DENEME

İNSAN; Evrenin En Güzel Çelişkisi

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Nasıl olur da bir varlık hem en güzel hem en çelişkili olabilir?

Dilek Paltun

9 Ekim 2025 - 19:13

9 Ekim 2025 - 19:13 ⏱ 3 dk Okuma Süresi

3 51

İnsan…

Evrenin en eski bilmecesi, en sade görünen ama en karmaşık varlığı.

Bir bakışta sıradan bir siluet, bir gülüşte tanıdık bir sıcaklık gibi görünür. Ama yaklaştıkça fark edilir ki; o basit görünen yüzün ardında sayısız kırık, binlerce sessizlik, milyonlarca düşünce vardır.

İnsan, kendi içinde bir evrendir — sonsuz bir iniş çıkış, hiç bitmeyen bir arayış. Bir yanıyla çocuk kadar saf, bir yanıyla yüzyıllık bir yalnızlık kadar yorgundur. Umutla korku arasında yaşar; bazen bir kelimeyle büyür, bazen aynı kelimeyle küçülür.

Kendi iç sesini susturmak için konuşur, anlamak için susar. Duyulmak ister ama en derin yanlarını saklar. Çünkü insan, çoğu zaman kendi içinden korkar.

Gülümserken bile içten içe kırılır; çünkü gülüş, çoğu zaman bir maskedir — kimse görmesin diye takılan bir sessizlik süsü.

İçinde bir ışık taşır ama o ışık hep bir gölgeyle birlikte yanar.

Bir yanıyla sever, bir yanıyla kıskanır.

Birini yüceltirken, bir başkasını incitir.

Ve bazen en çok sevdiğini, en kolay unutur.

İnsan, kendine en çok zarar veren, ama yine de kendini affetmeye çalışan tek varlıktır.

Zamanla anlar ki; her yara bir öğrettir.

Her kırılma, yeniden doğuşun provasıdır.

Affetmek, unutmak değil; acının artık seni yönetmemesine izin vermektir.

İnsan, geçmişin gölgesinde yürür ama geleceğe hep umutla bakar.

Çünkü umutsuzluk, insana en ağır gelen zindandır.

Ve her şeye rağmen, bir yerlerde hâlâ inanmak ister — bir söze, bir yüreğe, bir yarına.

Sonunda anlar: İnsan olmak, tamamlanmak değil, eksik kalmaya razı olmaktır.

Kendini her gün biraz daha tanımak, biraz daha çözülmek, biraz daha çoğalmaktır.

Ne tamamen ışık, ne de bütünüyle karanlık…

İkisinin arasında bir denge, bir yolculuk, bir varoluş biçimidir insan.

Ve belki de bu yüzden insan, evrendeki en güzel çelişkidir.

Hem düşen hem kalkandır.

Hem ağlayan hem umut eden.

Hem unutan hem özleyen.

Hem gölge, hem ışıktır.

İnsan…

Bir ömür boyunca kendini arar, bulduğunu sanır, sonra yeniden kaybeder.

Ve işte o kayboluşlarda büyür.

Etiketler:

Önceki Makale

Tükenmez Bir Enerji Kaynağı Olarak İnsan

Sonraki Makale

“Sözün Kalbi: Şiirin Edebiyat ve Sanattaki Sonsuz Yankısı”

Tepkiniz Nedir?

Beğendim

Harika!

Sevdim

Eğlenceli

Kızdım

Üzgün

Wow

Dilek Paltun Bazı hikâyelerde suç, görünen yerde başlamaz. Ben de hikâyelerimi çoğu zaman bir cinayetten, kaybolan bir izden ya da cevabı olmayan bir sorudan yola çıkarak kuruyorum. Polisiye ve gerilim yazıyorum; karakterlerin sakladıklarını, geçmişin bugüne bıraktığı izleri ve gerçeğin ortaya çıkmadan önce geçtiği yolları anlatmayı seviyorum. Bazen bir ayrıntı bütün hikâyeyi değiştirir. Bazen en sessiz karakter, en çok şeyi bilir. Arada gündelik hayata ve gündeme dair yazılar da yazıyorum. Ama burada çoğunlukla suçun gölgesinde dolaşan hikâyeler var. Kapıyı araladım. İçeride ne olduğunu öğrenmek için ilk sayfayı çevirmeniz yeterli.

Yorumlar (3)

İlkim MK

Mükemmel bir anlatım.
İnsan, geçmişin gölgesinde yürür ama geleceğe hep umutla bakar.

Çünkü umutsuzluk, insana en ağır gelen zindandır.

Emeğinize kaleminize sağlık hocam.

3 ay önce

Yanıtla

🤍 Beğen (0)
AYŞE KÜÇÜKIŞIK

İnsan çözülemeyen bir muamma

6 ay önce

Yanıtla

🤍 Beğen (1)
Şaire, Yazar Esma YILMAZ Kutup YILDIZI

İnsan, kendi içinde bir evrendir, sonsuz bir iniş çıkış, hiç bitmeyen bir arayış... İnsan ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi kaleminiz kavi gönül mürekkebiniz daim olsun kıymetli hocam 🌼🍀✨

1 Yıl önce

Yanıtla

🤍 Beğen (2)