Portre

Seni buraya, bu çerçevenin içine kim koydu?
Kim çizdi  dudaklarındaki o ince sızıyı?

Bakıyorum,
bakışlarında eski bir kuyu sessizliği,
İçine atılan her taşı yutmuş,
hiç ses etmemişsin.

Gözlerin...
Ah, o gözlerin;
Beni hem eve çağıran
hem de kapıyı yüzüme kapatan
uzak ülke padişahı.

Oysa ben,
omuzlarının çukuruna
Bir dünya sığdırmıştım,
hatırlıyor musun?

Şimdi o dünya,
omuzlarından aşağı süzülüp
Bu çerçevenin kenarına dökülmüş.

Birikir mi dersin,
yeniden eski yerindeki ağırlık?
Sanmam.

İnsan bir kere koptu mu yerinden,
Gövdesi ancak
bir resmin içinde sabitleniyor.

Şimdi o çerçevenin içinden
bana öyle bakma,
Sanki bu mesafeyi
ben icat etmişim gibi.

Seni oraya ben hapsetmedim,
Sen,
kendi kibrinin daracık odasına
sığınmayı seçtin.

Seni sevmek,
bir ölünün nabzını
tutmaya çalışmaktı zaten;
Ellerin soğuk,
sesin uzak,
kalbin hep
başka bir iklimin ağrısı...

Ben sana “buradayım” dedikçe,
Sen bir taşın kalbine sığınıp

kendi dilsizliğine kaçtın.

Yazık.
Sana harcadığım renklerin,
o uykusuz gecelerin
ahı var.

Bak işte,
şimdi tam da istediğin yerdesin:
Kusursuz,
dokunulmaz
ve yapayalnız.

Bir müzede sergilenen
o soğuk taşlar gibisin;
Herkes hayran kalıyor
ama kimse
seni gerçekten sevmiyor.

Artık ne sitemim
ne de soracak bir sorum kaldı sana.
İçimdeki kuyu kurudu,
o taşlar artık
ses vermiyor.

Seni burada,
bu donmuş vaktin içinde bırakıyorum.
Işıkları kapatıyorum,
perdeleri çekiyorum üstüne.

Biliyorum,
bir portre
asla arkasından gidenin
ismini söylemez.

Zaten senin dudaklarına,

söyleyemediklerinden cilalar çalınmış.

Hoşça kal…

Artık seni ben bile affetsem,
Omuzlarının o eski çukuru
tanımaz beni.

Gidiyorum;
Kendi gölgemi,
senin o ağır gölgenin altından
çekerek,

Gidiyorum.

Peyrev.