bir dur artık.

Aynı adama kaç tane şiir olur?

​Oluyor işte.

Bende oluyor.

​Seni yazmaktan sıkıldım,

seni özlemekten değil ha!

O başka bir hastalık,

ona henüz teşhis koyamadık.

​Kalemi bırakıyorum masaya,

beş dakika sonra

kalem beni dürtüyor:

​— Yaz şunu.

​— Neyi?

​— Onu.

​— Yahu onu yazdık.

​— Bir daha yaz.

​Böyle böyle

ömrümün mürekkebi bitiyor.

​Senin haberin yok tabii,

olmasın da zaten.

Sen kendi hayatına bak,

ben burada senin adına

şiir nöbeti tutuyorum.

​Ne zaman başka bir şey yazmaya kalksam,

mesela ekmek,

mesela yağmur,

mesela annesine hasret bir çocuk…

​Bir bakıyorum

sen çıkmışsın aradan.

​Demek ki mesele sen değilsin.

​Mesele benim

elimde şiirden başka

bir şey olmayışı.

​Şimdi kalkıp seni unutacağım.

​Ama önce

şu şiiri bitireyim.

​Sonra bir tane daha yazmam.

​Vallahi yazmam.

​Bu da

sonu tüketen

​son şiirim.

​Peyrev

​telsizlerden iyi haberler yayılıyor şehre.

İstifasını veriyor bütün mutsuz memurlar.

Mesaiden erken çıkan babalar, poşetlerinde fazladan bir ekmekle ıslık çalarak geçiyorlar karanlık alt geçitlerden.

​Sen aklıma düşünce

​müfredattan siliniyor bütün o sıkıcı savaş tarihleri.

​Sen aklıma düşünce

​duvar diplerinde boynu bükük bekleyen eski tüfekler,

paslı bir sevdayı parlatıyorlar ceketlerinin yenleriyle.

Mevsimler, takvim yapraklarına inat,

erik ağaçlarının çiçek açtığı sabaha ayarlanıyor.

​Sen aklıma düşünce

​yeryüzünün en tenha yerinde, bir fukara sofrasında,

zeytin taneleri bile daha bir iştahla bakıyor insana.

​Sen aklıma düşünce

​gömleğimin söküklerinden sızan o keskin soğuk,

bir kış güneşinin merhametine teslim oluyor birden.

Terhis belgelerini alıyor bütün ayrılıklar.

Kışlalarda nöbet değişimi,

yerini türkülere bırakıyor tüfekler.

​Sen aklıma düşünce

​alnımdaki o derin ve lüzumsuz keder,

bir bayram sabahının telaşına karışıp kayboluyor.

​Sen aklıma düşünce

​dünya, avucumun içine sığacak kadar küçülüyor.

Ben, her kıtada dönüp dolaşıp sana çıkıyorum.

Peyrev.

Alem neden döner bilir misin Leyla?

Çünkü hiçbir şey yerinde kalmaya razı değildir.
Gece gündüze, insan kendine,
kalp de unuttuğunu sandığı yere döner.

Alem neden döner bilir misin Leyla?

Belki de Allah,
insan unuttuğunu sanmasın diye 
dünyayı bile yerinde bırakmamıştır.

Ben de dönüyorum Leyla
Nereye olduğunu bilmeden,
Seni bulacağımı umarak.

Peyrev.

sana yapılanlara çığlığı ben basardım, Leyla. 

Bir insanın canı bu kadar sessiz yanmamalıydı.

Kendi yangınını bir başkası gibi seyrettin,

Küllerinden yeni bir insan yarattılar da içlerine su serpildi.

Geldiler,

Göğsündeki kuşu uykusunda vurdular.

Kuşu ölen çocuğu ziyarete giden o yüce merhametten sonra, 

Göğsümüzde can veren kuşların yasını tutacak insanlık kalmadı elimizde.

Amin.

insanlığa…

Amin.

İçindeki kuş öldüğü halde, 

Gökyüzünü suçlayanlara... 

Dünyalar geçti de senin üstünden, 

Sen gelemedin hiçbir şeyin üstesinden. 

