ÜÇÜNCÜ GÜN

Üç günlük ömrümün son günündeyim 

Her günüm yalnız 

Her günüm kimsesiz 

İlk günümde doğdum 

Hayallerimin bir seraptan ibaret olduğunu bilmiyordum 

Bahtın karasıyla insanın kahpesiyle tanışmamıştım 

Ciğerlerim temizdi 

Sırtımda yaralar yoktu 

Kahvenin acısını çayın şekersizini sevmezdim  

İkinci günümde büyüdüm 

Gerçekler öğretti hayallerimin çıkmaz sokak olduğunu 

Kahpeliği görmüştüm artık 

Masum hislerim zalim ellerde heba oldu 

Ciğerlerim karardı 

Sırtımdaki yaralar sayılmaz oldu 

Her şeyin acısına alışmıştım 

İstemesem de felek alıştırdı zaten 

Her şeye rağmen ölümden korkuyordum  

Bugün üçüncü günüm 

Artık hayal kurmuyorum 

Kanayan ruhumun feryadını dahi duymuyorum 

Şafak sökerken bu şehirde 

Gün doğumunu izlemiyorum 

Kar yağarken camdan bakmıyorum 

Yalnız değil kimsesiz olduğumu 

Sahipsiz bir mezar olacağımı fark edince anlıyorum  

Üçüncü günümün bitmesini bekliyorum 

Sigarayı keyif aldığım için değil 

Daha az yaşamak için içiyorum 

Viraj gördüğüm zaman 

Eskisi gibi ayağımı gazdan çekmiyorum 

Boyumu aşan sularda yüzmekten 

Artık hiç korkmuyorum  

Üçüncü günüm bitecek 

Saatim yine de işleyecek 

En sevdiğim gömleğimi başkası giyecek 

Şiirlerimi ilk günündeki bir çocuk okuyacak 

Anlamayacak 

Kimsesizliğin kimsem olduğu dünyada 

Belki de birisi mezarıma 

Alacağım ilk çiçeği bırakacak 

Yüzüme söylenmeyen güzel sözler 

Kara toprağa okunacak 

Feryadımı duymayan herkes 

İlk iş mezarıma koşacak  

Sahipsiz mezar olmadığımı fark edemeden 

Bir güzel söz işitmeden 

Biçare yaşadığım bu yalan dünyadan 

Çekip gideceğim güzellik görmeden

TUNAHAN KARAKAYA