Vakit Dar Menzil Uzak

Vakit Dar, Menzil Uzak

Sustu dünya, bir sala yankılandı derinden,

Koptu bağım, koptu gönlüm o sahte yerinden.

Dün hayat sandığım meğer tozlu bir masalmış,

İnsanoğlu bu handa bir garip hayalmiş.

Dün var olan, bugün bir eski hatıra,

Sığmıyor feryadım tek bir satıra.

Daralıyor ruhum, göğsüm bir kafes,

Nereye gidiyor bu sonuncu nefes?

Gidenin ardından baktım, dünya ne kadar dar,

Göğsümde bir yumru var, kalbimde bin ahuzar.

Daralıyor ruhum, bu fani ten dar geliyor,

Toprak, en sevdiklerimi bir bir içeri alıyor.

Neymiş bu gurur, bu hırs, bu bitmeyen emel?

Bir nefeslik canımız var, gerisi hep bedel.

Anladım ki her doğuş, ölüme bir adımdır,

Bu uyanış benim en büyük, en acı tadımdır.

Rabbim, Sen ki darlığa genişlik verensin,

Şu perişan halimi en iyi Sen bilensin.

Sil süpür içimden dünyanın sahte kirini,

Sana yönelt bu mahzun kulun her bir fikrini.

Yalnız Sensin Baki olan, Sensin tek Sığınak,

Gaflet uykusundan eyle bizi Sen ırak.

Vuslatın aşkıyla doldur bu boş kadehimi,

Huzurunda kabul eyle bu son secdemi.

Mehmet Kurtar.