FARKLILIK

KARANLIĞIN İÇİNDE BEYAZIMI ARIYORUM 

 Renklerimi arıyorum, 

Kendimi arıyorum.

Renkler bizi anlatır mı?

Çok mu farklıyız birbirimizden,

Yoksa farklılıkların getirdiği

Bir bütün müyüz aslında?

Yan yana durmak,

Anlam taşımaz mı?

Zıtlıkların ardında,

Her anlatılan kelimenin altında

Bir anlam olmaz mı?

Sabahın ilk ışıklarıyla

Dünyan aydınlanmaz mı?

Elindekini olduğu gibi görmek,

Onu gözlerinden nasıl gösterir?

Güzel mi, çirkin mi,

Yoksa olduğu gibi mi?

Sevmeyi bilen biri için,

Karşındakini olduğu gibi sevmeyi öğrenmek mi

Güzel kılar onu?

Eksiklik, farklılık, engel…

Sevmek ve değer vermek için

Hiçbir şey engel değil,

Kalbin kirli değilse.

Ne kadar yaralı olursan ol,

Bir gün kabuk bağlayacağını bilerek sevmek…

İşte asıl aşk budur.

Aşk mı görünüş mü? 

Güzellik mi, çirkinlik mi? 

Zenginlik mi, fakirlik mi? 

Cömertlik mi?

Hayır…

Aşk, fedakârlık değil.

Aşk, saygı değil.

Aşk, yalnızca mutlu etmek de değil.

Aşk;

Eksik kaldığını bile bile,

Onu tamamlamaktır.

Eksiklerini göre göre,

Yaralarını bile bile,

Olduğu gibi sevmektir.

Bazen görmezden gelerek

Yoluna devam etmek,

Bazen de eksik kalan yanlarını

Bir bütünün parçası bilmektir.

Çünkü belki de aşk,

Birbirine benzeyen iki insanın

Bir araya gelmesi değil;

Birbirinden farklı iki dünyanın,

Aynı anlamda buluşmasıdır.