Yorulmadın mı başkalarının kurduğu cümlelerin yükünü taşımaktan?

Herkes kendi hikâyesini temize çekerken,

Sen neden hep sanık sandalyesinde oturdun kendi kalbinin?

Leyla, 

İçin buz tutmuş bir nehir. 

İçin göç edenlerin dönmeyi unuttuğu mevsim. 

İçin kimsenin el açmadığı kandil gecesi. 

Bu hikâyede en çok kendine geç kaldın, Leyla

şimdi o sandalyeye oturup, 

Beraatini yazma vakti. 

Amin.

Kendi kalbini bağışlayanlara...

Peyrev.

Seziyorum, bu yolun sonu uçurum değil
Seziyorum, vaktinden evvel solmak ayıp değil
Dünya döner, içim titrer, devran geçer
Hepsini bir nefeste, seziyorum...

Cebimde kadife kaplı yalnızlıklar
Yıldızlara asılmış paslı kilitler
Ne cennet vaadi ne cehennem karası
Yürüdüğüm bu izi, kendimden biliyorum...

Canım kendim,
İçimde plastik çiçeklerden bir orman yetiştirdim,
Sulanmaya ihtiyacı olmayan, solmaya bile mecali kalmayan...
Bazı masallar diyorum, neden ille de devlerin öldüğü yerlerde biter?
Oysa asıl devler, ay sonunu getiremediğimiz faturaların arasındadır.

Uyuyan Güzel, o iğneyi parmağına batırmasaydı da,
Bir dikiş makinesinin başında kendi söküklerini dikseydi.
Yüz yıl uyumak da neymiş?
İnsan uyandığında her şeyi aynı bulacağını sanıyor,
Oysa dünya, biz gözümüzü kapattığımızda bile eskimeye devam ediyor.

Mesela Hansel ve Gretel diyorum,
O şekerden evi hiç bulamasalardı.
Ormanda kaybolup, bir ağacın gölgesinde birbirlerine masal anlatsalardı.
Cadının fırınına düşmekten daha zordur çünkü,
Dünyanın o soğuk ve şekersiz gerçekliğinde uyanık kalmak.
Kuşlar ekmek kırıntılarını yemeseydi de,
Çocuklar yollarını bulup, hayatın o sıkıcı düzlüğüne dönmeselerdi.
Yarım kalsalardı yeşilliğin içinde,
Büyüyüp birer mutsuz yetişkin olmasalardı keşke.

Ya o Kurbağa Prens?
Öpülünce yakışıklı bir adama dönüşmeseydi mesela.
Vıraklayıp dursa ve bir göletin kenarında huzurla yaşasaydı.
Çünkü prensler diyorum,
Sadece masallarda söz tutarlar.
Gerçek hayatta hepsi birer hayal kırıklığı koleksiyoncusu.
Prenses altın topunu çamurlu suda bıraksaydı da,
Kendi oyununu kendi kursaydı, birinin "gel" demesini beklemeden.

Bazı masallar yarım kalmalı.
Bir şarkının en güzel yerinde plağın takılması gibi...
Ali Baba, o gizli mağaranın kapısında "Açıl susam açıl" demeyi unutsaydı.
Hazineye değil, kendi fakirliğinin onurlu yalnızlığına dönseydi.
Çünkü altın dediğin, insanın içindeki o pası silmeye yetmiyor.

Gökten üç elma falan düşmesin,
Yer çekimine ayıp olur şimdi bunca kederin içinde.
Biz eksik kalalım diyorum,
Yırtık bir sayfa gibi,
Okunması en merak uyandıran yerimizde bırakalım bu hayatı.

Ağzına taş diktim her birinin.

Buraya geldim,

Suyun o devasa, o her şeyi yutan kayıtsızlığına. Bakıyorum;

Deniz, kendi kendine mırıldanan o eski şifa,

Bana hiçbir şey söylemiyor artık.

İçimde bir bahçe vardı, kenarı taşlarla çevrili,

Toprağına güvenirdim, çiçeklerine, o derin uykusuna.

