Paramparça 2

     Selver Hanım içi buruk bir şekilde yanındaki kanepeye çöktü. Gözünün önüne oğluyla yaşadıkları bir bir gelmiş, zihninde o soğuk günlerden kalma anılar tekrardan canlanmıştı. Sema, merakla babaannesinden bir şey duymayı bekliyor ve sabırsızlanıyordu. Selver Hanım ellerini önündeki önlüğe silerek torununu yanına çekip oturttu. 
     -Bundan uzun yıllar önceydi hatta sen doğmamıştın. Baban daha küçüktü, toydu. Sakin bir çocuk olduğunu sanırdım ama meğerki annesine karşı isyan edip onu hiçe sayacak hâle gelmiş o zamanlar. Bir kız sevmiş, biz tanımayız. Burada herkes bilindik ailelerden düzgün terbiye verilmiş kızları almak ister. Babansa İstanbul'da okurken bir kıza aşık olmuş ama vazgeçmiyor. Bizim ona verdiğimiz öğütler bir kulağından girip bir kulağından çıkıyor. Sonra o zamanlar deden hayatta, babanı yanına alıp Istanbul'a gitti kızı görüp ailesinden istemek için.
     Üç gün sonra döndüklerinde yanlarında babanın aşık olduğu kızla geri dönmüşlerdi. Onu da getirmişlerdi buraya. Kızı görmeliydin, mini etek giymiş, boynunda bir fular üstünde içi görünen incecik bluz... Saçlarında kimi yer mavi kimi mor yani anlayacağın torunum bizim buralara uymaz dediğimizden.
     Şehirde açan çiçekler kırda, bayırda yaşamaz ama anlayan dinleyen yok mecbur ona da bir oda verdik, oraya yerleşti. Ertesi gün oldu biraraya gelip konuştuk, adı Nergis'ti. Yani mektubun üstünde gördüğün isminin baş harfidir. Babanı ne kadar çok sevdiğinden ve onun için her şeyi yapabileceğinden bahsetmişti dedenle bana. Biz de onun bu sevgisi karşısında çaresiz boyun eğdik. Razı olduk. 
     Kasabaya gidip nikah günü aldık. Hazırlık yaptık, düğünü duyurduk. Eş dost şaşkınlıkla bakıyordu bu acelemize ama oğlan durmuyor, bizi dinlemiyordu. Biz de bari adet yerini bulsun istedik kızım. Düğün günü geldiğinde gelinliğini giymesi için odaya gönderdik. O sırada ne olduğunu anlamadık ama az sonra yan bahçede bulunanlardan çığlıklar duyduk. 
     

devamı 3. bölümde...