kuruyorum bu kağıda;

Bitmeyen bir sınav sorusu gibi cevap arıyorum,

Uyumak mı daha zor, unutmak mı?

Uykusuzluk bir hastalık değil,

Bir hatıranın ısrarı belki de.

Gözünü yummayanın değil,

İçini kapatamayanın laneti...

Gözlerin değdi geçen gün gözlerime,

Bir rüzgâr tuttu içimi...

Sustu kelimeler dilimde,

Adı olmayan bir hâl asılı kaldı.

Ben bir şey demedim,

Sen duymuş gibi baktın.

Ve o bakışta kim bilir,

Belki bin suskunluğumu duydun.

Kalbim sesine alışkın bir odanın,

Yankısız hâline döndü.

Sen gidince;

Unutulmuş sokaklar gibi,

Karardı içim.

Gülmedim o günden sonra,

Çünkü senin olmadığın bir gülüş;

Yarım kalan bir cümle,

Gülmek dediğin şey bile,

Sesini unuttuğum bir şarkı şimdi,

Çalıyor ama içime değmiyor.

Bir şiirdi belki; 

Ya da,

Senin varlığından habersiz,

Yazılmış bir vedaydı.

Ama bil ki!

Baktığın yerde hâlâ bir şey duruyorsa,

Ben değil;

Sende kalan yanımdır.

Ve sen bilmezsin,

Her göz göze geliş bir savaş gibiydi.

Benim daima yenildiğim.

Sense hiçbir şey yapmadan,

Zaferin en sessiz hâliydin.