Şimdi göğsümde, rüzgârın bile kestiği

Bir çoraklık ve kimsesizliği kalmış.

Hayal dediğin, Kendi omzuna bindirdiğin o en ağır yükmüş.

Sesim nereye gidiyor?

Bir balık ölüsü kıyıya vuruyor, diyorum ki: "Tamam."

Dalga kayayı dövüyor, diyorum ki: "Haklı."

Güneş batıyor, diyorum ki: "Zaten hiç doğmamıştı."

Eskiden olsa bu tuzlu suya bakıp

"Yarın" derdim,

"belki" derdim,

"yeniden" derdim.

Şimdi sadece "su" diyorum.

Sadece "tuz" ve sadece "bitiş."

Çünkü insanın hayalleri ölünce,

Dünya sadece bir coğrafya dersine dönüşüyor;

Dağlar sadece yükselti,

Deniz sadece bir çukur oluyor.

 Peyrev.

Öyle bir daralma ki, hani kopsun istiyorsun kıyamet.

Tanrısı reddedilmiş bir sığınak gibiyim artık,

Kapım kilitli, pencerem kör, ciğerim pas içinde.

"Nasılsın?" diye soranlara, bir küfür borcum olsun.

Çünkü hayat, gırtlağıma dolanmış bir çelik tel gibi,

Sıktıkça sıkıyor, bıraktıkça kanatıyor.

Biz bu ömrü, bir pazar yerinde ucuzca harcadık,

Şimdi artan bozukluklarla kimden merhamet dileneceğiz?

Dünya dönüyor diyorlar, batsın dönen dünya.

Benim durduğum yer, uçurumun tam bittiği yerdir.

Artık düşmekten değil, ayakta kalmaktan yoruldum.

Peyrev.

Bakıyorum,
bakışlarında eski bir kuyu sessizliği,
İçine atılan her taşı yutmuş,
hiç ses etmemişsin.

Gözlerin...
Ah, o gözlerin;
Beni hem eve çağıran
hem de kapıyı yüzüme kapatan
uzak ülke padişahı.

Oysa ben,
omuzlarının çukuruna
Bir dünya sığdırmıştım,
hatırlıyor musun?

Şimdi o dünya,
omuzlarından aşağı süzülüp
Bu çerçevenin kenarına dökülmüş.

Birikir mi dersin,
yeniden eski yerindeki ağırlık?
Sanmam.

İnsan bir kere koptu mu yerinden,
Gövdesi ancak
bir resmin içinde sabitleniyor.

Şimdi o çerçevenin içinden
bana öyle bakma,
Sanki bu mesafeyi
ben icat etmişim gibi.

Seni oraya ben hapsetmedim,
Sen,
kendi kibrinin daracık odasına
sığınmayı seçtin.

Seni sevmek,
bir ölünün nabzını
tutmaya çalışmaktı zaten;
Ellerin soğuk,
sesin uzak,
kalbin hep
başka bir iklimin ağrısı...

Ben sana “buradayım” dedikçe,
Sen bir taşın kalbine sığınıp

kendi dilsizliğine kaçtın.

Yazık.
Sana harcadığım renklerin,
o uykusuz gecelerin
ahı var.

Bak işte,
şimdi tam da istediğin yerdesin:
Kusursuz,
dokunulmaz
ve yapayalnız.

Bir müzede sergilenen
o soğuk taşlar gibisin;
Herkes hayran kalıyor
ama kimse
seni gerçekten sevmiyor.

Artık ne sitemim
ne de soracak bir sorum kaldı sana.
İçimdeki kuyu kurudu,
o taşlar artık
ses vermiyor.

Seni burada,
bu donmuş vaktin içinde bırakıyorum.
Işıkları kapatıyorum,
perdeleri çekiyorum üstüne.

Biliyorum,
bir portre
asla arkasından gidenin
ismini söylemez.

Zaten senin dudaklarına,

söyleyemediklerinden cilalar çalınmış.

Hoşça kal…

Artık seni ben bile affetsem,
Omuzlarının o eski çukuru
tanımaz beni.

