SON KEZ

SON KEZ

Bu sabah son kez gezdim evimi. Kimsenin haberi yoktu son olduğundan. Annem, babam, kardeşim... Bilmiyorlardı beraber yaşadığımız bu hane'yi son kez gördüğümü. İlk olarak beraber en çok vakit geçirdiğimiz odaya girdim. Duvarlara baktım. Çocukluğumdan beri asılı olan o saate baktım. Kafamı diğer yana çevirdiğimde televizyon ünitesiyle karşı karşıyaydım. Çocukluk fotoğraflarım, mezuniyet fotoğraflarım, rahmetli dedem, başarı belgeleri... Hepsine son kez baktım, iç çeke çeke... Koltuk takımına bile uzun uzun baktım. Son bakışların tadını çıkarttım. Odadan ayrılmak için arkamı döndüğümde anlamadığım bir güç beni tekrar bakmak için zorladı. Kapının girişinde son kez baktım. Ve mutfağa geçtim.

Mutfak masası, tezgah, dolap, bardaklar... Hepsini son kez izledim ve çıktım.

Evin diğer bölümlerine de son kez baktıktan sonra odame geçtim. 20 yıllık ömrümün geçtiği küp kadar yer... En fazla 6 metrekare... Ama benim için 6 tane dünyaya bedel... Odanın girişinde asılı led tablo beni karşıladı. Yanında duvara asılı forma koleksiyonum ve oyun posterleri de beni selamladı. Yatağımın hemen ucunda 2 yaşımdan beri benimle olan ayıcığım "Bobi" yine aynı saf gülümseme ile bana bakıyordu. Yatağımın ayak ucundaki bilgisayarıma baktım, o en sevdiğim oyunu -Mafia II- son kez oynadım. Ve bilgisayarı son kez kapattım. Odamın girişinde durup son kez odama baktım ve evimi terk ettim.

Kulağımda kulaklık, elimde sigara ile yaşadığım semti son kez gezdim. Gerek dayak yediğim gerek dayak attığım yeri gelince güldüğüm yeri gelince ağladığım, top oynadığım, saklambaç oynadığım, koşuşturduğum, okul çıkışı arkadaşlarımla gittiğim internet kafenin ve dönercinin olduğu kısaca iyi veya kötü anısı olan her mahalleyi tek tek gezdim. Yalan yok, gözüm dolmadı değil. Özleyecek miyim diye düşünüyordum bir yandan. Ama daha çok merak ettiğim özlenecek miyim?...

Hava kararmış şehir geceye teslim olmuştu. Sigaram bitmeye yaklaşmış, telefonumun şarjı çoktan bitmişti. Kim bilir beni kaç kez aradılar? Kaç mesaj attılar? Ulaşamadıkları için ne kadar panik oldular? Belki de hiç akıllarına bile gelmedim. 

Elimdeki son sigarayı yakmadan önce aklımdaki yere doğru gitmeye başladım. Zaten yakındım. Acele etmeme gerek yoktu. Son adımlarımı sakin sakin atarak değerlendiriyordum. Çok geçmeden yüksek bir üst geçide vardım. En tepesine doğru usul usul çıkarken son sigaramı yaktım ve çakmağımı aşağı fırlattım. Üst geçitin ortasına varınca çantamı çıkarttım sırtımdan. İçindeki iki şişe kolonyayı alıp çantama dökmeye başladım. Bir yandan da sigaramı içiyordum ağır ağır. İçime sindiği miktarda kolonya döktükten sonra kolonya şişelerini çantaya fırlattım. Üst geçitten şehirin manzarasını son kez izledim. Sigaramdan derin bir nefes aldım ama vermedim, ciğerlerimde tuttum. O pis duman ciğerlerimi işgal ederken sigaramı söndürmeden çantama attım ve çantam bir anda alev alıp yanmaya başladı. Üst geçitin korkuluklarına çıkıp içimdeki son dumanı da üfledim. Gözlerimi son kez kapatıp kendimi bıraktım, yeni bir maceraya ilk kez adım atmak için...