Aşk ve Mantık

Aşk mı, Mantık mı?

İnsan kalbiyle mi yaşar, aklıyla mı? Belki de en eski sorulardan biri bu. Aşk dediğimiz şey, çoğu zaman mantığın sustuğu yerde başlar. Çünkü aşk, hesap yapmaz. Ne zaman geleceğini söylemez, kimi seçeceğini sormaz. Bir bakarsın hiç planında olmayan birine kalbin kaymış… İşte o an mantık, kapının dışında beklemeye başlar.

Mantık ise düzen ister. Güven ister. “Ya sonrası?” diye sorar. Aşkın kör dediği yerde mantık gözlerini kocaman açar. Riskleri sayar, ihtimalleri tartar, kalbin hızla attığı yerde o yavaşlatmak ister. Çünkü mantık bilir: Her güzel başlayan hikâye mutlu bitmez.

Ama şu da bir gerçek… Sadece mantıkla yaşanan bir ilişki, zamanla ruhsuz bir alışkanlığa dönüşebilir. Her şey doğru, her şey yerli yerinde olabilir ama kalp eksikse o ilişki bir ev değil, sadece bir yapı olur. İçinde sıcaklık olmaz.

Öte yandan sadece aşkla kurulan bir bağ da çoğu zaman kırılgandır. Çünkü aşk, gerçekleri görmezden gelmeyi sever. Yanlışları örtmeye, eksikleri yok saymaya meyillidir. Ve bir gün gerçekler kapıyı çaldığında, en büyük hayal kırıklıkları orada başlar.

Belki de mesele seçim yapmak değil… Denge kurabilmek.

Kalbin hissettiğini, aklın süzgecinden geçirebilmek.

Ne tamamen kör olmak, ne de tamamen duygusuz kalmak…

Çünkü en güzel ilişkiler, ne sadece aşkla yürür ne de sadece mantıkla.

Birinde kalp yön verir, diğerinde akıl yol gösterir.

Ve belki de gerçek sevgi…

Aşkın heyecanıyla mantığın huzurunun aynı anda var olabildiği yerde başlar.