Gidiyorum;
Kendi gölgemi,
senin o ağır gölgenin altından
çekerek,

Gidiyorum.

Peyrev.

Ben sana bakıyorum,
sen bana denk gelmeden.

Mesafeyi kim icat etti bilmiyorum
ama en çok
iki sevenin arasını yıkıyor.

Ve biz birbirimize
en çok aşamadığımız yerlerden benziyoruz.

Hasret,
üzerimize birer çizik atıyor.

Peyrev.

Bu şehirde
herkes bir şeyi boynunda taşır:
kimi suskunluğunu,
kimi Allah’la arasına ördüğü duvarı.

Ben senin boynundan düşen ölümü taşıyorum,
kimse fark etmiyor.
Bir aşkın
darağacına benzediğini
ilk sen öğretmiştin bana.

Sevmek dedin,
boynuna ilmek geçirilmesine
itiraz etmemekmiş meğer.

Bak,
halat kopmuş.
İnfaz ertelenmiş belki
ama suç hâlâ üzerimde.

Çünkü seni
yaşatacak kadar güçlü değilim
ve öldürmeye hiç razı gelmedim.

Ben bu ülkeye
bir sevgili gibi bağlandım,
her sabah
biraz daha asılı buldum kendimi.

Senin boynundan düşen halat
benim dilime dolandı,
konuştukça sıkıyor.

Şimdi sorarlarsa
neden bu kadar öfkelisin diye,
derim ki:
Ben bir idamdan kurtuldum
ama aşkım
resmî kayıtlara geçti.

Ve sen,
boynunda iz kalmamış gibi
gülümsüyorsun hâlâ.

Bense
kopan halatın
hangi ucundan Allah’a tutunacağımı bilmiyorum.

 Peyrev.

Sen şimdi gelmiş
mühim bir mevzu gibi duruyorsun başucumda,
oysa ben
hüzünlerimi buzdolabı poşetlerine doldurup
dondurmuş bir kadınım bayım;
çözülmesin diye
kapıyı sıkıca kapatırım.

Seni sevmek,
balkon demirlerine asılı kalmış pembe bir fistan gibi;
rüzgâr esse
eteklerim çocukluğuma çarpar.
Bir erkeğin göğsü
bir kadının sığınabileceği
en güvenli kütüphanedir derler
ben senin kütüphanende
tozlu ve yanlış rafa konmuş
bir şiir kitabıyım, bayım.

Ayraç yerine
kurutulmuş papatya koyma aramıza,
canım yanıyor;
çiçekler kuruyunca
daha çok batıyor insana.

“Piraye’ye Mektuplar” bitti bayım,
artık sadece sana susuyorum.
Çay demliyorum,
buharında senin yüzünü çiziyorum camlara;
sonra dışarıdaki kedi miyavlıyor,
hayalin dağılıyor.

Aşk dediğin nedir ki?
Bir tencere yemeğin altını açık unutmak,
ya da kalbinin orta yerinde
bir dikiş-nakış kursu açmak.

Ve ben,
pencereden düşen güneşin altında
suskunluğumu ütüleyip
yarınlara katlıyorum bayım;
çünkü bazı sevgi kırıkları
sessizlikte daha güzel parlıyor.

 Peyrev.

Tanrım, sana soruyorum: 
İnsanın içi niye böyle bir çekmece? 
Açınca hep karışık,
Bir yanda mutluluklar, bir yanda kurumuş gözyaşları 
Bir yanda hayaller, bir yanda yıkılmışlıklar 
Hiçbir şey yerli yerinde değil. 
Sen böyle mi planladın? 

Şimdi kalkıp bir bardak su içeceğim

Ama bil ki


Bazı susuzluklar


Boğazdan geçmiyor Tanrım.


Bazı sular da insanı daha çok yakıyor.

Tanrım,


ben artık bilmiyorum.


içimdeki çekmeceyi her açtığımda


bir şey düşüyor yere,


kırılıyor.


toplasam olmuyor,


bıraksam eksiliyorum.

sen mi koydun bu kadar hatırayı içimize,


yoksa biz mi yük yaptık kendimize?

susuzluk dedim ya sana,


işte öyle bir şey bu.


boğazdan geçmeyen su gibi,


içimde kımıldamayan umut gibi.

