KIRKIMA Mektup

KIRKIMA Mektup

Sana gelince: belki bu mektubu okurken gülümseyeceksin, belki şaşıracaksın; “Bu adam gerçekten bunları düşünmüş müydü?” diye elini alnına götüreceksin. Umuyorum ki evimizde bir köşe senin için hep ayrılmıştır; o köşede cam balkonun ışığı, defterlerimin kenarlarında kurşun kalem izleri vardır. Ben geliyorum; ama önce çalışacağım, küçük ritüellerimi kutsayacağım, sabahı gasp etmeyeceğim

Sevgili 40’ım,

Şu an 31’im. Ellerim hâlâ mürekkep kokuyor; bazen parmaklarımda sigaranın izlerini sayıyorum, bazen çocukların kahkahasını. Geçen yıl, 30’umun Eylül’ünde, 20’sinde kalemi tutuşumdan beri bir yıldır yazıyorum — o günden beri her satır bir tuğla, her satır arkasında titrek ama ısrarlı bir el. Bu mektubu sana, görünmez bir patikayı adımlarken yazıyorum; o patika kayaların arasından, uykusuz gecelerin kıyısından geçiyor ve sonunda senin kapında bitiyor diye hayal ediyorum.

Bugünlerde en çok şunlarla uğraşıyorum: zamanın daralması hissi, para kaygısı, aile sorumlulukları, bitmek bilmeyen “yapmalıyım” listesi ve bazen — itiraf ediyorum — yazarken kendimi değersiz hissetme anları. İşin gerçeği şu: sabahlarla gece arasında kalan bir hayatım var; tekstilin, çocukların, evin—bunların hepsi gerçek ve hızla taleplerini iletiyor. Ama yine de yazmaya dönüyorum. Çünkü yazmak beni topluyor; yazmak kendi cam balkonuma çıkıp dünyayı süzmek gibi.

Okuma ve yazma, benim için iki el: biri geçmişten aldığı dersleri taşıyor, diğeri geleceğe tuğla yerleştiriyor. Okudukça kelimeler içimde yeni yollar açıyor; yazdıkça o yollar belirginleşiyor. Bazen bir kitabın üç cümlesi bir haftalık kararsızlığı silip atıyor. Bazen bir gece yazdığım iki paragraf, sabah çocuklarıma daha sabırlı yaklaşmamı sağlıyor. Bu mikroutilere inanıyorum: küçük, tekrarlanan eylemler sinir yollarını değiştirir; disiplin ise o değişimin adı.

Görünmez yol diye tanımladığım şey aslında günlük ritüellerimin toplamı: gece yarısı yarım saat yazmak, sabah planını geceden çizmek, bir paragrafı asla eksik bırakmamak, kitap sayfasını bitirmeden yatağa girmemek. Bu küçük disiplinler, bugün bana pahalı bir yatırım gibi görünmüyor ama 40’ımda evimin duvarlarını taşıyacak. Ve evet — cam balkon hâlâ benim sığınağım; orada hem dışarıyı izliyorum hem içimi temizliyorum.

Kendimi geliştirme sürecimde en büyük düşmanım kendi aceleciliğim oldu. “Hemen sonuç istiyorum” dediğim anlar, beni küçülttü. Şimdi öğreniyorum ki dönüşüm sabırlı bir sanat: kabuğu yavaş yavaş eritiyorsun. Bir yılın sonunda, hâlâ eksiklerim var; hâlâ öğreniyorum; hâlâ pişmanlıklar korkutuyor. Ama aynı zamanda umut da büyüyor — çünkü her gün yeni bir tuğla koydum.

Sana gelince: belki bu mektubu okurken gülümseyeceksin, belki şaşıracaksın; “Bu adam gerçekten bunları düşünmüş müydü?” diye elini alnına götüreceksin. Umuyorum ki evimizde bir köşe senin için hep ayrılmıştır; o köşede cam balkonun ışığı, defterlerimin kenarlarında kurşun kalem izleri vardır. Ben geliyorum; ama önce çalışacağım, küçük ritüellerimi kutsayacağım, sabahı gasp etmeyeceğim.

Bitirirken kendime ve sana söz veriyorum: yol görünmez olsa da atacağım adımlar gerçek olacak. Belirsizlik korkutmasın — çünkü ben, bugün burada, her tuğlayı bilerek koyuyorum. Gelince kapını çalacağım; umarım içeri buyur edersin.

Sevgiyle, yorulmuş ama ümitli,

31’indeki Ramazan