Ateşin Gölgesinde Çocuk

Ateşin Gölgesinde Çocuk

Sabah yine siren sesi
Uyandırdı karanlığı
Bir çocuk açtı gözünü
Yandı gecenin kalbi

Duvarlarda çatlak izi
Ev üşür, soba suskun
Annesi ağlamaz artık
Gözyaşı bile yorgun

Oyuncağı cam altında
Zaman orada durdu
Bir gülüş yarım kaldı
Çocuk erkenden büyüdü

Sokaklarda ayak sesi
Koşmaz oldu arkadaş
Top yerine korku aldı
Elinde kırık bir taş

Gökyüzü dar bu şehirde
Bulutlar bile kaçkın
Bir kuş konmaz pencereye
Kanadı duman, şaşkın

“Baba” dedi içinden biri
Ses cevap vermedi hiç
Savaş sustu kulaklarda
Ama bağırdı bu iç

Gece çöktü, ışık yoktu
Yıldızlar küstü sanki
Bir çocuk uyumaz oldu
Dünya çok ağır çünkü

Dualar sığmaz cebine
Ekmek kadar ince umut
Bir çocuk ister mi savaş
İster mi bu kadar korku

Bir gün barış gelecekse
Çocuğun sesinden gelsin
Toprağa düşen oyuncak
Yeniden gülüş versin

Bir adım kaldı sabaha
Ama gece uzuyor
Çocuk pencere başında
Sessizce büyüyor

Anı biriktirmez artık
Kırık cam sayar gibi
Hatıralar keskin olur
Bıçak izi yar gibi

Okul yolu sessiz şimdi
Tebeşir susar tahtada
Bir harf eksik yazılır
Barış diye başlasa da

Ekmek bölünür sofrada
Korku pay edilmeden
Bir çocuk gözlerini
Alır mı hiç ekmeden

Rüzgâr bile temkinli
Eserken incitmeden
Bir çığlık düşer yere
Kimse duymak istemeden

Ama içte bir kıvılcım
Sönmez, külden doğar
Bir çocuk düş kurarsa
Dünya yerinden oynar

Bir gün top sesleri değil
Kahkaha çınlayacak
Yıkılan evlerin yerine
Masallar kurulacak

O gün çocuk diyecek ki
“Savaşı gördüm erkenden
Ama barışı seçtim ben”
 Dünya susacak derinden