Tanrım,


bazen senin de sessiz kaldığını düşünüyorum.


bizi duymayan sen misin,


yoksa biz mi çok gürültülüyüz,


anlayamıyorum.

 |Peyrev.

Bu içimde yanan kimin ateşi?

Hangi efkârın yangını bu?

Hangi acının?

Hangi yalnızlığın?

Hangi kimsesizliğin?

Sorsanız ya,

Var mı bilen sebebini?

Hangi hatanın bedeli bu, söylesenize?

Hangi günahın yükü, bir bilseniz?

Kendime mi yabancı olmuşum,

Dünyaya mı?

İnsanlara mı küsmüşüm,

Dostluğa mı?

Var oluşum ölüm mü,

Yaşam mı, hiçlik mi?

Bir bileniniz yok mu,

Elimden tutanınız?

Vardır elbet bir hikmeti diyeniniz.

Neden görülmez

Sığ sularda kıyı arayışım?

Neden duyulmaz

İçime attığım çığlıklarım?

Hiç çekilmediğim fotoğraflar

Neden kalır kursağımda?

Neden düşer geceye

Şiirlerimde saklı heceler?

Hangi düşümün kırıklığı

Yüzümdeki derin izler?

Bir bileniniz yok mu hâlâ?

Yok mu kaybolmuşları bulan?

Neden hep bana düşer

Yalnızlığın acı tadı?

Belki de bu ateş, içimde yok olan canlarındır.

Belki bir vedanın kapanmayan yarasıdır.

Kim bilir, hangi kırgınlığın bıraktığıdır?

Belki de suç yok, suçlu yoktur,

Sadece zamanını bekleyen hesaplar vardır.

Belki herkese tanıdığımdır,

Belki de kendime anlatamadığımdır.

 | Peyrev.

İnsan yüreği yarım yamalakla yürümez,
bir noktadan sonra sendeki plak eksik çalar.

ben yıllarca öğrendim bunu:
Eksik vedaların ağırlığı
tam aşklardan da büyüktür.

Heves dediğin şey

gelip geçsin diye değil,


gelip yerleşsin diyedir.


Ama kursağa oturunca,


işte o zaman anlarsın


bazı yolların baştan kayıp olduğunu.

Yine de,


kural falan değil bu oğlum,


insanın kendi canından kopan bir tecrübe:


Seviyorsan tam,


gidiyorsan tamam.

| Peyrev.

Sokaklar sessiz;
adını kimse sormuyor,
ben hâlâ biliniyorsun sanıyorum.

Leyla, içimin baharlarına haber sal da
doluşuversin
ne kadar sevinç varsa;
belki o zaman
senin gidişin kadar acımaz dünya.

Bülent abi de derdi ya:
“abartma
ölümü,
arada
çık
gel”
Leyla.

Peyrev.

Acılarımdan beton yapıp,

Kendi ellerimle kendime zindan ettiğim duvarlarım.

Dört tarafı gözyaşlarıyla çevrili insan parçası…

Sessiz çığlıklarım yankılanır bu zifiri odada,

Her bir tuğlasında silinmeyen izler, unutulan nefesler.

Dışarıda hayat süzülürken,

Esarete sürgün ruhum.

Bir gölge gibi dolaşıyorum kendi zindanımda,

Kurtuluşumun anahtarını kaybetmişim…

Belki bir el uzanır,

Belki bir ses ulaşır bu karanlığa.

Korkunun soğuk nefesi ensemde dolaşır.

Zihnimde yankılanan terkedilmiş fısıldamalar,

Beni daima, daima karanlığa çağırır.

Küflü duvarlara sinmiş hatıralar,

Unutulmuş çığlıklar misali mırıldanır sessizce.

Bir zamanlar ışığın süzüldüğü bu yerde,

Şimdi yalnızlık kök salmış derinlere.

Ellerim titrek, umudum paramparça,

Bir gün doğar mı bilmem bu sonsuz gecede.

