Ah Çocukluğum

Ah Çocukluğum…

Ah çocukluğum…

Bir avuç toprak kokusu hâlâ avuçlarımda,

sokak lambasının altında uzayan gölgem

sanki orada,

hâlâ seksek çizgisinin başında bekliyor beni.

Biz o zamanlar

dünyayı büyükler gibi değil,

dizlerimizdeki yara kabuklarıyla ölçerdik;

koştukça iyileşen, düştükçe olgunlaşan yaralar…

Bir de

bir türlü pes etmeyen merakımız vardı.

Köşe kapmaca oynarken

köşe köşe büyürdü kalbimiz,

saklambaçta sakladığımız

aslında kendimizdi.

“Ebe!” diye bağıran seslerimiz

bina duvarlarına çarpa çarpa çoğalırdı.

Ya tasolar?

Rüzgârın önünde dönerken

bizim çocukluğumuzun kaderi gibi

düz, saf, pürüzsüz…

Biriktirdikçe zengin değil,

mutlu olurduk sadece.

Kutu kolaların üstüne lastik geçirip

topaç gibi çevirirdik geleceği,

hiçbir şeyden yorulmayan bileklerimiz vardı.

Bir de

her akşam “Biraz daha oynayayım ne olur?”

diye yalvaran seslerimiz…

Akşam ezanı,

annemizin terlik sesi,

toz içindeki yüzümüzde biriken tebessüm…

Hepsi şimdi

yavaşça solan bir nostalji fotoğrafı gibi

kalbimin çekmecesinde duruyor.

Ah çocukluğum,

sen benim unutulmuş masalım,

kırık tebeşirlerinle gökyüzüne çizdiğim

o kocaman hayalin adısın.

Sokak aralarında büyüyen bir rüzgâr

adımı hâlâ fısıldıyor belki…

Kim bilir,

belki de hâlâ oynuyoruz bir yerlerde,

zamanın unuttuğu bir sokakta

taşlar yerli yerinde,

gökyüzü mavi,

biz yine çocuktuk…

Ve yine dünyamız kocamandı.