Ölümü Kabul Etmek

Ölümü Kabul Etmek

Ölüm, hayatın göğsüne saplanmış suskun bir hançer gibi. Ne çekip çıkarabiliyoruz ne de görmezden geldiğimizde varlığını yitiriyor. O, orada. Derinlerde bir yerde bekliyor. Bize düşen ise bu sessizliğe anlam yükleyebilmek.

Kimileri ölümden kaçarak yaşar. Gündelik hayatın hengâmesinde, alışveriş listelerinin, kahve kupalarının, sonu gelmeyen iş toplantılarının arasında ölümün ayak seslerini bastırmaya çalışır. Oysa bastırılan her şey gibi ölüm de bir gün daha büyük bir patlamayla gelir. Görmezden gelinen ölüm, hazırlıksız bir zihin için felakettir. İki kere ölür insan: Biri bedeni sustuğunda, diğeri hayalleri yarım kaldığında.

Oysa kabul etmek… işte asıl sağlık orada başlar. Kabul, baş eğmek değildir; teslimiyetin akıllıca bir cesaret hâlidir. Ölümü bir yok oluş değil, bir mekân değişikliği, bir yolculuk bileti, bir kapı olarak görmek, yaşama yeni bir derinlik kazandırır. Hayat, geçici bir misafirlikse, ölüm evimize dönüşümüzdür belki de.

Tıpkı bir gemi yolcusu gibi… Kaptana güvenmeyip eşyalarını sırtında taşıyan bir yolcu nasıl yorulursa, ölümü reddeden zihin de hayat yükünü iki kat taşır. Oysa kaptana, yani hayata ve yazgısına güvenen, yükünü teslim eder ve yolculuktan keyif alır. Omzundaki yük değil, kalbindeki huzur belirler o yolculuğun kıymetini.

Ölüm fikri, insanı sağaltan bir aynadır. Hedef koyarız çünkü sınırlı bir zamanımız vardır. Anlam ararız çünkü yok olmayı değil, dönüşmeyi umut ederiz. Ve sevmeyi öğreniriz çünkü bir gün vedalaşmayı kabullenmişizdir.

Belki de tüm mesele şuradadır: Ölümün kendisinden değil, anlamsız bir hayattan korkmalıyız. Çünkü ölüm, anlamla buluşmuş bir hayatın damgasıdır. Ölümü göğsüne yaslayabilen insan, daha az bağlanır eşyaya, hırsa, öfkeye. Daha çok bağlanır öz’e, bütüne, manaya.

Kabul etmek sağlıklıdır, çünkü bu dünyada sonsuzmuş gibi yaşamaya çalışmak, sınırlı bir bedene sonsuzluk yükü bindirmektir. Oysa kelebek bile bir günlüğüne yaşar ama sonsuz bir anlam bırakır ardında. Biz de işte o günü anlamla doldurmayı öğrendiğimizde, ölüm artık bir düşman değil, bir tamamlayıcı olur.

Ve o geldiğinde, “baş göz üstüne” diyebilen bir ruh için, ölüm bile zarifleşir.