ŞEMS VE KAMER

Şems doğar ufukta, Kamer çekilir,

Biri gündüz olur, biri gece…

Aynı göğün altında yaşarlar da,

Birbirine değmez elleri.

Şems, Kamer'i arar kızıl akşamında,

Kamer, Şems'i bekler gecenin koynunda.

Biri giderken öteki gelir,

Kavuşmak yazılmamış sanki kaderin satırında.

Her zaman gül ile bülbüle yazdınız şiirleri,

Oysa ayrılık da şiir ister bazen.

Bir gülün dikeni kadar acı,

Bir bülbülün susuşu kadar derin…

Şems der ki:

“Ben seni beklerken doğdum her sabah.”

Kamer cevap verir:

“Ben seni beklerken sustum her gece.”

Aynı gökyüzü,

Aynı sonsuzluk,

Aynı özlem…

Ama aralarında koca bir zaman.

Belki de bazı aşklar

Kavuşmak için değil,

Özlemek için yaratılmıştır.

Belki bazı gönüller

Yan yana gelmeden de birbirine aittir.

Ama yine de sorarım göğe,

Yıldızlara, geceye, sabaha:

Şems ve Kamer kavuşabilir mi bir gün?

Güneş, Ay'a dokunabilir mi?

Yoksa onların aşkı da

Sadece gökyüzünde yazılı bir ayrılık mıdır?

Belki bir gün…

Şems doğmayı unutursa,

Kamer geceden vazgeçerse,

Zaman durur da kader susarsa…

Belki o gün

Güneş Ay'a sarılır,

Gece gündüze karışır,

Ve gökyüzü ilk kez

İki ayrı yalnızlığın kavuşmasına şahit olur.

Ama o güne kadar…

Şems doğacak,

Kamer susacak.

Biri gidecek, biri gelecek.

Ve ikisi de birbirini

Hiç kavuşmadan sevmeye devam edecek.