Her Şeye Gücümüz Yetmez

Her şeye gücümüz yetmez 

Doğduğumuzda bize verilen belli başlı özellikler ve imkanlar vardır. Seçemediğimiz ve bize önceden sorulmadan verilmiş, kabul etmekten başka şansımızın olmadığı ve inkâr edemeyeceğimiz şeyler vardır. İçine doğduğumuz aileyi, toplumu, coğrafyayı seçemeyiz. Boyumuzu, ten rengimizi, genetiğimizi seçemeyiz. Yetiştirilme tarzımızı, eksik bırakılan noktalarımızı, yeteneklerimizi seçemeyiz. Daha da ilginci isteklerimizi ve arzularımızı bile seçemeyiz. Sadece isteklerimizi ve arzularımızı gerçekleştirmek için veya bunları dizginlemek için çaba gösterebiliriz. 

Her şeye gücümüz yetmez 

Çocuk halimizi dizimize oturtup başını okşayamadığımız gibi ona hak ettiği çocukluğu da yaşatamayız. Kendimizi karşımıza oturtup “Aslan oğlum/Canım kızım seninle gurur duyuyorum” diyemeyiz. Kendimize iyi bir kardeş olup “her zaman arkandayım” diyemeyiz. Geçmişteki halimize gidip öğüt veremediğimiz için belki de bu yüzden, biz de bizden küçüklere öğüt veririz. Kendimize sıkı bir dost, sadık bir yar olamayız. Hak etmeseler bile insanlara sıkı dost, sadık bir yar oluruz. Bize kötü ebeveynlik edenlere iyi bir evlat, bize borç vermeyen dosta faizsiz kredi, bize kötü davranan sevgiliye sadık bir eş oluruz. Sahip olmak istediğimiz bir baba, bir kardeş, bir dost, bir eş gibi davranırız. Onlar belki bize öyle yaklaşmaz ama biz, bize yakışanı yaparız. 

Her şeye gücümüz yetmez 

Sokakta gördüğümüz mendil satan küçük çocuğu o hayattan kurtaramayız. Karlı havada soğukta kalan tüm kedilere yuva olamayız. Savaşları engelleyemeyiz. Açlığı bitiremeyiz. Hastalıklara tedavi bulamayız. Haklı olduğumuz davada herkese karşı gelip kazanamayız. Toplumu yenemeyiz. Bu hain ve yozlaşmış dünyada ilerleyen düzeni durduramayız. Bizden çok daha güçlülerin olduğu bir yerde hakkını savunduğumuz insanlar bile bizim arkamızda durmaz.  

“Cennetten çiçek çalıp cehenneme dikemezsin

Cehennemden kor alıp cenneti yakamazsın” 

Kasıtlı olarak bazı şeyleri görmezden geliyoruz. Düzeltmek istediğimiz ama düzeltemeyeceğimiz şeyleri görmemek için kafamızı başka tarafa çeviriyoruz. İmkânımız olsa düzelteceğimiz şeylere müdahale edememenin acısını zayıflatmak için o şey hiç var olmamış gibi davranıyoruz. Gücümüzün yetmeyeceği şeyleri gücümüz yettiğince ertelemeye çalışıyoruz. İsyan ediyoruz, dua ediyoruz, bir şeyler deniyoruz ancak ne yazık ki her şeye gücümüz yetmiyor. 

Adaletin yerini bulacağına inanırız. Belki ilahi adalet belki karma belki de bir devrimin gelip bütün bu pislikleri temizleyeceğine ve inandığımız ne varsa o şeyin masumlarını bataklıktan çekip çıkaracağına inanırız. Allah’a havale ederiz, “eden bulur” deriz ve gücümüzün son bulduğu yerde bizden üstte bir gücün her şeyi düzelteceğine inanırız. Dünyada karşılık bulamasak da “öbür” dünyada her şeyin bedelinin ödeneceğini düşünürüz. Belki gerçekten inanç belki de bir teselli olarak hiçbir şeyin karşılıksız kalmayacağına inanırız. Çünkü her şeye gücümüz yetmez. 

Peki ne yapacağız? 

Bize yakışanı yapacağız. Bize yapılan kötülüklerin cezasını masum insanlara kesmeyeceğiz. Mutsuz bir aileyle büyüdüğü için evlenmeyen birisi değil, evlenip nasıl iyi bir ebeveyn olunur onu gösteren birisi olacağız. Sadece hak yemeyerek, mazlumu ezmeyerek değil aynı zamanda hak yedirmeyip mazlumu da koruyarak arkamızdan gelenlere örnek olacağız. Kötülüklere sessiz kalan dilsiz şeytanlardan olmayacağız. Erdemli bir insan olmak için mücadele etmek gerekir ve biz mücadele edeceğiz. Dünyayı değiştirmek için verdiğimiz çabada belki de mağlup olacağız ancak unutmayın: 

Hak yolda mağlup olacağını bilerek savaşmak, nahak yolda galip gelmekten evladır. 

Tunahan Karakaya