Bak,ay bile terk etmiş gökyüzünü,

Sanki kaderim mühürlenmiş ebediyete.

Zihnimde canlanıyor  kaybolan yüzler,

İsimleri solmuş, sesleri rüzgâr olmuş.

Her adımımda daha da çöküyor içimdeki şehir,

Yıkıntılar arasında benliğimi arıyorum,

Kendi yankımda boğuluyorum,

Artık duvarlar sesleniyor adımı…

Gölgeler sırtımda birer yük.

Bu döngüden kaçışım olmadığını anlıyorum.

Zaman burada duruyor sanki,

Dünüm yok, yarınım kısır…

Bilinmezliğin kollarında oradan oraya savruluyorum.

Sessizlik içime hançer gibi işliyor,

Adımlarım boşlukta kayboluyor.

Ruhum zindanıma sığmaz olmuş,

Bir çırpınış, bir feryat arıyorum…

Sesim kendime bile ulaşmaz olmuş.

Tanrım! Ya çıkar beni bu kuytudan,

Ya da imzala ölüm fermanımı.

Duvarlar kanıksadı artık çırpınışlarımı,

Umudun yanına bile erişemem artık.

Bir zamanlar ışığın süzüldüğü bu yerde,

Şimdi zulmet çekilmiş gözlerime…

Dizlerim çökmüş, kalbim atmayı unutmuş,

Gözlerimde kurumuş deniz,

Keder damarlarımda keskin bir zehir.

Tanrım! Ya yeni bir gün gönder bu zindana,

Ya da bırak, ben de gölgelerle hemhâl olayım.

Zaman, buranın paslı prangası,

Ne çözülmeye ne de kopmaya meyilli.

Kaç kez tırmandım bu duvarları,

Kaç kez düştüm kendi kuytuma…

Her basamakta biraz daha silindim.

İçimdeki şehir sağır, bu dünya dilsiz…

Ellerim boşluğa asılmış,

Zaman soğuk bir ip gibi

Boynuma dolanmış.

Tanrım! Ya bir yol çiz,

Ben de dahil olayım haritana.

Ya da bırak,

Varlığım bile sorgulanmasın yollarda.

Tanrım ! Ya bir nefes üfle içimdeki küle,

Ya da bırak, küllere karışayım ben de…

Peyrev.

Bilinmeyen onca yoldan geçmişsin, yüzyıllardır.
Falancanın sevdiği yemekten yemişsin.
Birileri sana dur dedikçe durmuşsun.
Kalbinin atışını hiç dinlememişsin.
Yollarda çeşit çeşit tümsekle boğuşmuşsun.
Kimse yavaşlaman gerektiğini söylememiş,
Sen de fark etmemişsin.

Bir kavşakta kendi gölgenle karşılaşmışsın.
Aynandaki yüzün sana tanınmaz gelmiş.
Yüreğin konuşmak istemiş,
Bilmediğin bir lisanla.
Sen konuşmayı unutmuşsun.

Sırtındaki bıçaklara selam vermek istemişsin.
Kimsenin suçlu olmadığını bildirmişsin,
Yaralarının acı vermediğini…
Sabırla gelecek günleri beklemişsin.
Sanki hayattan zevk alıyormuş gibi.

Falan kentin, falan semtinde
Zamanın saatleriyle oynamışsın.
Her tik-tak, beyninin ortasına çanlar çalmış.

Bir yüz bakmış sana:
Seninmiş, ama sen değilmiş.
Bir çocuk gülümsemesi duymuşsun uzaktan.
Bir an, her şey affedilebilir gelmiş.
Bir kuş geçmiş içinden:
Ne kanadı kalmış, ne yönü.

Bir sokağın köşesinde durup,
Gözlerini yere indirmişsin.
Toprağın seni anladığını sanmışsın.

Bedeninle ruhunun savaşına katılmışsın.
Savaşın biteceğini öngörüp,
Ruhunun yandaşı olmuşsun.
Bedenin sana ömrünce düşman olmuş.
Hayat hep geçip gitmiş ellerinden.
Sen aynı kavşakta kalmışsın,
Hiçbir şey anlamadan,
Sadece yürümüş, yürümüş, yürümüşsün…

 | Peyrev.

