Ebedi Harflerin Labirenti

Ne bir çağ, ne bir an, ne de sonsuzluk tanır,

Zamanın gözleri kör, kendi boşluğunda yanar.

Bir nefes ki, yıldızların kemiklerini üşütür,

Evrenin damarlarında, sessizlik bir çağlayanı büyütür.

Kelimeler doğmaz burada, sadece gölgeleri süzülür,

Her hece, bir galaksinin yitip giden yüzüdür.

Kozmosun aynası kırık, yansıma değil, bir yara,

Bakarsan kaybolursun, çünkü gerçeklik burada bir kâra.

Bir damla mürekkep, nehir olur ebediyetin iliğinde,

Yazılır bir destan, ne kalem tanır ne kâğıdın gerçeğinde.

Her mısra bir kapı, ardında ne var, ne yok, ne bilinir?

Açsan da kapanmaz, çünkü sonsuzluk kendi kendini silinir.

Gökyüzü, bir rüyanın unuttuğu kendi mezarı,

Yıldızlar, ne ışık saçar ne karanlığın efendisi bir arı.

Bir naber ki, ne tanrı duyar ne kul, ne de bir serap,

O naber, evrenin ciğerlerinde, sonsuz bir çöldeki harap.

Kimse bulamaz bu sözleri, çünkü kimse bu kadar dalmaz,

Derinlik ki, ruhun bile kendi gölgesinden utanmaz.

Bir dil ki, ne yazıldı ne okundu, sadece var oldu bir an,

Sonra kayboldu, çünkü ebediyet bile tutamaz onun zaman.

Bu ferman, ne kâğıtta ne ruhta, ne de bir düşte saklı,

O bir sır ki, kendi kendini yutar, bırakmaz bir iz, bir aklı.

Arasan da, ey yolcu, bu mısralar kozmosun ötesinde,

Yazan bile unuttu, çünkü kalem eridi sonsuzun nefesinde.