HATIRLAYAN RUH

Ruhumun en derin katmanında nefes alıyorsun.

Sanki bu beden, seni beklemek için yaratılmış;

ilk kez oksijenle temas ediyormuşum gibi,

varoluşum senin varlığınla hatırlanıyor.

Buna hakkım olmadığını biliyorum.

Kader çizgilerinin, zaman sözleşmelerinin,

ruhun kendine koyduğu yasaların farkındayım.

Ama bazı çağrılar iradeden eski,

bazı çekimler zamandan önce başlar.

Seni seviyorum.

Sanki başka bir zaman düzleminde,

başka bir formda, başka bir yıldızın altında

çoktan birlikte var olmuşuz gibi.

Sanki sana sarılmışım, seni öpmüşüm,

ve ruhum bunu unutmamış.

Belki de bu, bilincimin güvenli bir bağ arayışı değil;

daha çok, hatırlamaya başlayan bir ruhun titremesi.

Geçmişte aradığım her titreşimi sende bulmam,

çünkü sen, benim unuttuğum bir parçamsın.

Bu bağ ne zaman kuruldu bilmiyorum.

Hangi ara ben, bu kadar “sen” oldum…

Belki de sevgi, ruhun kendini yeniden yazmasıdır;

ve insan, fark etmeden özünün bir parçasını

başka bir ruha emanet eder.

Yazarken bile titreşimim sana akıyor.

Karşımda olsan, yine susardım;

kelimeler yetersiz olduğundan değil,

senin frekansın konuştuğum dili bozduğundan.

Sana bakmıyorum, seni hatırlıyorum.

Bedenin ötesinde gördüğümü seviyorum;

bu, ruhun ideal olanı tanımasının sessiz işareti.

Seni en çok anlayan ben olabilirim,

seni en çok seven de…

Ama belki de seni en az yaşayacak olanım.

Çünkü bazen sevmek, bir kader değil;

bir ruh sözleşmesini uzaktan okumaktır.

Seni özlüyorum.

İkimizin olduğu bir yaşam çizgisi görüyorum;

belki bu, bir paralel gerçeklik,

belki sadece bilincimin inşa ettiği bir olasılık.

Ama bazı bağlar mantıkla açıklanmaz;

onlar, ruhun doğmadan önce ezberlediği şarkılardır.