Rüzgâr ninni söylerken göğe,


Bir tüy inermiş usulca yere.


Bir kız yaşarmış kalbinde kuşla,


Sır tutarmış gülüşüyle kışa…

Bir zamanlar,
Kalbinde güvercin besleyen bir kız yaşarmış.
Ne zaman üzülse,
Göğsünden bir tüy düşermiş yere.
Adını kimse bilmezmiş,
Çünkü o, ismini unutmuş rüyasında.
Yalnız bir kulede büyümüş,
Saçlarını kimse okşamamış,
İçinde bin masalın yarım kalmış cümleleri varmış.
Annesi bir sabah gidip de dönmeyince,
Minik tavşanıyla konuşmayı öğrenmiş.
“Sen de gitme” dermiş her gece ona,
Ama zavallıcık da bazen sıkılırmış aynı duayı duymaktan.
Bir gün bir çocuk gelmiş uzaklardan,
Cümlelerinin ucuna balon bağlayıp
Kıza gökyüzünü göstermiş.
Kız çok sevinmiş,
Ama kalbi o kadar kırıkmış ki,
Uçmak yerine göğe ağlamış.
Sonra her gece
Kalbini çıkarıp bir cam fanusa koymuş,
Üstüne de yazmış:
“Lütfen dokunmayınız, yedeği yok.”
Gökten düşen yıldızları avuçlarında biriktirmiş,
Ama hiçbir dilek tutmazmış.
Bazı kızlar,
Kaderin sus payını yutarmış doğarken.
Annesi ona böyle söylemiş
Ve o kız hâlâ yaşıyormuş,
İçinden şarkılar eksilse de,
Masallara inanmaktan vazgeçmezmiş.
Çünkü bazı kalpler
Çatlasa da düşlere sığınırmış.

 Peyrev.

kalbimin iç avlusunda yankılanan

ezân  gibisin.

Gözlerimin önüne

sessiz bir nûr gibi düşersin;

ben uyanırım,

dünya hâlâ uykudadır.

Sana sorarım:

Hangi sırra yazıldık da

geceler bize emanet edildi?

Hangi kaderin elif harfi

sırtımızda taşınır böyle ağır?

Bilirim,

her gelişin

uyandırmak değil,

beni asıl uykuma

yavaşça hazırlamaktır.

O zamana kadar beklerim,

hiç sökmeyen şafağı.

 Peyrev.

Her sükutun, bir seda barındırır içinde.

Anlaşılmayışının derin vadileri, yalnızlığının ıssız tepeleri,

Kendinle yüzleşmenin sarp yokuşları, kabullenilmeyişinin hüzünlü limanları.

Kaç cephede savaşıyorsun kalbim ?

Her siper alışın , saklanan bir duygudur göğsünde.

Aşkın hain pusuları, öfkenin amansız saldırıları,

Kıskançlığının keskin zehri, sevginin şefkatli hekimleri.

Kaç cephede savaşıyorsun kalbim ?

Her bir gözyaşın, dinmeyen bir sızı bedeninde.

Geçmişin korkunç hayaletleri, geleceğin muhal hayalleri,

Kırılmışlığının yorgunluğu, kalabalıkların sahte direnişi.

Kaç cephede savaşıyorsun kalbim ?

Her bir hedefin, tükenmişliklerinden bir anı zihninde.

İhanetin şaşmaz okları, merhametinin kırık kanatları,

Güvensizliğin sinsi casusları, şüphenin acımasız kuşatması.

Kaç cephede savaşıyorsun kalbim ?

Her bir zaferin, mihr-i ümit doğurur kalbinde.

En karanlık gecelerin ardından yükselir senin güneşin.

Her yanışın küllerinden yaratır seni.

En kuytu köşelerde yetişir zafer çiçeğin.

Nolur dayan kalbim!

Senden başka kimse avutamaz benliğini.

                                                                                               Peyrev.