Yürümeye Karar Verdiğinde,En Karanlık Döngüler Bile Kırılır..

Yürümeye Karar Verdiğinde, En Karanlık Döngüler Bile Kırılır..

İnsan bazen zincirlerini kendi elleriyle taşır.

Kırılmayan her korku, zamanla alışkanlığa dönüşür.

Aynı acılar, aynı suskunluklar, aynı yaralar…

Sonra insan buna “hayat” demeye başlar.

Oysa en büyük değişim, bir gün durup kendine şunu söylediğinde başlar:

“Ben artık böyle yaşamayacağım.”

Yürümek kolay değildir.

Bazı yollar insanın ayağını değil, ruhunu yorar.

Geçmiş omzunda yük olur, kırgınlıklar zihninde yankılanır.

Ama insan yine de yürür.

Çünkü bazen kalmak, gitmekten daha çok can yakar.

En karanlık döngüler bir anda parçalanmaz.

Önce insanın içinde sessizce çatlar.

Kendini suçlamayı bıraktığında…

Sana zarar veren şeylere alışmayı reddettiğinde…

Kendi değerini başkalarının sevgisinde aramaktan vazgeçtiğinde kırılır.

Ve bir gün dönüp arkana baktığında şunu fark edersin:

Seni kurtaran şey, birinin gelip elini tutması değildi.

Kendi karanlığının içinden geçecek cesareti göstermendi.

Çünkü insan yürümeye karar verdiğinde,

sadece yol değişmez…

Kaderinin yönü de değişir..

Fikriye Kaya