Hayata Dair

Hayat bazen bir sınav değil, uzun bir suskunluktur. İnsan en çok da konuşamadıklarında yorulur. İçinde büyüttüğü cümleler, söyleyemediği duygular, yarım kalan vedalar… Hepsi birikir ve insanın kalbinde görünmeyen bir ağırlığa dönüşür.
Herkes güçlü görünür dışarıdan. Gülüşler yerli yerindedir, cümleler düzgündür. Ama kimse, geceleri yastığa başını koyduğunda hangi düşüncelerle savaştığını anlatmaz. Çünkü bazı acılar vardır; anlatıldığında hafiflemez, sadece anlaşılmadığında daha çok kanar.
Hayatın en garip tarafı da budur zaten… En çok kırıldığın yerden güçlenmeyi öğrenirsin. En çok yalnız kaldığın anlarda kendine yaklaşır, kendini tanırsın. İnsan bazen kaybederek bulur, bazen susarak anlatır, bazen de gitmeyerek aslında çoktan gitmiştir.
Ve bir gün fark edersin… Her şey geçmemiştir belki ama sen geçmeyi öğrenmişsindir. İçinde kopan fırtınalar diner, yerini sessiz bir kabullenişe bırakır. O zaman anlarsın; hayat, istediğin gibi olmaktan çok, olduğuna nasıl baktığınla ilgilidir.
Çünkü hayat; herkese aynı davranmaz ama herkese bir şey öğretir. Kimi sabretmeyi, kimi vazgeçmeyi, kimi de yeniden başlamayı…
Ve belki de en önemlisi şudur:
İnsan, en çok kendine geç kalır.