İNSAN EN ÇOK KENDİNDEN NE ZAMAN VAZGEÇER?

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

İnsan, sevdiklerini kaybetmemek uğruna ne zaman kendinden vazgeçmeye başlar? Susulan sözler, ertelenen hayaller ve sürekli başkalarını anlamaya çalışırken unutulan kendi ihtiyaçlarımız üzerine bir iç hesaplaşma…

16 Kasım 2026 - 01:31
16 Kasım 2026 - 01:31 ⏱ 4 dk Okuma Süresi
 3  23
İNSAN EN ÇOK KENDİNDEN NE ZAMAN VAZGEÇER?

İNSAN EN ÇOK KENDİNDEN NE ZAMAN VAZGEÇER?

​Herkesi kaybetmemek uğruna kendini kaybettiğinde…

​İnsan bazen bir başkasını kaybetmemek için kendinden eksiltmeye başlar. Önce söylemek istediklerini içine atar. Sonra kırıldığı hâlde belli etmez. Bir süre sonra istemediği şeylere razı olur. Derken kendi hayatında, kendi kararlarının bile yabancısı hâline gelir.

​Üstelik bunu bir anda yapmaz. Kimse bir sabah uyanıp kendinden vazgeçmeye karar vermez. Her şey küçük tavizlerle başlar.

​Bir tartışma çıkmasın diye susar. Yanlış anlaşılmamak için kendini açıklamaktan yorulur. Karşısındaki üzülmesin diye kendi üzüntüsünü erteler. Birinin sevgisini kaybetmemek için haklı olduğu hâlde özür diler.

​Başlangıçta bunların adı fedakârlıktır.

​Peki, insan kaç kez kendi duygularını erteledikten sonra bunun fedakârlık değil, kendine haksızlık olduğunu fark eder?

​Zaman geçer. Herkes onun anlayışlı, sabırlı, alttan alan biri olduğunu düşünür. Kimse ne kadar yorulduğunu sormaz. Çünkü insanları kendi ihtiyaçlarına alıştırmamak gibi bir yanlışı vardır. Hep iyi olduğunu söyler. Bir şey istemediğini, sorun olmadığını, önemli olmadığını tekrarlar.

​Oysa bazen en çok önemsenmek isteyenler, hiçbir şeye ihtiyaçları yokmuş gibi davrananlardır.

​Bir gün aynaya bakar. Yüzünde tanıdık bir ifade vardır ama içinde bir yabancılık hisseder. Eskiden heyecanlandığı şeyler artık ilgisini çekmiyordur. Bir yere gitmek, bir şey satın almak, bir hayalin peşinden koşmak için kendine gerekçe arar. Başkalarının istekleri için hemen harekete geçerken kendi isteklerini sürekli sonraya bırakır.

​Sonra o tanıdık cümleyi kurar:

​"Ben eskiden böyle değildim."

​Belki de insanın kendine sorması gereken ilk soru budur: Ne zaman değiştim? Hangi konuşmada sustum? Hangi kırgınlığımı önemsiz saydım? Hangi hayalimden vazgeçerken bunun son kez olduğunu düşündüm?

​İnsan sevdiklerine emek vermeli, gerektiğinde anlayış göstermeli, bazen kendi isteklerinden vazgeçebilmelidir. Fakat sevgi, insanın kendi varlığını sürekli küçültmesini gerektirmemeli. Bir ilişkinin devam etmesi için hep aynı kişinin susması, hep aynı kişinin anlaması ve hep aynı kişinin alttan alması gerekiyorsa orada paylaşılmayan bir yük vardır.

​Belki de en acı tarafı şudur: İnsan, kendinden vazgeçtiğini çoğu zaman başkaları fark etsin diye yapmaz. Hatta kimsenin fark etmesini beklemeden devam eder. Çünkü bir zamanlar kendisini mutlu eden şeylerin yerini, başkalarını üzmemiş olmanın verdiği geçici rahatlık almıştır.

​Ama ertelenen istekler kaybolmaz. Söylenmeyen sözler, yaşanmayan hayaller, içine atılan kırgınlıklar bir yerde birikir. İnsan bazen hiçbir şey olmamışken yorulur. Bir telefon konuşmasından sonra susmak ister. Küçücük bir sözün neden bu kadar dokunduğunu kendisi bile anlayamaz.

​Belki de o küçük söz, yıllardır birikenlerin son damlasıdır.

​Yine de insanın kendine dönmesi için her şeyin bitmesini beklemesi gerekmez. Bir gün istemediği bir şeye hayır diyebilir. Herkese kendini anlatmak zorunda olmadığını anlayabilir. Birinin hoşuna gitmeyecek diye düşüncelerini değiştirmeyebilir. Kendi mutluluğunu da başkalarınınki kadar ciddiye alabilir.

​Çünkü insanın kendine göstereceği anlayış, bencillik değildir.

​Ve belki de hayatın bir yerinde, uzun zamandır başkaları için verdiği mücadeleyi kendisi için vermeye başlaması gerekir.

​Şimdi kendinize dürüstçe bir soru sorun:

​Hayatınızda birilerini kaybetmemek uğruna kendinizden vazgeçtiğiniz oldu mu? Olduysa, geriye dönüp baktığınızda en çok neyi kaybettiğinizi düşünüyorsunuz?

​Bir hayalinizi mi, sesinizi mi, özgürlüğünüzü mü, yoksa bir zamanlar olduğunuz insanı mı?

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Dilek Paltun Bazı hikâyelerde suç, görünen yerde başlamaz. Ben de hikâyelerimi çoğu zaman bir cinayetten, kaybolan bir izden ya da cevabı olmayan bir sorudan yola çıkarak kuruyorum. Polisiye ve gerilim yazıyorum; karakterlerin sakladıklarını, geçmişin bugüne bıraktığı izleri ve gerçeğin ortaya çıkmadan önce geçtiği yolları anlatmayı seviyorum. Bazen bir ayrıntı bütün hikâyeyi değiştirir. Bazen en sessiz karakter, en çok şeyi bilir. Arada gündelik hayata ve gündeme dair yazılar da yazıyorum. Ama burada çoğunlukla suçun gölgesinde dolaşan hikâyeler var. Kapıyı araladım. İçeride ne olduğunu öğrenmek için ilk sayfayı çevirmeniz yeterli.